Jakie to były odważne słowa! Mam Kota. Wyrośniętego i o wiele bardziej upierdliwego niż ten mały, zdecydowanie nie tak ciepłego, mrukliwego i puchatego, ale tak - ma. I będzie miała jeszcze bardziej, bez zasady podobania i niepodobania. Wypowiedziała to więc odważnie i zadziornie, ale nie potrafił powiedzieć, żeby było to wyzywające, prowokujące, uszczypliwe. Nie. Właściwie to było na tyle sympatyczne z tym uśmiechem potwierdzającym, że własny żart bawi najbardziej, że sam się uśmiechnął. I nie powiedział już na to nic. Słowo "mam" było bardzo dużym słowem, bo zdecydowanie Sauriel nie był Victorii. Nawet nie czuł, żeby to miało się zmienić po zaręczynach. Nie, widmo posiadania było bardzo pokręcone w jego głowie.
- Nie wiesz, jak to jest z pokusą? Żeby z nią wygrać, trzeba jej ulec. - Nawet by pośmieszkował, gdyby nie to, że jego bateryjki do normalnego funkcjonowania się wyczerpały i wracały do stanu sprzed przebudzenia się Victorii. Ale tak, to był śmieszek, taki "żarcik-poniekąd". Poniekąd żart, poniekąd prawda. Było coś absurdalnie prawdziwego w tych słowach, przynajmniej w świecie Sauriela. Albo może w świecie każdego wampira, bo ich głód przecież nigdy nie wygasał.
- Geneza? - No dobra, zazwyczaj nadawanie imion było... trochę wyższą sprawą niż z dupy rzucaną propozycją. Zazwyczaj też ksywki nie brały się znikąd i genezę miały. Ale Sauriel lubił rzucać różnymi takimi epitetami, zazwyczaj z sympatii, ale też nierzadko ze zwykłej złośliwości. W tym wypadku było to sympatyczne. - Tego pierwszego na pewno nie, a to drugie - lubisz kwiaty, skojarzyło mi się. A w sumie pasuje, co? Piękne, ale z kolcami. - Smirknął sobie pod nosem. Victoria była delikatną kobietą, ale nie była kobietą bezbronną. Pokazała już na pierwszy spotkaniu, że potrafi kąsać i to bardzo dosadnie. Owszem, to były nakłucia na palcach, ale kurwa - jak bardzo przeszkadzały... a też był pewien, że nawet nie bardzo się starała. Nie był pewien, czy nie chciała, czy jednak nie do końca radziła sobie z tym, żeby ludzi gnoić. Nie poznał jej z tej strony wystarczająco mocno.
- Niee, dzięki. Prześpię się i znikam na śniadanko. - Wyciągnął się znowu na kanapie, wtulony w podusie jak mały chłopiec, który musi mieć przy sobie pluszaka, bo inaczej nie zaśnie. - Miłego dnia. - Całkowicie artystycznie ziewnął, bo przecież ziewać nie potrzebował, prezentując swoje kły. A artsystycznie - bo na pokaz. Przecież wampiry nie ziewały, skoro nie oddychały.
![[Obrazek: klt4M5W.gif]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=klt4M5W.gif)
Pijak przy trzepaku czknął, równo z wybiciem północy. Zogniskował z trudem wzrok na przyglądającym mu się uważnie piwnicznym kocurze.
- Kisssi... kisssi - zabełkotał. - Ciiicha noooc... Powiesz coś, koteczku, luzkim goosem?
- Spierdalaj. - odparł beznamiętnie Kocur i oddalił się z godnością.