[ Ulica Pokątna ] Sauriel Rookwood i Dellian Ollivander

Dziwne, pomyślałby kto, że ten, który nie widzi, najmniej czuje własną twarz. Powinien ją czuć najmocniej. Powinien być świadom każdego drgnięcia, każdego muśnięcia. To przecież nie promienie słońca, to emocje od wewnątrz dyktowały każde przymrużenie oczu, otworzenie ich szeroko, albo rozchylenie warg. Dellian jednak nie kontrolował swojej facjaty. Tego ślicznego, delikatnego klejnotu, na którym wszystko przez to malowało się szczerze, aż do bólu. Niektóre malunki oparte były na czerwieni, podczas gdy oko widziało tylko błękit. Wszystko może kłamać. Najbardziej szczera intencja, najbardziej szczery grymas. Wiesz, dlaczego? To bardzo proste. To, co widzisz, odbierasz przez pryzmat siebie. Nie dociera do ciebie czysty przekaz. Nie widzisz tego, co widzi druga strona. Nie czujesz tego. Możesz się domyślać, badać i sprawdzać, ale to nigdy nie będzie czysta fala, która z miejsca na miejsce dotrze niezmieniona. Dla Sauriela to był strach. Pierwszej nocy, kiedy spotkali się po latach od czasów Hogwartu i teraz, kiedy znaleźli się bardzo blisko siebie. Czarny Kot nie protestował. Dellian nic nie ważył, kiedy jego nogi nadal go utrzymywały i tylko miękko uginały. Mógł tak stać i stać... całkiem zabawne było trzymać przy sobie bezbronną ptaszynę. Tragicznego Ptaka, który nie mógł już latać. Ten strach opisywał Delliana słabością. Tą samą, nad którą on chciał zapanować. I chyba tą samą, która sprawiała, że chciał na przekór światu udowodnić, że jej nie posiada. Że jest samowystarczalny, że może, że potrafi. No, mon amour, jak wrażenia? Potrafisz? Jesteś w stanie samodzielnie krzątać się po mieście i kupić pierdolone bułki bez pakowania się w tarapaty?

- Aha, czyli pachnę. Też dobrze wiedzieć. - Zabrzmiało to strasznie głupio - ta odzywka Delliana, że wręcz przeciwnie. Rozbawiła go i to rozbawienie było słyszalne w jego głosie. Teraz całkowicie spokojnym, może rzeczywiście wręcz leniwie spokojnym. Przecież przeminęło słońce, które już ogrzało czarne futro. To w tym cieple wygrzał się kocur i teraz mógł powoli rozprostować nogi, przetrzeć bruk pazurami i ruszyć na łowy. Lecz to jeszcze nie teraz, jeszcze nie. Na razie musiał się do końca obudzić, nim zmierzch całkowicie zapanuje nad tym światem i z uliczek wylęgną się demony. Nim kocie oczy błysną nie w leniwy a dziki sposób. - Trochę panika, hę? - Zagaił, słysząc dalszy ciąg wypowiedzi - że nie, wilka to nie, bo kot... Trochę niepewność, panika to było za dużo powiedziane, ale rzucone było całkowicie luźno przez czarnowłosego. Bo tka, nie uważał, że Dellian panikował. Ale czuł pod swoimi rękoma, że jest niestabilny. Złapał Delliana pod pachę, żeby nie urazić jego męskiej dumy i poprowadził powoli uliczką, trzymając go. Oferując oparcie, gdyby ten go potrzebował, gdyby pływał, gdyby mu się nogi plątały. Bo głowa mu trochę latała. Razem z oczami. Ale może ślepcy tak mieli? Jakoś w Hogwarcie nie dane im się było poznać.

- Nie, nie mam problemów z krążeniem. Uzdrowiciele już mi nie pomogą. - Jak się krążenia nie ma, to nie da się z nim mieć problemów, prawda? Ale po tych słowach skóra Sauriela stała się cieplejsza. Bo Sauriel nieco na nią wpłynął, żeby ją ogrzać. Zrobił ten minimalny wysiłek. Bardziej chyba nawet dla siebie samego niż dla chłopaka, którego targał przez ulicę w poszukiwaniu ławki. - Tylko się nie przyzwyczajaj. Nie lubię pomagać ludziom. To wyjątek ze względu na Fergusa. - Tak... normalnie. Ale wolał, żeby tutaj było jasne, że to był wyjątek, a nie żeby Dellian miał go za rycerza, co pomaga biednym i bezbronnym.