[1959-1967, Hogwart] Lubię na ciebie patrzeć - Sauriel

Strach ma wielkie oczy. A oczy dziecięce były przy tym największe. Czarne, ale lśniące, łykające wszystko z ciekawością, pożądaniem i właśnie nim. Strachem.

Wszystko tutaj krzyczało o sekretach do poznania i smakach do zatracenia się. O kolorach, barwach i doznaniach. Hogwart, mimo trzymania uczniów w swoich murach, był wolnością. I tak jak się bał, tak drżał z ekscytacji na każdą chwilę, jaka będzie tu spędzona. Czy pozna przyjaciół? Czy nauczyciele będą fajni? Czy jak coś napsoci to surowe są kary? Albo czy będą mu kazali siedzieć przy stole, żeby dokończyć to, co już zaczął jeść? Tak było w domu. Tutaj też tak jest? Takiej ilości dzieci nie widział nawet w sierocińcu, w którym się urodził. Jakby chciał ich wszystkie imiona poznać to..! A chciał! Cicho pod nosem próbował przywołać te imiona, które zostały przedstawione przy tiarze przydziału, leciutko wskazując na każdego paluszkiem i wyliczając ich. Tymczasem było jeszcze tyle dzieciaków starszych... ciekawe, czy w ogóle będą chcieli rozmawiać? Na pewno mieli swoje rzeczy do roboty. Mama zawsze miała swoje rzeczy do roboty. Ale to nic! Na razie nie w głowie Sauriela byli starsi koledzy czy koleżanki, jego brzuch był zasupłany przez nerwy nowości i tego, żeby nie pomylił czasem imion siedzących z nich Krukonów. Gdzie to jeszcze Gryfoni, Ślizgoni... och, jejku! Za dużo ich było!

Sauriel przymknął oczy i skulił się, kiedy duch przeleciał nad jego głową i głową jego kolegów, albo przynajmniej przyszłych kolegów, jak miał nadzieje. Otworzył niepewne oczęta, spoglądając w górę - za przejrzystym kształtem dziewczynki, która latała w te i wewte... co jej się stało? Ale fajnie... - pomyślał w pierwszej chwili - też chciałbym latać. Rozchylił wręcz usta w szlachetnego karpika, śledząc te powietrzne pląsy, kiedy kilka pisków dziewczyn poniosło się nad stołem.

- Umarła? - Powtórzył, spoglądając na dziewczynkę obok siebie. Śmierć. Sauriel wiedział dobrze, co znaczy śmierć. Widział ją. To znaczy, że ktoś już nie może być z tobą. Ale przecież Marta tutaj była. Więc jak mogła umrzeć? - H-hej! Poczekaj! - Sauriel tak odruchowo wstał. Poczuł ukłucie - gdzieś w swoim serduszku. W sobie. Było mu szkoda tej dziewczynki. Gadali tutaj głupoty, przecież martwi nie mogli tak latać i się wygłupiać! A ona na pewno chciała tylko się pobawić! Więc zakrzyknął za Martą i znów trochę się skulił, kiedy sok prysnął na wszystkie strony świata. Ale Marta już poleciała dalej, do innych chłopców, innych stolików.

Biedna... tak mi jej szkoda... To chyba miała być ostatnia pozytywna myśl względem Marty, jaką miał stworzyć względem niej.