[ Ulica Pokątna ] Sauriel Rookwood i Dellian Ollivander

Z łzami to było tak: z jednej strony wmawiali ci, że płacz, płacz. Polepszy ci się. Z drugiej strony puszczałeś pierwszą łzę, potem drugą... i jakoś wcale się nie polepszało. Robiło się tylko gorzej. Wypadałeś żałośnie i bezbronnie - czyli dokładnie tak, jak wypadać nie chciałeś. Bo to nie od samego płaczu się polepszało. Polepszało się dlatego, że wylałeś z siebie wszystkie łzy. Cały ból, jaki nosiłeś, wyszedł na wierzch. Więc czy naprawdę łzy nie były powodem do wstydu..? Sauriel się zawsze wstydził łez, bo przecież tym były - pokazem słabości. Tak się jakoś kotwiczyło w ludzkiej głowie, że płaczesz, jak cię boli, a skoro cię boli - jesteś słaby. Matematyki nie można oszukać, a to równanie było bardzo proste. Ludzkie emocje matmą jednak nie były. I to równanie było proste tylko wtedy, kiedy wszystko było spłycane i upraszczane. Każda z historii potrafiła porwać, jeśli trafiała do odpowiednich uszu. Bo to odbiorca definiował to, czy historia rodziła się dobra, czy może zła. Jasne - przekaz, ton głosu, używane słowa - wszystko miało znaczenie, kiedy byłeś bajarzem, który opowieść plótł. Mało osób po prostu miało w sobie dar, który potrafił opowieść zmienić dla odbiorców tylko dlatego, że potrafił dobrze opowiadać. Jeśli wierzysz, że masz opowieści, które są warte usłyszenia to jest dla ciebie nadzieja. Bo oznacza to, że tkwi w tobie wola poznawania.

- Będę miał chujowy humor, kiedy ktoś, kogo lubię, zetknie się z rzeczywistością. - No właśnie, dobre pytanie. Co wtedy? Sauriel wiedział, co wtedy. Jak kogoś lubisz to nie chcesz być z nim w złej komitywie. - Nie lubię humorków i nie lubię kłótni. Nie mam na nie czasu ani energii. - Kłócenie się i rozwiązywanie problemów było rzeczą ludzką. I nic nie definiowało przyjaźni lepiej niż zdolność dotarcia do konsensu, pogodzenia się, wytłumaczenia sobie pewnych rzeczy. I definiowało tez to, że Sauriel nie był zbyt dobrym wyborem. Bo nawet w braku poszukiwania przyjaźni nie do końca się starał. Zazwyczaj. Bywało, że ktoś mu się wyjątkowo spodobał i wtedy potrafił nawet trochę spuścić z tonu. Podobało mu się na ten przykład rozumowanie Delliana. Stawiał proste pytania, ale były bardzo logiczne. Mające za zadanie podkopać sposób rozumowania - według Sauriela. - Innymi słowy: lepiej oszczędzić obu stronom negatywnych doświadczeń. - Zawodu, nerwów i tak dalej, i tak dalej... bo nie, Sauriel, jak też dał do zasugerowania, nie zamierzał być zobligowanym do niczego. I stąd właśnie ta niechęć. - Ludzie zaczynają być upierdliwi, kiedy zaczynają od ciebie czegoś chcieć. - No i Sauriel miał też taki, a nie inny temperament, że potrafiło się to róznie kończyć. Ale o zmienności nastroi Dellian się zetnął już miesiąc temu. Potrafiły się zmieniać jak w kalejdoskopie.

- Takie mają być. - Uśmiechnął się pod nosem. Skoro tak, to po co je palić - zapytałby ktoś. Dellian ich nie lubił - a jednak właśnie palił. I to była odpowiedź. Nie palisz dlatego, że są smaczne. Palisz, żeby się uspokoić. Bo wtedy możesz być rozdrażniony dymem. A w przypadku Sauriela to był już nałóg. Bez nich był już w ogóle bardzo agresywny.

- Nadal brzmi to dla mnie jak twoja próba wmówienia sobie, że siedzenie w domu, bo nie zabierają cię na piwo, jest okej. - Czy był za ostry? Sam siebie o to zapytał w głowie. Zabawne, bo nie zastanawiałby się chyba nad tym, gdyby gość nie był śleepy. A może by jednak się zastanawiał? Nie wiedział. Prawda była taka, że jego obecność dziwnie uwrażliwiała. Czy pozytywnie, czy negatywnie, nie wiedział. Na pewno było trochę przez to dziwnie. Ale tak by pierdolnął do każdego chłopa, więc... czemu tutaj miałby się szczypać w język? Dellian jeszcze nie był dla niego kimś wyjątkowym, żeby w ogóle myślał o staraniu się. Nawet jeśli go zaliczył do grona polubionych. Inaczej by z nim nie rozmawiał w ogóle i nie prowadził przez ogarnięte nocą miasto. - Jestem facetem, nie mnie oceniać, przystojniaku.