09.09.2023, 20:08 ✶
Już dobrych kilka lat temu przestał dbać, czy nawet zabiegać o własną popularność. Odkąd przestał być profesjonalnym zawodnikiem, nie zależało mu na byciu rozpoznawalnym. Nie przydawało mu się to zbyt bardzo w codziennych obowiązkach pracownika ministerstwa, jednak kiedy było to akurat dla niego wygodne, sięgał po tą kartę. Z czasem popularność zdarzała się być dla niego kłopotliwa, zwłaszcza odkąd zaczął się angażować w szeregach popleczników Czarnego Pana. Znany był głównie ze skandalicznych wypowiedzi w prasie i upodobaniu do nocnych rozrywek, więc jego obecność na Nokturnie była dla gawiedzi tak samo akceptowalna jak obecność na Pokątnej, czy Horyzontalnej. Rozgłos stał się realnym problemem od niedawna, odkąd stał się chłodny jak trup. Na swoje szczęście był wprawiony w sztuce oklumencji, a do tego był perfidnym kłamcą, co wystarczająco pomagało mu w zbijaniu ludzi z niewygodnego tropu.
- To po cholerę mnie śledzisz?! - warknął momentalnie. W całości odwzajemniał uczucie rudzielca. Odkąd tylko wypatrzył ją wśród pierwszoroczniaków w szkole i dowiedział się kim jest, doskonale wiedział, że pisana jest im wyłącznie równorzędna wrogość. Właściwie to sam się o nią starał. Szlamowata i gryfonka, a w dodatku w szkolnej drużynie, idealna wręcz osoba do dręczenia i uprzykrzania życia. Louvain bez skrupułów wykorzystywał to, że był od Heather o kilka lat starszy, a tym samym bardziej doświadczony w zaklęciach. Jednak jej determinacja najbardziej go denerwowała. Smarkula nigdy przed nim nie uciekała, nawet jeśli obrywała najbardziej dotkliwymi, złośliwymi czarami. Właśnie dlatego, że nigdy się nie złamała i nie pozwoliła nakarmić jego próżności, Lestrange postanowił wynieść ten konflikt poza mury Hogwartu. - Nie dbam o to, co myślą o mnie mieszańce. Gdyby służby porządkowe nie były tak marne w swojej osobie, może nigdy by do tego nie doszło... - ani na moment nie spuszczał z jadowitego tonu - zresztą co ty możesz wiedzieć o Beltane i innych magicznych świętach... To właśnie obecność takich jak ty ściąga tragedię na niewinnych czarodziei! - kontynuował swoją lawinę nienawiści. Jej bezczelny spokój jeszcze bardziej go nakręcał. Jak mogła być taka niewzruszona na jego kpiny i drwiącą z niej postawę, kiedy w nim krew się buzowała do samego spojrzenia na nią. Pora przełamać kolejną barierę, znał ją na tyle by wiedzieć, że potrafi być równie narwana jeśli odpowiednio na nią nacisnąć. Machnął różdżką w bok, a stojący przy ścianie kubeł na śmieci przewrócił się. Cuchnąca zawartość śmietnika wysypała się z niego na ziemię w kierunku Wood, paskudząc przy tym jej buty. Po alejce rozniósł się pisk uciekających szczurów. - Spieprzaj stąd bo coś ci się stanie, Wood. - ostrzegł i dorzucił do tego szyderczy uśmieszek.
- To po cholerę mnie śledzisz?! - warknął momentalnie. W całości odwzajemniał uczucie rudzielca. Odkąd tylko wypatrzył ją wśród pierwszoroczniaków w szkole i dowiedział się kim jest, doskonale wiedział, że pisana jest im wyłącznie równorzędna wrogość. Właściwie to sam się o nią starał. Szlamowata i gryfonka, a w dodatku w szkolnej drużynie, idealna wręcz osoba do dręczenia i uprzykrzania życia. Louvain bez skrupułów wykorzystywał to, że był od Heather o kilka lat starszy, a tym samym bardziej doświadczony w zaklęciach. Jednak jej determinacja najbardziej go denerwowała. Smarkula nigdy przed nim nie uciekała, nawet jeśli obrywała najbardziej dotkliwymi, złośliwymi czarami. Właśnie dlatego, że nigdy się nie złamała i nie pozwoliła nakarmić jego próżności, Lestrange postanowił wynieść ten konflikt poza mury Hogwartu. - Nie dbam o to, co myślą o mnie mieszańce. Gdyby służby porządkowe nie były tak marne w swojej osobie, może nigdy by do tego nie doszło... - ani na moment nie spuszczał z jadowitego tonu - zresztą co ty możesz wiedzieć o Beltane i innych magicznych świętach... To właśnie obecność takich jak ty ściąga tragedię na niewinnych czarodziei! - kontynuował swoją lawinę nienawiści. Jej bezczelny spokój jeszcze bardziej go nakręcał. Jak mogła być taka niewzruszona na jego kpiny i drwiącą z niej postawę, kiedy w nim krew się buzowała do samego spojrzenia na nią. Pora przełamać kolejną barierę, znał ją na tyle by wiedzieć, że potrafi być równie narwana jeśli odpowiednio na nią nacisnąć. Machnął różdżką w bok, a stojący przy ścianie kubeł na śmieci przewrócił się. Cuchnąca zawartość śmietnika wysypała się z niego na ziemię w kierunku Wood, paskudząc przy tym jej buty. Po alejce rozniósł się pisk uciekających szczurów. - Spieprzaj stąd bo coś ci się stanie, Wood. - ostrzegł i dorzucił do tego szyderczy uśmieszek.