[17 czerwca 1972] Kim dla siebie jesteśmy?

Pewnie, że nie o żuli chodziło ani o żaden sklep z alkoholem, ale zgadza się - wiedzieli o tym doskonale. Więc to taka mała złośliwość z jego strony, bardzo dobrze, że Victoria nad nią przekroczyła i nawiązała do tego, co ją naprawdę interesowało. I co interesowało jego - czyli jaki w zasadzie jest powód powtarzania pytania, skoro odpowiedział. Spodziewała się, że tam będzie coś więcej? Jakaś głęboka myśl, jakieś wielkie przemyślenia? Że usiadł, przepracował to wszystko w swojej głowie i teraz w końcu mogli poważnie porozmawiać? Tak nie było. Szedł za swoimi zachciankami. A że wydawało mu się, że Victoria też tego chciała, no to - proszę bardzo, oto są. A to "są" to jeszcze nie wyjaśniało, kim. Kim dla siebie byli? Kim dla siebie są obecnie? Sauriel nie komplikował sobie życia tymi pytaniami, odpowiedź wydawała się prosta - są narzeczeństwem. Być może skazanymi na wesele, jeśli Sauriel niczego nie odwali, co wcale nie było pewne. Albo jeśli nie zmieni się coś w życiu Victorii. Dla niego była przyjaciółką. Czy przyjaciele trzymali się za ręce? Nie, raczej nie. Nazwał ją "swoją dziewczyną" i teraz mówili o "randkach". Więc - mówili o miłości? Też nie. O zakochaniu? Hmm... Zauroczenie~! Oooh... Tylko to było całkiem patologiczne zauroczenie i jednocześnie to najbardziej czystego rodzaju. Bo platoniczne. To nie było to prawdziwie romantyczne zauroczenie.

- A jakoś tak. - W sumie czemu był radosny? Ach, wiesz, Viki, bo nie mam w końcu wyrzutów sumienia i tak mi cholernie dobrze... Bo jesteś tutaj, mamy dla siebie kawałek wieczoru, możemy sobie pogadać i w zasadzie świat jest ułożony. No jasne, Śmierciożercy mordują, jakieś upiory w lasku, ale to było poza Saurielem. Ponad nim. - Myślałem, że chcesz. Mam cię nie trzymać? - Nie pytał dlatego, żeby wprawić ją w dyskomfort, ale no może nie chciała? Nie był pewien, nie mógł powiedzieć. - Jak ci się coś nie podoba to mów. Nie obiecuję, że zawsze się poprawię, ale się staram. - To znaczy... nie chodziło o to, że się nie chciał poprawiać, tylko... no dobra, w zasadzie to była kwestia chęci, jasne, bo niby jak chcesz to możesz wszystko! Tylko w tym "wszystkim" należało mieć też zdrowy umiar i świadomość tego, gdzie stoi twoja granica dobrego samopoczucia w tym "robieniu wszystkiego" dla drugiej osoby. Był całkowicie szczery, cholernie się starał dla Victorii. Była jego perełką. Stała się tą perełką w przeciągu tych miesięcy. - Hee? Nie ma opcji. Wtedy to nie ja chciałem cię trzymać za rękę. Brrr. - Wzdrygnął się i paskudnie skrzywił na samo wspomnienie tego OKROPNEGO uczucia, które nim miotało przez miesiąc. Ponad miesiąc. Co prawda potem słabło, ale nadal... okropne. - Ale teraz chcę cię trzymać za rękę. Mogę cię też nosić na rączkach, chcesz? - Pochylił się przez moment w jej stronę z tym swoim zaczepnym uśmieszkiem. - Ale tylko na worek ziemniaków. Żeby ci za dobrze nie było. - Przedrzeźniał się z nią tylko, rzecz jasna. Nie to, że nie byłby gotów jej tak nieść, ale musiałby chcieć ją zabrać skądś chyba siłą i być przy tym wkurzony. A trzeba się było też postarać, żeby Sauriel chciał koniecznie ją, czy któregoś ze swoich bliskich, zmuszać do czegokolwiek czy ograniczać ich.

- Nie wiem, nie czuję niczego takiego. Czuję tylko, że w końcu zniknął jakiś irytujący rak z mojego wnętrza, którego już zdążyłem nazwać: Zbyszek. - Może to była kwestia tego, że on od początku traktował to jak ciało obce, jak narost dodatkowy? Ciekawe było to, że oboje to inaczej odczuwali. - A jak chcesz mnie traktować. - Oho. Nie spodobało mu się to. Ten temat. - Nie chce ci sprawiać przykrości, ale wielkiego happy endingu, big love i szczęśliwej rodzinki z tego nie będzie. Nie chcę cię poślubiać. To cię unieszczęśliwi. Taka chujowa prawda.