23.09.2023, 00:18 ✶
Eksterioryzacja miała zdecydowanie więcej zalet ni możliwość bezszelestnego podchodzenia tego czy tamtego, nie mówiąc już o przenikaniu przez ściany, żeby odkryć, co się za nimi znajduje. Jak, chociażby, właśnie to: mogła „wyjść” w największą śnieżycę bądź najgorszy skwar i nie zamienić się w sopel lodu. Czy też skwierczącą skwarkę.
Duch, a raczej jego reakcja, przykuła na chwilę uwagę Lety. Początkowo zdawało się, że byt ten reaguje na dosłownie nic – być może mieli z czasem odkryć, że nie był czymś całkiem bezrozumnym, zamkniętym w wiecznej pętli swoich działań – ale teraz…?
Nie była pewna.
Trwało to zbyt krótko – niby odnosiła wrażenie, iż na nią spojrzał (co miałoby sens – cesarzowi, co cesarskie, a duchom to, co, ee… duchowe?), ale też zaraz znowu ruszył dalej. Może trzeba będzie szepnąć słowo na ucho, ewentualnie spróbować samej bliżej zbadać sprawę, zanim zarzuci szerzej sieci, zwiększając krąg osób zdających sobie sprawę z jej umiejętności – niemniej, zdecydowanie nie teraz.
Ruiny wyraźnie wabiły. Stąd też „popłynęła” w ich stronę, żeby zanurzyć się w czeluściach, przemierzyć znaną już trasę. Miała dotrzeć do pracowni – tak jak założyła – i tam spróbować sprawdzić, co kryje się za zwałem. Brzmiało prosto, prawda…?
Tyle że po raz kolejny tej nocy uwaga Lety została odwrócona.
Zawisła przed portretem, który nagle okazywał się jednak mieć swojego lokatora (powoli już myślała, że płótno to zostało… porzucone? Bądź jakiś inny obraz uległ zniszczeniu wraz z portretem tego tutaj, więc żegnaj, możliwości pogadania sobie z tym kimś. O ile w ogóle byłby chętny porozmawiać, zamiast podnieść larum i ściągnąć na głowę wszystkie możliwe klątwy, jakie kryły się w tej zapomnianej od wieków osadzie) i przekrzywiła lekko głowę, uważnie mu się przyglądając.
- Oho, a kto tu w końcu wyściubił nosa... – mruknęła, bardziej do siebie niż do samego obrazu. W końcu była duchem, czyż nie? Niewidzialnym duchem, którego nikt nie widział, nie słyszał (trochę szkoda, mogłaby wtedy od czasu do czasu napędzić stracha; aczkolwiek w przypadku niektórych osób – zapewne skończyłoby się to bardzo, bardzo źle). Tak że tak, nie spodziewała się, bynajmniej, że cokolwiek mogłoby ją teraz usłyszeć. Nawet i obraz.
Bo inaczej, zapewne, w Hogwarcie miałaby na karku nauczycieli – a i tak to byłby ledwie pierwszy stopień w drodze na szczyt góry problemów, jakie by to wywołało.
Tak że: chciała sobie na spokojnie obejrzeć dokładnie portret, zapamiętać szczegóły i po chwili ruszyć dalej, oczywiście.
Duch, a raczej jego reakcja, przykuła na chwilę uwagę Lety. Początkowo zdawało się, że byt ten reaguje na dosłownie nic – być może mieli z czasem odkryć, że nie był czymś całkiem bezrozumnym, zamkniętym w wiecznej pętli swoich działań – ale teraz…?
Nie była pewna.
Trwało to zbyt krótko – niby odnosiła wrażenie, iż na nią spojrzał (co miałoby sens – cesarzowi, co cesarskie, a duchom to, co, ee… duchowe?), ale też zaraz znowu ruszył dalej. Może trzeba będzie szepnąć słowo na ucho, ewentualnie spróbować samej bliżej zbadać sprawę, zanim zarzuci szerzej sieci, zwiększając krąg osób zdających sobie sprawę z jej umiejętności – niemniej, zdecydowanie nie teraz.
Ruiny wyraźnie wabiły. Stąd też „popłynęła” w ich stronę, żeby zanurzyć się w czeluściach, przemierzyć znaną już trasę. Miała dotrzeć do pracowni – tak jak założyła – i tam spróbować sprawdzić, co kryje się za zwałem. Brzmiało prosto, prawda…?
Tyle że po raz kolejny tej nocy uwaga Lety została odwrócona.
Zawisła przed portretem, który nagle okazywał się jednak mieć swojego lokatora (powoli już myślała, że płótno to zostało… porzucone? Bądź jakiś inny obraz uległ zniszczeniu wraz z portretem tego tutaj, więc żegnaj, możliwości pogadania sobie z tym kimś. O ile w ogóle byłby chętny porozmawiać, zamiast podnieść larum i ściągnąć na głowę wszystkie możliwe klątwy, jakie kryły się w tej zapomnianej od wieków osadzie) i przekrzywiła lekko głowę, uważnie mu się przyglądając.
- Oho, a kto tu w końcu wyściubił nosa... – mruknęła, bardziej do siebie niż do samego obrazu. W końcu była duchem, czyż nie? Niewidzialnym duchem, którego nikt nie widział, nie słyszał (trochę szkoda, mogłaby wtedy od czasu do czasu napędzić stracha; aczkolwiek w przypadku niektórych osób – zapewne skończyłoby się to bardzo, bardzo źle). Tak że tak, nie spodziewała się, bynajmniej, że cokolwiek mogłoby ją teraz usłyszeć. Nawet i obraz.
Bo inaczej, zapewne, w Hogwarcie miałaby na karku nauczycieli – a i tak to byłby ledwie pierwszy stopień w drodze na szczyt góry problemów, jakie by to wywołało.
Tak że: chciała sobie na spokojnie obejrzeć dokładnie portret, zapamiętać szczegóły i po chwili ruszyć dalej, oczywiście.