[noc z 19.05.72 na 20.05.72, wykopaliska, Walia] Błądząc w snach

- Więc bawimy się w kotka i myszkę, złociutki? – bardziej stwierdziła niż spytała, po chwili obserwacji obrazu. Po tym, jak zniknął. Nie wiedziała, co zatrzeszczało, ale… różnie bywało w takich miejscach jak to. Równie dobrze mogła to być jakaś drobna zwierzyna, która się zabłąkała i wlazła, korzystając z jakichś tajnych ścieżek, którymi człowiek nie mógł podążyć za żadne skarby.
  No chyba że akurat był animagiem zmieniającym się w coś tyciego.
  Sprawę portretu odłożyła na bok; wymagała jednak omówienia, nie planowała samodzielnie się nią zajmować. Inna sprawa, że obecna bezcielesność i tak nie pozwalała na jakiekolwiek podjęcie działań. Mogła obserwować, mogła widzieć, słyszeć, przemieszczać się, ale zabawić się w chociażby Irytka? Zdecydowanie nie.
  Gdy odniosła wrażenie, że nie jest sama, obróciła się wokół własnej osi, próbując dostrzec to coś. A może to była tylko ułuda? Może coś się jej wydawało? Pojawiło się i zniknęło… To też dawało trochę do myślenia.
  Zwłaszcza że trudno powiedzieć, aby zbadali te ruiny od A do Z; wciąż wiele niewiadomych, wciąż wiele rzeczy, które mogły znienacka ugryźć w tyłek. Ale… nie było niczego. Dziwne. Powinna zawrócić? Nie, zdecydowanie nie.
  Więc pofrunęła dalej.
  Tam, gdzie prawdopodobnie znajdowało się kolejne przejście, w pobliżu pracowni.