Z perspektywy Roberta, Stella prezentowała się niczym naprawdę dobre dziecko. Odpowiednio ułożone. Posłuszne własnemu ojcu. Znające swoje miejsce w szeregu. Zupełnie inne niż młoda Mulciberówna, która od najmłodszych lat sprawiała problemy. W jakimś stopniu Jacobowi nawet tego zazdrościł. Jacob miał dużo szczęścia.
- To dobrze. Doskonale. - odpowiedział, kompletnie nie dostrzegając kryjącego się we słowach dziewczyny drugiego dna. Nie poświęcił im na tyle dużo uwagi, aby było to możliwe.
Zarejestrował jej wyznanie dotyczące relacji ze zmarłą siostrą, nie uznał jednak za konieczne, aby ten temat ciągnąć. Pokiwał więc jedynie głową. Dzięki pojawieniu się kelnerki, wyglądało to bardziej naturalnie. Mogli przejść do właściwego tematu. Tego, który sprowadził ich dwoje do tego lokalu.
- Rozmawiałem ostatnimi czasy z Jacobem o planach związanym z otwarciem prywatnego klubu dla czystokrwistych czarodziejów, który byłby zlokalizowany w Londynie. Duże przedsięwzięcie, na ten moment cieszące się zainteresowaniem kilku bardziej znaczących rodzin. Chcemy aby oferował on swoim członkom wiele różnych możliwości. Nie wiem czy byłabyś zainteresowana szczegółami? - tutaj zatrzymał się na krótki moment. Jego postawa, wyraz twarzy oraz ton głosu, zdradzały że Stelli o zainteresowanie szczegółami w zasadzie nie podejrzewał. Zanudzać jej zaś nie chciał tym, czego mogłaby nawet i w pełni nie zrozumieć. Tego typu sprawy nie bez powodu nie były przeznaczone dla kobiet.
Poprawił się na krześle. Spojrzał przez ramię w kierunku, w którym wcześniej zniknęła obsługująca ich kelnerka. Co prawda nie czekał na swoją herbatę szczególnie długo, ale wydawało mu się, że dziewczyna powinna już dostarczyć mu ją co najmniej ze dwa razy. Mogła zapomnieć, że dostanie choćby niewielki napiwek.
- Potrzebujemy kogoś, kto zająłby się organizacją wydarzeń o charakterze artystyczno-kulturalnym, a zarazem sam posiadałby w tej materii choćby niewielki dorobek. - jeśli Stella zaczęła coś w międzyczasie mówić, to wszedł jej w słowa, kompletnie ten nieistotny przecież szczegół ignorując. - Jacob, Twój ojciec, uważa że idealnie nadawałabyś się do tej roli. Mi zaś zależy na kimś, komu moglibyśmy w tym aspekcie zaufać. - tutaj wreszcie uśmiechnął się. Był to widok do pewnego stopnia niecodzienny. Wyraz twarzy jakoś tak niekoniecznie pasował do oblicza mężczyzny. Prezentował się dość nienaturalnie.
W międzyczasie kelnerka dostarczyła wreszcie herbatę, stawiając filiżankę tuż przed Robertem. Uprzejmie zapytała, czy coś jeszcze sobie życzą. Mulciber zaprzeczył. Gestem dał jej znać, że może ich zostawić samych. Nie zainteresował się ewentualnymi potrzebami Stelli. Nie zostawił dość czasu na reakcje.
Ale czy dla krewnej było to czymś nowym? Nawet jeśli nie byli blisko, to chyba cokolwiek o kuzynie swojego ojca musiała wiedzieć. Mieć jakiś jego obraz w głowie. Kompletnie obcy przecież sobie nie byli. Co najwyżej - częściowo.