Pewne wzorce bywają przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Wychowany przez specyficznego człowieka i całkowicie mu podporządkowaną małżonkę, Robert niektóre zachowania uznawał za zupełnie normalne. Właściwe. Nie dostrzegał nic niewłaściwego w tym, w jaki sposób odnosił się do Stelli. Ogólnie - do kobiet. W jego bliskim otoczeniu było to dość normalne. Każdy miał swoją role; swoje zadania; odpowiednie dla siebie miejsce w szeregu. Podział zarysowany był tu dość wyraźnie.
Wbrew temu, co mogliby uznać postronni obserwatorzy; wbrew temu jak mogła odebrać to wszystko sama Stella, zachowywał się względem niej uprzejmie. Z szacunkiem znacznie większym niż powinien okazać znacznie młodszej kobiecie. Dziewczynie. Postrzegał ją jako dobre dziecko. Może nawet wzór do naśladowania? Zapytany przez innych o młodą Avery - wyraziłby się najpewniej prawie w samych superlatywach.
Sięgając po dostarczoną przez kelnerkę filiżankę herbaty, ułożył na niej swoje dłonie. Nie śpieszył się zarazem z tym, aby unieść ją ku górze. Aby upić jeden, dwa bądź kilka łyków. Miał czas. Całkiem sporo. Swój dzień zawsze starał się planować w taki sposób, żeby nie być zmuszonym funkcjonować w nadmiernym pośpiechu. Umiejętność odpowiedniego zorganizowania swojego czasu zawsze uważal za klucz do sukcesu.
Dopiero kiedy Stella zapytała go o własną opinie, zdecydował się napić. Dawało mu to chwilę na to, aby poskładać w głowie jakąś sensowną odpowiedź na zadane pytanie. Nie to, żeby za konieczne uważał to, aby nad tym głowić się jakoś szczególnie.
Zakładał, że przekonanie Stelli do współpracy przy klubie nie będzie zadaniem trudnym do realizacji.
- Uważam, że jesteś kimś, kto powinien być w stanie odpowiednio koordynować ten aspekt naszej działalności. - zaczął, w zasadzie nawet nie brzmiąc w tym przypadku szczególnie nieszczerze. Bo i faktycznie świadom był artystycznych zdolności, które Avery posiadała. Podobnie zresztą do innych przedstawicieli tej rodziny. Również jego świętej pamięci matka, nie stanowiła pod tym względem wyjątku, choć z dzieleniem się tym ograniczała się wyłącznie do grona najbliższych sobie osób. - Znasz ten światek, odpowiednich ludzi, sama również nie jesteś anonimowa. Zarazem jednak nie aż tak rozpoznawalna, aby powierzenie Tobie tej funkcji mogło zostać odebrane w sposób... powiedzmy negatywny. Z Twoją osobą nie wiążą się jakieś większe skandale, plotki, cieszysz się raczej dobrą opinią. - wyjaśnił jak to widzi, mając nadzieje że to co padło z jego strony zostanie uznane przez krewną za wystarczające. I co za tym idzie, będą mogli przejść do omówienia dalszych szczegółów potencjalnej współpracy, która mogła okazać się korzystną dla obydwu stron.