Przetłumaczenie części materiałów, stanowiło olbrzymią pomoc. Poświęcając na to swój czas, Richard zrobił dużo więcej niż Robert od niego oczekiwał. Swoją drogą, miało to miejsce nie po raz pierwszy. Gdyby miał bratu za to wszystko zapłacić, zapewne do końca życia borykałby się z problemem jakim byłoby zebranie odpowiedniej kwoty.
Całe szczęście przejmować się tym nie musiał.
Wcale a wcale.
Mimo tych wszystkich przemyśleń, najzwyklejsze dziękuje nie było w stanie przejść mu przez gardło. Pewnych ograniczeń nie dało się łatwo przeskoczyć. Z drugiej jednak strony - ponoć czyny były więcej warte niż słowa. Pomyśli o tym. Tak nieco później.
- Nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro. - skomentował drobne kłamstwo, jakim Richard uraczył swoje dzieci. I tak też do tego podchodził. Dzisiaj ta wiedza była mu potrzebna w dość konkretnym celu, ale w jaki sposób będzie to wyglądało jutro? Za tydzień, za miesiąc, za rok? Człowiek nie był w stanie przewidzieć tego, w jakim miejscu przyjdzie się mu znaleźć. Los dla każdego szykował niespodzianki.
Na nowo więcej uwagi poświęcił bratu, kiedy ten pociągnął temat najcenniejszej pozycji jaką udało mu się zdobyć. Oderwał spojrzenie od wiekowego tomiszcza. W oczach dało się wychwycić ślad tego, co działo się teraz we wnętrzu Roberta.
Tego, czego już chyba okazać nie potrafił - w pełni.
- Tak. Kiedyś już próbowałem ją zdobyć. - przyznał mu rację. Starożytne Runy, choć na wiele lat wypadły z kręgu zainteresowań Roberta, nie były dla niego czymś całkiem obcym. Przez pewien czas zgłębiał ten temat, za młodu, co teraz ułatwiało mu zacząć z tym wszystkim od nowa. Wiedział czego potrzebował. Wiedział po co powinien sięgnąć.
Spojrzenie ponownie przeniosło się na książkę. Otworzył ją. Natrafił na oznaczenie jakiejś... biblioteki?
- Chyba nie powinienem pytać, w jaki sposób ją zdobyłeś? - bardziej skomentował niż zadał to pytanie. Czasem bowiem lepiej było pewnych rzeczy nie wiedzieć. Nie zagłębiać się w to. Obydwaj bracia się tej zasady trzymali. - Naprawdę... ja.. doceniam. - wreszcie wyrzucił z siebie. Z trudem. Słowa brzmiały jakoś tak obco. Zdawały się nie pasować. Ale może też z tego względu warte były dużo więcej niż normalnie. W końcu Robert ich nigdy nie nadużywał.
Niektórzy mogliby nawet założyć, że nie były mu znane.
W ciągu następnych minut, wyjaśnili sobie z bratem pewne kwestie. Wytłumaczył mu jakie miał plany, w jaki sposób zamierzał je zrealizować. Rzecz jasna na tyle, na ile czuł, że może to zrobić. Sporą część informacji zachował dla samego siebie. Następnie rozdzielili się. Na odchodnym Robert przypomniał mu, żeby nie spóźnił się na kolacje. Ta od zawsze chyba miała miejsce o tej samej porze. Starszy z bliźniaków tego zwyczaju nie zmienił. Podobnie jak wiele innych.
Kiedy jakiś czas później Richard znalazł się w jadalni, na stole - poza zastawą - czekała na niego elegancka papierośnica. Drobny gest, na którego wykonanie Robert nie zdecydował się osobiście. Nie potrafił.