W jaki sposób by postąpił, gdyby znalazł się na miejscu Richarda? W jaki sposób zareagowałby, gdyby to brat oddał się w ręce szaleńca? Zaryzykował – świadomie – swoim własnym życiem? Robert o tym nie myślał. Odpychał to możliwie najdalej od siebie. Tak było prościej. Tak było łatwiej. Nie musiał spoglądać na pewne sprawy z innej perspektywy.
Nie musiał mierzyć się z wyciągniętymi wnioskami – zupełnie innymi od oczekiwanych.
- Takie ryzyko istnieje każdego dnia. – odpowiedział, pozwalając sobie na kolejną dawkę szczerości. Połączonego z odrobiną cynizmu? Bo przecież doskonale wiedział, że jego oddanie człowiekowi znanemu jako Czarny Pan, mogło kosztować go wiele.
Może nawet – wszystko?
Decyzje o wkroczeniu na tę ścieżkę podjął świadomie. Samodzielnie. Nikt go do tego nie przymuszał. Nikt go nie okłamywał w stosunku do tego, jak to wszystko będzie funkcjonować. Wyglądać. Nie miał w tym przypadku żadnych złudzeń. Jedynie nadzieje, że uda im się osiągnąć wyznaczone cele. Wierzył, że potrzebne były zmiany. Chciał być jednym z tych, którzy do tych zmian przyłożą rękę; będą mieli na nie wpływ.
Dlatego też nie zamierzał wycofywać się.
Poddawać.
Chciał walczyć. Podjąć się próby odbudowania swojej pozycji w szeregach. Odzyskać to, co utracił. Działając w odpowiedni sposób powinien być w stanie wrócić na szczyt łańcucha. Zająć właściwe sobie miejsce. Udowodnić, że wbrew temu, co Tom uważał – mógł być jednym z najbardziej użytecznych narzędzi.
Kiedy nieco alkoholu rozlało się na blat biurka, sięgnął po chusteczkę. W szufladzie posiadał ich pewien zapas, na wszelki wypadek. Starannie wytarł.
- Nie zamierzam pozwolić na to, żeby zepchnięto mnie poza margines. Cokolwiek będę musiał zrobić, dokonam tego. – nie przejął się podniesionym głosem, nie przedstawił też bratu żadnego planu. Takiego na ten moment nie posiadał. Minęło zbyt mało czasu, aby cokolwiek przygotować. Robert był jedynie przekonany, że będzie walczył. Będzie działał. W jakiś sposób zdoła odzyskać to, co zostało mu odebrane.
Nie zamierzał tak po prostu zaakceptować tego, w jakim miejscu się nagle znalazł.
Nie uważał je za odpowiednie dla człowieka, który tak wiele poświęcił w imię idei.
Dla siebie samego.
Nie od razu zarejestrował o czym mówił jego brat. Co Richard chciał zobaczyć. Pewne niezrozumienie dało się wychwycić w jego spojrzeniu. Trwało to krótką chwilę. Zaraz bowiem bliźniak ruszył w stronę fotela. Stanął tuż za nim, ograniczając znacząco pole manewru. Miał się bronić? Próbować to ukryć? Niby w jaki sposób?
Prawa dłoń zaczęła poszukiwań różdżki. Automatycznie. Nawet nie pomyślał, po prostu to zrobił. Palce zacisnęły się na kawałku drewna. Wierny berberys, rdzeń z włókna smoczego serca. Przez wiele lat mógł na niej polegać. Stanowiła wręcz przedłużenie jego ręki.
Czy chciał skierować różdżkę w kierunku najbliższej sobie osoby?
Najważniejszej?
- Nałożył na mnie jakąś… - wreszcie podjął decyzje. Wypuścił różdżkę, zdecydował się na to, aby pewne rzeczy wyjaśnić. – ...klątwę. Nie jestem do końca pewien jak to działa, w jaki sposób. Czym jest. – faktycznie tak było. Nie kłamał, nie koloryzował. W końcu jaki miało to mieć w tej sytuacji sens? Czy mogło mu w czymkolwiek pomóc? Cokolwiek ułatwić?
Odchylił głowę, pozwalając na to, żeby Richard zobaczył charakterystyczny odcisk dłoni, który od teraz był jakby wypalony na jego skórze.