Minuta mijała za minutą, pierwszy kwadrans przerodził się w następny, wreszcie upłynęła cała godzina. Miał sporo czasu, a zarazem zbyt mało, żeby cokolwiek zrobić. Ustalić. Opuścił pokój Henrietty. Chwilę pokręcił się po mieszkaniu, aż wreszcie wrócił do swojego gabinetu. Zanim pojawiła się Selar, zdążył napisać list, skierowany do syna. Nie był pewien tego wyboru, komuś jednak musiał wszystko przekazać.
Podjęcie jakiejś decyzji było konieczne.
Czekając na powrót Selar, postawił przed sobą na biurku, niewielką, drewnianą szkatułkę. Otwarte pudełko, pełne było różnych różności. Pamiętek? Mniej lub bardziej cennych drobnostek? Na pewno w środku nie można było zauważyć żadnej biżuterii ani zegarków. Od znajdujących się w środku rzeczy, Robert oderwał spojrzenie w momencie, kiedy w gabinecie zmaterializowała się Selar.
- Bardzo dobrze. - słowa, które można było uznać za pochwałę. Tylko czy faktycznie tym były? Czy z ust Roberta mogło paść coś takiego?
Przyjął od skrzatki to, co niegdyś musiało być listem. Niewiele z tego dało się odczytać, to co uzyskał potwierdzało jednak wstępne ustalenia. Pokątna. Saint-Malo oraz Carrow. Remuald musiał mieć z tym wiele wspólnego. Może nawet miał równie dużo wspólnego, co w sprawie Jonathana?
Jonathana?
Skąd wzięła się ta myśl, to skojarzenia? Wpatrując się w treść odzyskanej wiadomości, zmarszczył brwi. To musiał być ten trop. To musiało wiązać się z tym wcześniejszym odczuciem - jakby te imię oraz nazwisko powinny mówić mu coś więcej. Powinien być w stanie z czymś je powiązać.
I faktycznie był. Tylko co to zmieniało?
Zamiast odprawić Selar, naskrobał wiadomość przeznaczoną dla brata. Kilka zdań, które następnie umieścił wewnątrz koperty. Zabezpieczył, upewniając się tym sposobem, że nikt nieodpowiedni nie zapozna się z treścią listu.
- Przekaż to czym prędzej mojemu bratu. - polecił, samemu zgarniając z wnętrza szkatułki dwa niewielkie przedmioty. Pierwszym z nich była prosta spinka do mankietów, drugim natomiast medalion, wewnątrz którego znajdywała się niewielkich rozmiarów fotografia. Obydwa umieścił w kieszeni spodni. - Zadbaj, żeby Margaret niczego nie podejrzewała. - dorzucił jeszcze, po chwili zastanowienia.
Chwilę jeszcze zwlekał, zanim ruszył w stronę salonu, znajdującego się tam kominka. Raz jeszcze wszystko przeanalizował. Jakie miał opcje? Co więcej mógł w tym przypadku zrobić? Nic lepszego nie przychodziło mu do głowy, dlatego też postąpił zgodnie z tym, co udało mu się obmyślić do tej pory. Musiał udać się na Nokturn. Bazując na tym, co wiedział na temat Carrowa - odnaleźć jego samego lub ludzi, którzy posiadali z nim pewne związki. Miał to szczęście, że jego twarz nie była mu obca.
Dysponował też kilkoma przydatnymi wspomnieniami.