Wszystko zdawało się wracać do normy.
Odkąd wrócił do Londynu, wszystko powoli wracało na swoje miejsce. Życie Roberta zdawało się na nowo biec tym samym rytmem co zawsze. Choć jego sytuacja była inna, wiele się zmieniło, Mulciber zaczynał z wolna funkcjonować tak, jak to miał w zwyczaju. Śniadanie. Poranna lektura. Długie godziny spędzone w gabinecie bądź pracowni. Spotkania z ludźmi, z którymi pozostawał w różnych układach. Od czasu do czasu wizyta na Nokturnie. Sprawdzenie na własne oczy tego czy w Olibanum wszystko działa jak należy.
Czuł się z tym komfortowo.
Czuł, że powoli odzyskuje nad wszystkim kontrole.
O tym, że sprawy się niespodziewanie skomplikowały – przynajmniej do pewnego stopnia – dowiedział się ledwie Prorok Codzienny trafił w jego ręce. Miało to miejsce wczoraj, podczas posiłku. Nie miał jak dotąd czasu podzielić się tymi rewelacjami z Richardem. Obydwaj zajęci byli własnymi sprawami. Poza tym, Robert musiał sam się nad tym pochylić.
Musiał to wszystko przeanalizować.
Przemyśleć.
Potrzebował na to czasu. Przynajmniej tych kilku godzin.
Kiedy Richard poinformował go podczas śniadania, że muszę omówić pewne sprawy, bez trudu domyślił się, że musiało to wiązać się z tą drobną niedogodnością. Skinął głową, zapraszając go do swojego gabinetu. Było to jedyne miejsce, w którym mogli swobodnie rozmawiać na tego rodzaju tematy. Bez obawy o to, że cokolwiek dostanie się do nieodpowiednich uszu. Ryzyko takiej wpadki było tutaj niewielkie.
- To z pewnością spora niedogodność. – Richard nie musiał czekać szczególnie długo na to, żeby brat udzielił mu odpowiedzi. Robert zrobił to ledwie tylko dotarło do jego uszu pytanie bliźniaka. Nie zdążył nawet usiąść na swoim fotelu. Znaleźć się za drewnianym, masywnym biurkiem. Zatrzymał się ledwie kilka kroków od drzwi. Na beżowym dywanie. – Nie jestem w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi.
Przyznał się do braku pewności. Może nawet do pewnych obaw wynikających z ostatnich wydarzeń? Postawił na szczerość. Na grę w otwarte karty. Richarda nie powinno to zdziwić, Robert nie okłamywał go w tego rodzaju sprawach. Co najwyżej odmawiał odpowiedzi. Zawsze starał się być względem niego szczery.
Wskazał gestem na fotel. Sam obszedł biurko, zajął swoje miejsce. Może rzeczywiście powinien wreszcie rozważyć zmianę mebli na nowe. Przynajmniej ich części. Z biegiem czasu stawały się coraz mniej wygodne. Było to dość odczuwalne. Zwłaszcza dla kogoś, kto stale z nich korzystał.
- Ile na ten temat wiesz? – zadał pytanie, sięgając po gazetę, która leżała na biurku. Wczorajsze wydanie. Czekając na odpowiedź brata, otworzył Proroka na właściwej stronie. Tytuł rzucał się w oczy. Podobnie jak zamieszczone w tym miejscu zdjęcia, przedstawiające ponad 50 letniego mężczyznę. Dla Roberta nie był on nikim bliskim. Ot, daleki krewny, z którym nie utrzymywał bliskich kontaktów. Łączyły ich ze sobą jedynie praca w Ministerstwie oraz to samo nazwisko.