1 grudnia 1971 [Rezydencja Rookwoodów] Miłość od pierwszego wejrzenia

- To bardzo urokliwa okolica. - Annie daleko było do okazu piękna. Kiedyś? Na pewno. Kiedyś może nawet nazwałby ją ktoś aniołem. Dzisiaj była chuda, nawet kiedy się prostowała to wydawała się wycofana, nie jak dumna żona, nosicielka nazwiska Rookwoodów. Nie, wróć. Miała swoją dumę. Trzymała głowę wysoko, nie schowaną między ramionami. Tylko te ramiona były takie słabe. Wątłe. Jeśli zimowy zgiełk wpadnie tu przez okno, jeśli uderzy podmuch zefiru błądzącego między ulicami Londynu - porwie ją? Połamie? Czy wytrzymałaby taki sztorm?
- Dobre okazje trafiają się ludziom, którzy potrafią je samemu stworzyć. - Była pewna kultura rozmów, której należało przestrzegać, aby zrobić na drugiej stronie jak najlepsze wrażenie. Small talk należał do jednej z nich. To był początek, a początki zawsze były najważniejsze. Potem będą cię postrzegać przez pryzmat tego początku.
Sauriel usiadł, rzecz jasna, obok swojej narzeczonej przy tym okrągłym stole, gdzie nie było równych i równiejszych. Wszyscy tu mieli w końcu jakże szlachetnie czystą krew. Miejsce zostało zorganizowane tak, że wszyscy go mieli pod dostatkiem, bo i mały to stolik nie był. Po lewej stronie Sauriela siedziała teraz jego matka, zaś po prawej stronie Victorii jej matka. Należy przy tym zauważyć, że nie stykał się nikt z nikim ramionami, a i miejsca zaręczonych (przyszłych zaręczonych) były delikatnie oddalone. Celowo, by dać im trochę “prywatności”. Sauriel zmuusił się do tego, żeby siedzieć prosto. Na tyle na ile. Jedna zgięta noga, druga wyciągnięta pod stołem. Równie mocno próbował się nie krzywić, ale jego mimika go zdradziła, kiedy “śliczne” kwiatki trafił do sprawnie wyczarowanego przez wiedźmę wazoniku. A szkoda. Miał nadzieję, że zwiędną, zanim kobieta doniesie je do domu.
- Naprawdę? - Zainteresowała się Anna, kiedy zostało powiedziane o uwielbieniu dla kwiatów. Spojrzała więc na bukiet, który sama wybierała - bardzo starannie - a potem na właścicielkę owych kwiatów. - Będziemy miały o czym rozmawiać, mam nadzieję, że bukiet trafił w twoje gusta. - Nie trzeba było mówić tutaj wprost, że kobieta również ceniła kwiaty. Były hobby. Takim, które pozwalało się odciąć, oderwać. Zapomnieć.
- Ogrody będą do twojej dyspozycji, panienko. - Dodał Eryk. - Sauriel z przyjemnością cię po nich oprowadzi, jeśli masz ochotę.
Sauriel na momencik przekrzywił głowę patrząc na ojca tak, jakby sobie jaja z niego robił i uniósł jedną brew, ale potem napotkał jego spojrzenie. Tak, Eryk był całkowitym przeciwieństwem swej żony. Zdawał się być niemożliwym do wygięcia metalem, uzbrojonym, chłodnym w dotyku i doskonale wypolerowanym przez całe lata. Był kunsztem sztuki i wszystkim, co mogłoby jak najlepiej reprezentować nazwisko Rookwood.
- Zimą niewiele widać. Jeśli masz ochotę to nie ma problemu. - Tak naprawdę i tak było to lepsze niż siedzenie tutaj i słuchanie tych okropnych rozmów. Zaraz poznałby całą historię dzieciństwa tej podekscytowanej spotkaniem kobietki albo usłyszałby sam, jak to był uroczy za dziecka kiedy narobił siku do piaskownicy. Nie miał okazji jeszcze uczestniczyć w tak WSPANIAŁYM spotkaniu, które polegało na handlowaniu ludźmi, byle tylko się gdzieś wkupić, ale w najgorszych opcjach, kiedy czasami słyszał jak matki potrafią ze sobą rozmawiać, to tak sobie to właśnie wyobrażał.