25.04.2024, 17:47 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.04.2024, 18:48 przez Viorica Zamfir.)
Zabawny był. Vior chyba nigdy nie wyrobiła sobie prostego kręgosłupa moralnego. Co prawda niektórzy się starali go trochę podreperować, dla siebie była sprawą już dawno utraconą, choć naprawdę miała okres, gdy próbowała się zmienić. A potem wszystko szlag trafił i zaczęła się zastanawiać, po co jej to było.
- Szukaj sobie innego dobrego ducha. Od morałów są kapłani, ode mnie dostaniesz rady co do tego, jak żyć w zgodzie z sobą i nie dać sobą pomiatać. Po co być do bólu dobrym, jak życie wcale takie nie jest? Serio, dbaj o siebie i tych, na których naprawdę ci zależy, bo traktują cię jak człowieka, a nie jak gówno, a reszcie odwdzięczaj się tym co sami ci serwują. Karma nie zawsze wraca sama z siebie. Czasem trzeba jej pomóc - Tak prawi obudzona przez promile we krwi profesorka filozofii Zamfir. Dyplomu brak. Zeżarły gumochłony.
Była wdzięczna za przytrzymanie, gdy prawie zabiła się na tym całym lodzie, który zawibrował od jej co chwilę wybrzmiewającego śmiechu.
- Mi by pewnie nikt w taką wymówkę nie uwierzył. Więc jak coś zgonuje grzecznie w domu. - Pokazała mu język.
Obserwowała, jak wychodzi z łódki, niemalże pewna geniuszu swoje pomysłu. Odsunęła się trochę nawet, żałując, że nie ma na nogach łyżew, dając mu trochę więcej miejsca.
Uśmiech jednak zgasł z jej twarzy, gdy usłyszała niczego dobrego nie zapowiadający zgrzyt.
Spojrzała w dół, pod nogi, potem na Neila, a w następnej chwili powietrze przeszedł jej krzyk, gdy poczuła, jak lód pod nią się zapada.
Woda wdarła się jej do nosa, ust i poczuła, że nie może oddychać. Spanikowała.
Mulista woda zamknęła się nad jej głową, coś chwytało jej ciało, kończyny, a ona nie wiedziała kompletnie co się dzieje. Nie wiedziała, jak ma wypłynąć na powierzchnię.
A może powinna dać się po prostu połknąć głębinie?
Zanim jednak zdążyła przeanalizować tą myśl, została wypchnięta na powierzchnię. Zaczęła kaszleć, wypluwając i wysmarkując z siebie tamizową, zdecydowanie paskudną w smaku ciecz. Wzięła kilka panicznie płytkich oddechów, zanim nie dała rady odetchnąć głębiej.
Woda zdecydowanie nie była ciepła, pewnie przez dryfujący na jej powierzchni lód, Viorica jednak trzęsła się chyba bardziej z szoku, niż niskiej temperatury. Spojrzała na Neila, opartego o krawędź lodu, jego uśmiechniętą twarz…
1 - różdżka się złamała
2-50 - różdżka utonęła
51-100 - różdżka jest cała na swoim miejscu
I roześmiała się niezdrowo. Otarła kila łez, które spłynęło z jej oczu, po czym wymacała swoją bluzkę, by znów wyciągnął swoją różdżkę, która na szczęście była cała.
- Nie mam pojęcia, co mówisz, ale się domyślam - wykrztusiła.
Wzięła kilka głębszych oddechów, próbując uspokoić dalej kołatające w piersi serce.
- Spróbuję - odpowiedziała na prośbę, chcąc jak najszybciej oddalić się od tej całej rzeki. Po czym spróbowała wyczarować jakąś stabilniejszą lodową ścieżkę prowadzącą do schodów.
Rzut na kształtowanie na wyczarowanie lodowej ścieżki
- Szukaj sobie innego dobrego ducha. Od morałów są kapłani, ode mnie dostaniesz rady co do tego, jak żyć w zgodzie z sobą i nie dać sobą pomiatać. Po co być do bólu dobrym, jak życie wcale takie nie jest? Serio, dbaj o siebie i tych, na których naprawdę ci zależy, bo traktują cię jak człowieka, a nie jak gówno, a reszcie odwdzięczaj się tym co sami ci serwują. Karma nie zawsze wraca sama z siebie. Czasem trzeba jej pomóc - Tak prawi obudzona przez promile we krwi profesorka filozofii Zamfir. Dyplomu brak. Zeżarły gumochłony.
Była wdzięczna za przytrzymanie, gdy prawie zabiła się na tym całym lodzie, który zawibrował od jej co chwilę wybrzmiewającego śmiechu.
- Mi by pewnie nikt w taką wymówkę nie uwierzył. Więc jak coś zgonuje grzecznie w domu. - Pokazała mu język.
Obserwowała, jak wychodzi z łódki, niemalże pewna geniuszu swoje pomysłu. Odsunęła się trochę nawet, żałując, że nie ma na nogach łyżew, dając mu trochę więcej miejsca.
Uśmiech jednak zgasł z jej twarzy, gdy usłyszała niczego dobrego nie zapowiadający zgrzyt.
Spojrzała w dół, pod nogi, potem na Neila, a w następnej chwili powietrze przeszedł jej krzyk, gdy poczuła, jak lód pod nią się zapada.
Woda wdarła się jej do nosa, ust i poczuła, że nie może oddychać. Spanikowała.
Mulista woda zamknęła się nad jej głową, coś chwytało jej ciało, kończyny, a ona nie wiedziała kompletnie co się dzieje. Nie wiedziała, jak ma wypłynąć na powierzchnię.
A może powinna dać się po prostu połknąć głębinie?
Zanim jednak zdążyła przeanalizować tą myśl, została wypchnięta na powierzchnię. Zaczęła kaszleć, wypluwając i wysmarkując z siebie tamizową, zdecydowanie paskudną w smaku ciecz. Wzięła kilka panicznie płytkich oddechów, zanim nie dała rady odetchnąć głębiej.
Woda zdecydowanie nie była ciepła, pewnie przez dryfujący na jej powierzchni lód, Viorica jednak trzęsła się chyba bardziej z szoku, niż niskiej temperatury. Spojrzała na Neila, opartego o krawędź lodu, jego uśmiechniętą twarz…
1 - różdżka się złamała
2-50 - różdżka utonęła
51-100 - różdżka jest cała na swoim miejscu
Rzut 1d100 - 64
I roześmiała się niezdrowo. Otarła kila łez, które spłynęło z jej oczu, po czym wymacała swoją bluzkę, by znów wyciągnął swoją różdżkę, która na szczęście była cała.
- Nie mam pojęcia, co mówisz, ale się domyślam - wykrztusiła.
Wzięła kilka głębszych oddechów, próbując uspokoić dalej kołatające w piersi serce.
- Spróbuję - odpowiedziała na prośbę, chcąc jak najszybciej oddalić się od tej całej rzeki. Po czym spróbowała wyczarować jakąś stabilniejszą lodową ścieżkę prowadzącą do schodów.
Rzut na kształtowanie na wyczarowanie lodowej ścieżki
Rzut O 1d100 - 81
Sukces!
Sukces!