1 grudnia 1971 [Rezydencja Rookwoodów] Miłość od pierwszego wejrzenia

Pewien mądry człowiek powiedział kiedyś do Sauriela, że jest skurwysynem - ale chociaż skurwysynem z sercem. To nie tak, że chciał zamienić życie tej kobiety w piekło, że planował się teraz na niej wielce mścić za te decyzje. Nie planował też jednak czegokolwiek ułatwiać czy pokazywać, że może być dobrze i że może być lepiej. Za to była w nim mała garstka jakiejś sympatii, jeśli od biedy można to tak nazwać, która podyktowała mu myśl wydać córkę za trupa - jak wiele trzeba chcieć w zamian? Ta myśl, krucha i ulotna, miała miejsce, kiedy postawiono go przed faktem, że odbędzie się spotkanie mające go zapoznać z przyszłą narzeczoną. Po prostu. Żadnego podoba ci się? Chcesz? A może chcesz się przekonać, czy to ma szansę? Nie był osobą. Był częścią złota, które należało zainwestować. To, ile był w stanie przynieść dochodu stanowiło jego wartość. A uczucia nie miały żadnej wartości. Powiedzenie, które po Stalinie przyjął jego ojciec, a w końcu i Sauriel zaczął je powtarzać, że lepiej, by ludzie popierali cię ze strachu, nie z przekonania, powinno być wyryte w kamieniu nad wejściem do tego domu. Idealnie oddawało panującą tu atmosferę.
Lubił śnieg. Albo wręcz - kochał. Był o wiele lepszy od gorącej zieleni, kiedy słońce potrafiło zalewać całe miasto. Mienił się jak diamenty w słońcu, nawet jeśli wtedy musiał go oglądać z bardzo, bardzo daleka. Był czysty. Nieskazitelny. Kropla woda zamieniona w dzieło sztuki. Gadka o romantyzmie może nie została jednak tak do końca wyssana z palca, bo w końcu byłeś duszą kreatywną. Arystyczną. Jeśli jednak prawda w tym drzemała to całe lata temu, zanim świat powiedział ci, kim masz zostać. Pamiętasz jeszcze, kim byłeś, zanim się to stało?
Tak - zapalił papierosa. Albo raczej - papieros sam się zapalił, kiedy wsunął go w wargi. Uczucie mrozu było bardzo specyficznym doznaniem, kiedy twoja skóra jest i tak zimniejsza od ludzkiej. Nadal możesz ulec odmrożeniu, bo jakoś ułomne było to ciało. Nadal czujesz, jak jest zimno. Ale to było przyjemne. Odpowiedź na zadane pytanie nie pojawiła się od razu, bo pociągnęła dreszcz po martwej skórze, bo przyniosła ze sobą myśli, że to naprawdę przyjemne. Pojawił się w końcu dym, a mężczyzna finalnie spojrzał na swą brankę.
- Klacz rozpłodowa martwi się zdrówkiem ogiera? - Jego głos nie był opryskliwy, nie był jadowity, nie był… w ogóle wydawał się być aż zbyt pozbawiony emocji jak na zdanie, które z jego warg wypłynęło. Tak samo jak wyraz jego twarzy, bo irytacja o tę “romantyczną duszę” już z niej zeszła. I zobaczył jej skrzywienie, więc aż przesunął dłoń z papierosem na bok. - Palę też w domu. - Naprostował, żeby nie miała wątpliwości, że cały jego pokój jebał fajkami.