Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Sophie... daleko było do ideału. Sprawiała pewne problemy wychowawcze. Za bardzo starała się zwrócić na siebie uwagę. Wciąż była dzieckiem, choć próbowała innym udowodnić, iż było inaczej. Powinien zacząć z wolna myśleć nad tym, w jaki sposób się nią zająć. Nieco dziewczynę naprostować. Tyle tylko, że obecny moment nie był na tego rodzaju rozważania odpowiedni. Nie po to przecież odwiedził te cholerne zadupie, żeby roztrząsać ten konkretny problem; żeby omawiać go właśnie z Lorien. Inny był cel tej wizyty i jego powinien się trzymać.
Zwłaszcza jeśli nie chciał tracić na to wszystko większych ilości czasu.
Przytaknął kobiecie, kiedy z jej strony padło coś o tym, że okolica musi być piękna, kiedy wszystko tutaj kwitnie. Być może rzeczywiście nawet tak było. Sam nigdy nie zwracał na to większej uwagi. Szkockiej posiadłości nie zwykł też zbyt często odwiedzać, pozwalając na to aby ta coraz bardziej podupadała; aby stawało się to z każdym rokiem coraz bardziej widoczne. Nieszczególnie się tym faktem przejmował, choć przecież nieruchomości zawsze były w cenie. Miały swoją wartość.
Kiedy Lorien zaczęła swoją przemowę, uwagę na dłużej skupił na jednym z krzewów. Jeszcze zielonym. Jeszcze nie kwitnącym, choć z wolna się do tego momentu zbliżającym. Słuchał, nawet jeśli co niektórzy mogliby mieć w tym przypadku wątpliwości. Nie przerywał. Nie wtrącał się. Cierpliwie czekał aż wszystko powie. A następnie milczał. Milczał przez chwilę. Może przez chwilę niezręczną. Może przez chwilę taką, która kazała się zastanowić nad tym czy wypowiedziane słowa były właściwe.
Nie śpieszył się z tym, żeby na to jakoś zareagować.
Ale też zdawał sobie sprawę z tego, że nie mogli tutaj na jakąś odpowiedź czekać długimi godzinami; że prowadziłoby to przecież donikąd.
- Wiedziałem kim jesteś. I wiedziałem, na jakie problemy możemy z tego powodu natrafić. Nikt nigdy tego przede mną nie ukrywał. - kiedy wreszcie zabrał głos, odwołał się do tej kwestii. Kwestii najbardziej podstawowej. W oczach Lorien najpewniej będącej tym, co doprowadziło do ich obecnej sytuacji. Jej aktualnego stanu. - Nie zamierzam Ciebie z tego powodu obwiniać. - kłamstwo. Kłamstwo, które pozwolił sobie wypowiedzieć, choć przecież doskonale pamiętał, że gdyby nie pewne wydarzenia; gdyby tylko Lorien nie interesowała się zanadto tym, co nie było przeznaczone dla niej... do tego wszystkiego by nie doszło. Mogliby w dalszym ciągu prowadzić życie dokładnie takie, jakie mieli w Londynie. Nie byłoby potrzebne tutaj żadne zmiany. On sam nie popadłby w niełaskę u Niego. Nie straciłby dawnych wpływów oraz wiążących się z tym możliwości. Zarazem potrafił się powstrzymać przed tym, żeby tego nie powiedzieć. - Chce natomiast spróbować odzyskać żonę, z którą znów będę prowadził wspólne życie. Na której będę mógł polegać, i którą ja również będę wspierał, bo przecież dokładnie to sobie wtedy obiecaliśmy.
I tutaj. Na samym końcu. Tutaj właśnie był szczery. Z jego strony padło więcej prawdziwych słów, niż w ciągu ostatnich tygodni. Bo przecież Robert rzeczywiście do tego dążył. Rzeczywiście tego chciał. Może nawet potrzebował. Dla znajomości. Dla koneksji. Możliwości, które to właśnie Lorien przed nim otwierała. Bo przecież to nigdy nie był wybór przypadkowy. A już na pewno - jeden z tych, za którym stały głębsze uczucia.
- Nie zamierzam nigdzie odchodzić, Lorien. - tutaj wreszcie zwrócił się w jej stronę. Spojrzał właśnie na nią. Już nie na krzew. Już nie na pozostałości zniszczonej przez upływający czas altanki.