Przez lata starał się trzymać względem Very na dystans. Choć posiadali wspólnych znajomych, choć w dalszym ciągu wiele zdawało się ich łączyć, nie pozwalał sobie na to, żeby pozostawać obecnym w jej życiu. Tak samo i ona nie miała być obecna w tym życiu, które od czasu ich rozstania prowadził Robert. Z tego też względu, obecnie nie wiedział wystarczająco wiele na temat kobiety, która kiedyś była mu prawdziwie bliska. Możliwe nawet, że bliższa niż wszystkie inne - te, które były przed nią i te, które pojawiły się już po niej. Nie starał się udawać, że jest w tym przypadku inaczej. Nie wmawiał tego nawet sobie samemu.
Tylko czy w tej sytuacji zamierzał poznać ją na nowo?
Nie stara się zaprzeczać temu, że całe to przedsięwzięcie ma drugie dno; że stoi za tym coś więcej. Wie bowiem, że stoi przed kimś, kto prędzej czy później by to dostrzegł. Brak szczerości w tak fundamentalnych kwestiach mógłby prowadzić do problemów. Mniej lub bardziej poważnych, ale wciąż problemów. Dlatego też, decydując się na tę współprace, nie zamierza tego rodzaju informacji przed Verą ukrywać.
- Chodzi o różnice. Odmienność. Już wcześniej dostrzegliśmy, przed laty, że mózg czarodzieja funkcjonuje inaczej niż mózg mugola. Postanowiliśmy tym razem rozszerzyć badania o kolejne obiekty badawcze. - wyjaśnia. Przywołuje to, nad czym pracowali dawniej. Zwraca uwagę na to, co w tamtym czasie udało się odkryć. Zaobserwować. Chciałby to wykorzystać dzisiaj. Doprowadzić do końca. Jednak dlaczego? Tutaj można było mieć wątpliwości. Chodziło o poglądy Roberta, jego rodziny, czy może... chęć wypromowania się przy wykorzystaniu tematu, który w obecnych okolicznościach, był po prostu na czasie? Przyciągał uwagę. Dzielił społeczeństwo w takim stopniu, jak chyba nigdy wcześniej. Choć może wcale nie mniej niż w okresie, kiedy na szczycie znajdywał się inny czarnoksiężnik. Groźniejszy w nie mniejszym stopniu od Lorda Voldemorta.
Nie precyzuje jaki jest tego wszystkiego cel. Dlaczego właśnie teraz chce te różnice wykazać. Dokończyć badania. Opublikować. Vera może jednak pytać. Może próbować rozwiać swoje ewentualne wątpliwości. Zależnie od tego czego miałyby one dotyczyć. Zależnie od tego czy w ogóle się one pojawiły. Tylko czy pozyska tym samym więcej informacji?
Kiwa głową. Doskonale rozumie jej niechęć do większych grup ludzkich. Sam przecież woli współpracować ze starannie wyselekcjonowanymi jednostkami. Sprawdzonymi osobami. Spełniającymi oczekiwania, które niejednokrotnie okazują się naprawdę wysokie. Bo nie zwykł zadowalać się byle czym; byle kim. Nie zmieniło się to przez lata.
Zauważa ten błysk w jej zielonych oczach. Dostrzega go, kiedy wypowiada ostatnie słowa. Kiedy Vera wszystkiego tego uważnie słucha. Rozluźnia się. Jakby pewny, że wszystko się uda. Nie dopuszczający do siebie innego rozwoju wydarzeń. Innych możliwości. Vera Travers zgodzi się. To też zdają się sugerując słowa, które spływają po chwili jej warg. Uśmiech, który pojawia się na obliczu tej wciąż pięknej kobiety.
Zamierza ją poprosić? Spełnić to życzenie? Bardziej nawet zachciankę? Mruży przez moment oczy. Przez głowę przelatuje mu kilka różnych możliwości. Opcji, po które zostaje mu tylko sięgnąć. Wyciągnąć w ich kierunku dłoń. Zacisnąć na nich palce. Wreszcie jednak decyduje się podporządkować. Z myślą o tym, że to przecież dla większego dobra; że chodzi o wyższy cel. O cel, którego realizacja będzie dzięki temu możliwa. z Verą Travers powinni być w stanie doprowadzić wszystko do końca.
O ile tylko faktycznie kobieta będzie po ich stronie.
- Vero Travers, dołączysz do naszego projektu badawczego? Bardzo mi zależy na Twojej pomocy. - nie wypowiada proszę. Zarazem jednak czy da się zaprzeczyć temu, że słowa te stanowią prawdziwą prośbę? Mają taki właśnie charakter? Wypowiadając je, Robert Mulciber ugiął się bardziej niż w wielu innych przypadkach. Może nawet bardziej niż wtedy, kiedy swój kark pochylał przed Nim.