Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że podejmowany temat zalicza się do tych kontrowersyjnych. Zarazem przekonany jest, że przy odpowiednim wsparciu, nawiązując wcześniej współprace z właściwymi ludźmi, powinni być w stanie osiągnąć ten cel. Zrealizować go. Przekonany był przy tym, że znał ludzi będących w stanie udzielić im na tym polu niezbędnego wsparcia. Przekonany był o tym, że doskonale wiedział do kogo należało się zwrócić z prośbą o pomoc.
Oby w pewnym momencie nie okazało się, iż była to jedna z tych kwestii, w których Robertowi Mulciberowi zdarzyło się pomylić.
- Na zajęcie się drugim etapem mamy jeszcze wiele czasu. Zdaje sobie sprawę z tego, że obecnie jest on kontrowersyjny i wiele osób może... nie być zainteresowanych współpracą, ale zarazem wierze, że jestem w stanie dotrzeć do tych, którzy będą w tym przypadku zdecydowanie bardziej... otwarci. - starał się odpowiednio dobrać słowa. Przede wszystkim wychwycić dało się to przy sformułowaniu nie być zainteresowanych oraz określenie otwarci. Przeciągnęła się wówczas nieco jego wypowiedź. Odrobinę. ale niewątpliwie w sposób zauważalny. Wyraźny.
Mogli dłużej na ten temat rozmawiać. Lepiej ten temat rozpracować. Tylko czy był to odpowiedni moment na to, aby zagłębiać się w to bardziej? Mieli to robić właśnie teraz? Na samym początku tej współpracy? Zanim udało im się na tym polu poczynić jakiekolwiek postępy? Cokolwiek osiągnąć? Zdaniem Roberta nie miałoby to żadnego sensu. Nawet najmniejszego. Należało podejść do tego inaczej. Skupić się na właściwych kwestiach. Zachować sensowną kolejność podejmowanych działań.
Na tym etapie, priorytetem powinno być wprowadzenie kolejnych członków do ich niewielkiej grupy badawczej. W jego przypadku, członkiem tym była właśnie Vera. Wybrana przez niego. Pasująca do projektu wręcz idealnie. Prawie tak jakby został on stworzony właśnie z myślą o tej kobiecie.
- Doskonale. - odpowiedział, choć przecież nie spodziewał się innego rozwinięcia. Nieco dłużej zeszło mu natomiast na tym, żeby wyjaśnić kobiecie od czego należało zacząć. Nie planował z miejsca rzucać ją na głęboką wodę. Do projektów należało wprowadzać krok po kroku. Przedstawiać wszystkie informacje z odpowiednim umiarem. Zwłaszcza, kiedy było ich naprawdę wiele. A i praca trwały od dłuższego czasu. - W dniu jutrzejszym mamy zaplanowane spotkanie w pewnym... bezpiecznym miejscu. Cała nasza czwórka. miałaby spotkać się w godzinach wieczornych. Nie podam żadnego adresu, ale odpowiednio wcześniej prześle świstoklik.
Tak było najbezpieczniej. Świstoklik jednorazowego użytku, przekazany na ostatnią chwilę. A do tego starannie zabezpieczona przesyłka. Miał na to swoje sposoby. Pewne rozwiązania, po które sięgał w tego typu sytuacjach. Nawet jeden włos wykorzystywany przy lakowaniu korespondencji, mógł sprawić cuda, kiedy chodziło o upewnienie się, że do zawartości koperty nie dostanie się nikt niepowołany.
- Potrzebowałbym jednego włosa. Dla zyskania pewności, że nikt nie dostanie się do zawartości przesłanej koperty. I do znajdującego się w niej świstoklika. - o tym oczywiście musiał poinformować. O ten włos poprosić. Ona zaś musiała zaufać, że nie zostanie wykorzystany w innym celu niż ten zadeklarowany. Bo przecież mogło to wyglądać inaczej. Ryzyka nigdy nie dało się w pełni wykluczyć.