[11 lutego 1972] Prawda | Sauriel & Victoria

Gadał trochę bez sensu. Bez ładu i bez składu. Brakowało PLANU w tym wypowiadaniu, a teraz był tak zdenerwowany (nie ze złości - ze stresu), że słowa się nie układały w lepiący się przekaz. Był ciąg chaotycznych myśli. Tyle. To też nie sprzyjało jakiemukolwiek kontaktowi. Tak samo to, że ona nie miała sił. Zatopiona w szoku, głębokim. Szok? To też nie było dobre słowo. Mieli swój niechętny domek, ale nastawiony gdzieś na ocieranie się o siebie, by się zrozumieć. Dotrzeć. Domek, który został rozsypany. Okazało się, że wyglądał zupełnie inaczej od środka niż zewnątrz. Nic dziwnego. Dopiero kiedy dostawałeś element układanki odkrywałeś, że to ma sens - coś, co wcześniej było niewidoczne i niedostrzegalne. Że brakowało ci tego, że naprawdę dobrze pasowało.
Nie miał w zasadzie… skoro nie miał nic mądrego do powiedzenia, czegoś godnego, co byłoby powiedziane z sensem, to nie powinien się odzywać. To było aż tak proste. Z tym, że tutaj po prostu przekazy były niejasne przez to, że się właśnie nie znali. Bo faktycznie nie oskarżał jej o to, że była nieszczera w tych przeprosinach. To nie o to chodziło. Raczej chodziło o to, że on nie miał pojęcia, jak powinien ją traktować. Jak się wobec niej zachowywać. Czy jeśli będzie “sobą” to czy gdzieś po drodze nie powrócą do tego, że… znowu sie zchrzani? Ale dostał swoją odpowiedź. Jasną i konkretną. Skinął tylko lekko głową. I dobrze. Wymagało to oczywiście tego, o co się rozchodziło - zaufania. Nikt chyba nie lubił poczucie bezbronności. Wrażenia, że nie możecie niczego zrobić, bo i tak zostaniecie pokonani, że nie macie sił na obronę. To nie było zdrowe.
- Wczoraj… - Powtórzył za nią, czując, jak uchodzi z niego powietrze. Tak, wczoraj ona też była znośna. W zasadzie to było fajnie. Naprawdę przyjemnie. Tak, nie było co się przed tym ukrywać: wczoraj było przyjemnie. I dobrze się bawili, nawet mimo tego, że nie byli tam po to, by się bawić. - Ta… wczoraj było przyjemnie. - Potwierdził, bo nie było co zaprzeczać, że wczoraj był znośny. Całkiem. - Sory. Jak się zorientowałem, że nie wiesz, to nawet nie wiedziałem, jak ci powiedzieć. I naprawdę ci współczuję. - Przepraszam, że nie mogę być lepszy. Nie od niego zależało ofiarowanie jej normalnego domu. Ale… - Nie chcę robić sobie z ciebie wroga. Mam nadzieję, że się jakoś dogadamy. - Powiedział to, co chodziło mu po głowie od samego początku. Kiwnął głową twierdząco, że rozumie. Doskonale rozumiał.