To czy mu zaufa, tak naprawdę nie miało większego znaczenia. Liczyło się tylko to, żeby udało się zrealizować cel, który tego dnia ściągnął go do szkockiej posiadłości. Nawet jeśli byli w stanie to odpowiednio uargumentować, Lorien odzyskiwała tutaj siły zbyt długo. Zbyt długo pozostawała w odosobnieniu, żeby nie ściągnęło to na nich zbyt dużej uwagi. Ostatnim zaś czego potrzebował Mulciber, były osoby trzecie, starające się wetknąć swój nos w jego małżeństwo. Kto wie, co przypadkiem udałoby się im wywęszyć?
Słuchał jej. Poświęcał uwagę. Przyjmował kolejne oskarżenia. Brał udział w tej pełnej dramatyzmu scenie. Starał się zachować w tym wszystkim powagę. Odpowiedni umiar. Tylko Merlin jeden wie, ile go to w tym momencie kosztowało. Jak wiele.
Pozwolił na to, żeby ułożyła jego dłoń na swojej szyi. Zacisnął na niej lekko palce, kiedy gestem dała mu do zrozumienia, że powinien to zrobić. Nie wycofał się. Nie wyrwał swojej ręki. Nie zabrał jej tak szybko, jakby jej skóra parzyła. Pozwolił, żeby przekazała wszystko, co miała mu do przekazania.
A następnie... skłamał? Nie, tego co opuściło jego usta, nie można było nazwać kłamstwem. Wypowiedziane słowa mogły co najwyżej za takowe uchodzić. Zwłaszcza, kiedy nie miało się wglądu w to, co za nimi stało.
- Następnego razu nie będzie. Masz na to moje słowo. - wybrzmiało, ledwie zabrał dłoń z jej szyi. Ledwie się o krok odsunął. Nie odciął się jednak od niej całkowicie. Przynajmniej w kontekście fizycznym. Dłoń, która znajdywała się na szyi, teraz trzymała dłoń Lorien. Jakby w geście obietnicy. Jakby dla podkreślenia danego jej właśnie słowa. A także - słowa danego samemu sobie. Bo rzeczywiście, kolejny raz do czegoś takiego dopuścić nie zamierzał. Nie brał pod uwagę, że znów popełni te same błędy; że znów pewne informacje wypłyną, a sprawy się zwyczajnie skomplikują. Tym razem chciał wszystkim zająć się tak jak należało. Nie zamierzał tracić kontroli; czujności. To nie wchodziło w grę.
Dał jej chwilę. Kilka chwil, jeśli było trzeba. Nadal nie popędzał. Nie zabierał ręki. Nie wypuszczał z lekkiego uścisku jej dłoni. Czekał aż coś odpowie. Da jakiś znak. Potwierdzi, że to było wystarczające. Było tym czego oczekiwała w tym momencie? Starał się grać w tę grę. Przystąpił do niej świadomy tego, że w ostatecznym rozrachunku wcale nie będzie trzymał się obowiązujących w niej reguł.