[15.02.1972] Living Life, In The Night

adnotacja moderatora

Rozliczono - Victoria Lestrange - Piszę, więc jestem

I've been awake for days
So we out living life in the night
Pray to god, man I hope I don't die in the night
CHERIIMOYA • LIVING LIFE, IN THE NIGHT

Ciche były uliczki Londynu, kiedy na nie wkroczyli. Tonące w mroku nocy napawały swoim mrokiem i głębią, zupełnie inne niż w ciągu dnia. Aportowali się w okolice domu Victorii, żeby tam rzeczywiście zrobić jakże sprytną akcję zakradnięcia się do jej pokoju. Tak właściwie to była naprawdę dobra zabawa. Sauriel był całkiem uhahany. Ale jeśli było coś, za co fizycznie mogli ochrzcić Sauriela mianem kota to to, że rzeczywiście w tych objęciach nocy po prostu znikał. był taki moment, kiedy zostawił ją pod oknem, a kiedy się obróciła to jego po prostu nie było. Poszedł za róg budynku bezszelestnie i tak gładko, jakby stopił się z czernią wokół nich. Zaraz był z powrotem, powiedzieć, że świeci się światło w tym a tym oknie, że “we’re cool”. Poszło gładko, nawet bardzo gładko. Rodzice Victorii byli zbyt zajęci sobą, albo czymkolwiek, co razem robili. Żaden skrzat domowy wielce im nie przeszkodził, jak jeden się zbliżał, sprzątając korytarz, to Sauriel rzucił kamyczkiem w okno, odwracając jego uwagę iii… tadam! Oto mieli Victorię w idealnym ubranku! Idealnym na to, żeby pójść, gdzie zamierzali.
Kolejna aportacja zabrała ich w okolice miejsca, do którego chcieli trafić.
Tutaj już Londyn nie był taki gościnny. Tutaj nawet cisza była inna i powietrze wydawało się gęstnieć. Sauriel ściągnął z siebie marynarkę, schował ją do magicznej kieszeni, schował tam krawat, rozpiął bardziej koszulę, porozpinał rękawy koszuli - wszystko to kiedy szli. W ciszy. Był tak samo skupiony jak ona na badaniu otoczenia. A może mniej? A może bardziej? Victoria się jednak nie bała na taką wyprawę po nocnych bezdrożach z narzeczonym, bo w końcu nie miała się czego bać. To był fakt. A Sauriel nie myślał o tym, że jej instynkt jest zepsuty i ewidentnie nie działa. Bo teraz myślał o czymś zupełnie innym.
- Gotowa na wszystko? - Najlepszy tekst, jaki świat wymyślił, a przynajmniej jeden z lepszych. “Jestem gotowy na wszystko”. Człowiek nigdy nie był wystarczająco gotowy. Zawsze pojawiał się jakiś element zaskoczenia. Niechciany, przeszkadzający, brudzący i mieszający.
Nie szli do tego budynku, który być może już był przez aurorów obserwowany. Sauriel poprowadził ją do innego, ewidentnie opuszczonego. Skrytego. Znając jednak odpowiednie hasło można było się do niego przedostać, więc i różdżka z czarnego drewna poszła w ruch. Weszli do środka i chwilę poszukali klapy w podłodze. Tutaj też zatańczyła różdżka. Chwilę to potrwało, kiedy Sauriel przystanął nad tym i próbował ideaaaalnie powtórzyć ruuchyyy które mu przekazaaanooo. Co ciekawe jednak wykazał się wyjątkową cierpliwością do swoich błędów. W końcu jednak i ta przeszkoda została pokonana.
Zeszli po wąskich schodach na dół, a Sauriel zapalił na krańcu swojej różdżki niewielkie światełko.
- Zrób mi przysługę i cokolwiek by się nie działo siedź grzecznie za moimi plecami.