[15.02.1972] Living Life, In The Night

Każdy jakąś swoją sytuację miał. Jedni lepszą, inni gorszą, a wszystko wychodziło z dość prostego założenia norm. Mama, tata, dwójka dzieci - ideał rodziny. Czystokrwiści kładli nacisk na wychowanie i edukację, to też była norma. Niektórzy uważali, że dzieci czystokrwiste były piękniejsze, mniej chorowały. To już nieprawda, alee wielu było święcie przekonanych, że tak jest. Struktura życia sprawiała jednak, że zazwyczaj sprawy były bardziej skomplikowane, niż wyglądało to na pierwszy rzut oka.
- To jest tak absurdalna wiedza, że musi być fascynująca. Już z samego faktu, że ktoś wpadł na to, żeby to w ogóle sprawdzić. - Niektórzy mieli bardziej wyczulone zmysły, czuły słuch. Ktoś mieszkał blisko łąki, gdzie świerszcze cykały. I nagle stwierdził, że nie zawsze cykają tak samo. Więc czemu? Co powodowało zmianę? I okej, nawet można się nad tym zastanowić. Ale żeby prowadzić całe badania to trzeba być naprawdę zapaleńcem.
Zgadza się, był pełen niespodzianek, bo dbał o to, żeby je mieć. Żeby swoje małe sekreciki układać w pudełeczkach i nie ujawniać za często, albo przynajmniej nie machać nimi na prawo i lewo. Czasem różnie to wychodziło, czem były domysły, czasem przypadki. Nie był szarą eminencją, nie był zajebistym politykiem i kłamcą, który nosi tysiące masek. Był człowiekiem, który wiedział, że wiedza była cenniejsza od pieniądza. Bo ta wiedza może ci uratować życie w półświatku. Pieniądze - niekoniecznie. Tym bardziej, gdy to wiedza o tobie położona była po drugiej stronie barykady. Tym nie mniej nieco dziwnie się poczuł, kiedy to powiedziała. Nawet trochę skrzywił. To był komplement, a jednak wprawiło to w to poczucie, że za dużo pudełek zostało wysypanych w kierunku tak naprawdę nieznajomej osoby. Ta mimika tkwiła na jego facjacie jednak tylko przez chwilkę.
- Tylko żebyś nie oczekiwała teraz gór złota z mojego wspaniałego charakteru. - Nie lubił, kiedy ludzie mieli jakieś oczekiwania wobec niego. I nie chciał też, żeby Victoria je miała. Podniósł mówiąc to swoją różdżkę i przymierzył ją do tej Victorii. Rzeczywiście - identyczne. To jest, jeśli nie liczyć zdobień, którymi się różniły, w bardzo minimalnym stopniu. - Na szczęście mam dłuższą. - UF! Męska duma uratowana. Usiadł z powrotem na swoim miejscu i spojrzał na tę magiczną pałeczkę. - Mam rdzeń ze szpona hipogryfa. A ty? - Skoro już tak porównywali swoje PAŁECZKI ze sobą to why not… - Miałem przyjaciela, który jest Ollivanderem. Nigdy nie uważałem na te różdżki i zawsze coś im się działo. Naprawiał mi je w szkole. Ta ma się całkiem dobrze od kilku lat. Głównie dlatego, że prawie jej nie używam. - Uniósł ją wyżej, ku światełku, by na nią spojrzeć. - Ale całkiem ją lubię. Pasuje idealnie do moich oczu. - I przysunął ją do swojego policzka i zamrugał parę razy NADOBNIE, patrząc na Victorię. A tak naprawdę lubił ją właśnie za to, że nie cieszyła się, przede wszystkim, dużą popularnością i była równie kapryśna w wyborach, jak i on potrafił być.
Kiedy taniec wrócił przez moment po prostu na nią patrzył. Siedział i patrzył, patrzył i siedział. W końcu coś tam wtrącił - że mu się przypomniało co do tamtej sprawy, że to było tak a śmak, a że tam gość wyglądał jakby był w malowanym obrazie, więc może rzeczywiście chodzi o miejsce, ale to były krótkie komentarze w przerwach między gestami, w pauzach między jej próbami. Jego rozwiązania były siłowe. A tyle wiedział, że siłowe rozwiązania problemów takich jak pułapki i klątwy były zazwyczaj bardzo złym pomysłem.
Zobaczył ten korytarz szybciej niż ona. Siedział prawie naprzeciwko niego.
- O! - Odezwał się, wstając. - Zrobiłaś to! - Naprawdę się ucieszył. Odczuł to przyjemne uczucie czystej radości i aż podszedł do niej, złapał jej twarz swoimi zimnymi i brudnymi teraz dłońmi i złożył całusa na jej czole. - Good girl~! - Wyciągnął dłoń, żeby przywołać swoją różdżkę (którą prawie zostawił) i wyszedł na korytarz.
Kwestia… co dalej?