28.02.2025, 10:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.02.2025, 11:26 przez Robert Albert Crouch.)
– Takie teksty to zostaw dla swoich kolegów w Hogwarcie, młody – skwitował Robert z niemałą satysfakcją. – I rozumiem, że nastolatkowie mają trochę wybujałe ego, ale czego oczekujesz? Że powiem ci, że wyrosłeś na bardzo przystojnego kawalera?
Od zawsze był wśród kuzynostwa tym średnim, przez co na rodzinnych spotkaniach Sewynów, rozmowy o jego życiowych sukcesach przeprowadzane były raczej dla formalności niż ze szczerego zainteresowania. Jonathan robił karierę w Ministerstwie, kiedy Robert jeszcze siedział w szkole, a Mona była uroczą małą dziewczynką, którą wszyscy dorośli się zachwycali. Dla średniego dziecka zostawały w takiej sytuacji jedynie ochłapy. Równocześnie, to Jonathan zawsze opiekował się młodszym kuzynostwem, kiedy dorośli ze sobą gadali, i strasznie się wtedy rządził (przynajmniej w mniemaniu Roberta).
– Myślisz, że nie umówiłem już wszystkiego? Do fryzjera idziemy dwa dni przed jej wyjazdem, mamy już wybraną fryzurę, zakupy na Pokątnej też zrobiliśmy. Enid ma najlepszą miotłę, kociołki, które przetrwają lata i sowę, którą sama sobie wybrała. A co do szat, umawialiśmy się, więc zaufałem twojej ekspertyzie, przynajmniej z czasów twojej dorosłości – wpuścił Jonathana do środka. – Swoją drogą, Enid zdziwi się, jak cię zobaczy. Choć może fakt, że jesteś młodszy, pomoże ci wygrać z nią w Scrabble. Ach i... tak na poważnie, to dziękuję, że nie wybierałeś żadnego domu na szaty. Moi rodzice już zaczęli o tym ze mną rozmawiać, staram się ich trzymać na razie na dystans z opiniami, ale... sam wiesz. Boję się, że będą potem padać teksty typu: "A co ty będziesz robić po Hufflepuffie?" lub jakieś sugestie, że w Gryffindorze niczego się nie nauczy.
Od zawsze był wśród kuzynostwa tym średnim, przez co na rodzinnych spotkaniach Sewynów, rozmowy o jego życiowych sukcesach przeprowadzane były raczej dla formalności niż ze szczerego zainteresowania. Jonathan robił karierę w Ministerstwie, kiedy Robert jeszcze siedział w szkole, a Mona była uroczą małą dziewczynką, którą wszyscy dorośli się zachwycali. Dla średniego dziecka zostawały w takiej sytuacji jedynie ochłapy. Równocześnie, to Jonathan zawsze opiekował się młodszym kuzynostwem, kiedy dorośli ze sobą gadali, i strasznie się wtedy rządził (przynajmniej w mniemaniu Roberta).
– Myślisz, że nie umówiłem już wszystkiego? Do fryzjera idziemy dwa dni przed jej wyjazdem, mamy już wybraną fryzurę, zakupy na Pokątnej też zrobiliśmy. Enid ma najlepszą miotłę, kociołki, które przetrwają lata i sowę, którą sama sobie wybrała. A co do szat, umawialiśmy się, więc zaufałem twojej ekspertyzie, przynajmniej z czasów twojej dorosłości – wpuścił Jonathana do środka. – Swoją drogą, Enid zdziwi się, jak cię zobaczy. Choć może fakt, że jesteś młodszy, pomoże ci wygrać z nią w Scrabble. Ach i... tak na poważnie, to dziękuję, że nie wybierałeś żadnego domu na szaty. Moi rodzice już zaczęli o tym ze mną rozmawiać, staram się ich trzymać na razie na dystans z opiniami, ale... sam wiesz. Boję się, że będą potem padać teksty typu: "A co ty będziesz robić po Hufflepuffie?" lub jakieś sugestie, że w Gryffindorze niczego się nie nauczy.