20.03.2025, 18:44 ✶
Tyrada Jonathana zdawała się ciągnąć w nieskończoność, a Robert, gdzieś w połowie przestał naprawdę słuchać. Przeszło na politykę (a jakżeby inaczej, w końcu przecież wszystko, co istniało, było polityczne). Nawet zresztą zgadzał się ze swoim kuzynem. Czarodzieje nie mogli kształcić się tylko w sztukach magicznych. Tyczyło się to nie tylko humanistyki, lecz i matematyki oraz nauk przyrodniczych. Zielarstwo nie uczyło o budowie organizmu ludzkiego, a na numerologii nie było funkcji ani całkowania. Potem wtórnie trzeba było się uczyć geometrii (przy sporach dotyczących podziału działek bardzo się przydawała), funkcji (wbrew pozorom, wykres czasem trzeba było narysować) czy algebry (jej zastosowanie było szerokie i przydatne dla niemal każdego z zawodów). Jako stażysta w Ministerstwie, te lata temu, Robert był zszokowany tym, jak bardzo nieświadomym pozostawił go Hogwart. Potrzebna była reforma edukacji, i to radykalna. Jednak na razie Ministerstwo nie mogło jej przeprowadzić bez niezdrowych tendencji do wprowadzania do głów dzieciaków podejrzanej propagandy. Prawda była taka, że bez znajomości niemagicznych dziedzin było się po prostu głupim.
Już był gotowy, by odpowiedzieć, a jednak padły ostatnie słowa, które usłyszał wyraźnie. Jonathan posłużył się znaną dobrze Robertowi retoryką. „Bądź bardziej Selwynem”. „Bądź bardziej Crouchem”. Te słowa padały nie tylko ze strony jego kuzyna. To był ten typ myślenia, esencjalistyczny i nasycony tym paskudnym determinizmem związanym z urodzeniem w danej rodzinie. Przypomniało to Robertowi, w jakiej klatce siedział, ile był w stanie zrobić, by zadowolić oczekiwania. Jak bardzo się męczył z tym, że nie potrafił tak realnie im sprostać.
Spojrzał na Enid siedzącą przy stole i popijającą lemoniadę. Jak bardzo starał się ją uchronić przed tym podejściem... Marzył, żeby w przyszłości była tylko i wyłącznie sobą, żeby robiła to, co kocha. Bez interwencji Crouchów, Potterów czy Selwynów. Nie chciał, żeby cierpiała tak jak on sam.
– Zachowaj swoje opinie na mój temat dla siebie, Jonathanie – powiedział chłodno, choć dyplomatycznie. Asertywnie. – Nie potrzebuję twoich diagnoz na temat mojego bycia Selwynem lub nie. Jedyne, co odziedziczyłem po was to część genów. I na tym może zakończmy.
Po was. Cóż, już przeszedł na my i wy. Czy o Crouchach powiedziałby to samo? Czy był w stanie istnieć w Enid w próżni, którą chciał dla niej wytworzyć?
– Um... Może chciałbyś zagrać w te Scrabble, wujku? – wtrąciła się Enid. Robert był niesamowicie dumny z tego, jaka była inteligentna. Jak potrafiła zrozumieć, co się dookoła niej działo.
Już był gotowy, by odpowiedzieć, a jednak padły ostatnie słowa, które usłyszał wyraźnie. Jonathan posłużył się znaną dobrze Robertowi retoryką. „Bądź bardziej Selwynem”. „Bądź bardziej Crouchem”. Te słowa padały nie tylko ze strony jego kuzyna. To był ten typ myślenia, esencjalistyczny i nasycony tym paskudnym determinizmem związanym z urodzeniem w danej rodzinie. Przypomniało to Robertowi, w jakiej klatce siedział, ile był w stanie zrobić, by zadowolić oczekiwania. Jak bardzo się męczył z tym, że nie potrafił tak realnie im sprostać.
Spojrzał na Enid siedzącą przy stole i popijającą lemoniadę. Jak bardzo starał się ją uchronić przed tym podejściem... Marzył, żeby w przyszłości była tylko i wyłącznie sobą, żeby robiła to, co kocha. Bez interwencji Crouchów, Potterów czy Selwynów. Nie chciał, żeby cierpiała tak jak on sam.
– Zachowaj swoje opinie na mój temat dla siebie, Jonathanie – powiedział chłodno, choć dyplomatycznie. Asertywnie. – Nie potrzebuję twoich diagnoz na temat mojego bycia Selwynem lub nie. Jedyne, co odziedziczyłem po was to część genów. I na tym może zakończmy.
Po was. Cóż, już przeszedł na my i wy. Czy o Crouchach powiedziałby to samo? Czy był w stanie istnieć w Enid w próżni, którą chciał dla niej wytworzyć?
– Um... Może chciałbyś zagrać w te Scrabble, wujku? – wtrąciła się Enid. Robert był niesamowicie dumny z tego, jaka była inteligentna. Jak potrafiła zrozumieć, co się dookoła niej działo.