[19.10.1954, Robert & Julian] Co ja robię tu?

Złość zniewalała podobnie, jak strach. Obie te emocje zmuszały człowieka do robienia rzeczy niezgodnych z racjonalnymi zamierzeniami, do tego, czego się potem żałowało. Robert nie miał zamiaru zrobić czegoś takiego, choć gdy siedział na krześle przed Bletchleyem, jego noga pod stolikiem drgała niczym w jakimś niebywałym stresie. Ojciec zawsze zwracał mu na to uwagę: nie trzęś nogą, nie baw się mankietami, nie składaj papierowych samolocików, jak inni do ciebie mówią. Skoncentruj się, trzymaj się prosto. Nie daj innym zauważyć, że czujesz cokolwiek. Robert nie potrafił tak dobrze kryć swoich emocji, swoich słabości.

Złość niosła ze sobą strach jeszcze gorszy niż wcześniej. Był to strach przed samą złością.

— Z całym szacunkiem, panie Bletchley, ale nie wiem, czy pochwała na papierze da moim przełożonym powód do tego, by mnie szanować. Ministerstwo jest brutalne, nie bierze przecież pod uwagę deklaracji, że się staram i jestem miłym chłopcem — odparł sucho, choć w jego głosie dało się dosłyszeć maleńką dozę rozgoryczenia. Niemal dziecięcego wołania "zabierzcie mnie stąd". Nie był na to gotowy, wolałby siedzieć w Hogwarcie albo, jak mugol, na jakiejś uczelni, mieć jakiś etap pomiędzy pracą a szkołą. Był wrzucony na głęboką wodę i starał się utrzymać na powierzchni. — I tak już nadużyłem gościnności Biura Aurorów. Dziękuję za pączka i za przyjęcie dokumentów.

Stał tam jeszcze przez chwilę. Mimowolnie zaczął przekręcać palcami guzik od marynarki i odkręcać go z powrotem. Nie potrafił w tym momencie tego nie robić. Były rzeczy silniejsze od jego woli. A co go do tej dziwacznej czynności zmuszało? Nie miał pojęcia.