[30.04.1972] Sauriel x Cynthia - Opowieści przy kieliszku

Były takie osoby, które lubić się dało, takie, które były obojętne i Sauriel. Grono ludzi opisane słowem "Sauriel" to wszyscy ci, którzy cię wkurwiali samym faktem, że stali obok. Ich zakazane ryje doprowadzały cię do białej gorączki, a kiedy tak pozwalało się im mówić to im dłużej tym gorzej. Czarnowłosy potrafił być wyjątkowo nieprzyjemny, kiedy chciał i kiedy mu się nie chciało również. Do bycia gościem, z którym można pogadać, musiał się starać. Naprawdę STARAĆ. Cynthia należała jednak do pewnego wąskiego grona osób, które Sauriel może nie tyle, że lubił, bo były między nimi dramatycznie wielkie różnice, co na pewno ją szanował. I przede wszystkim - chciała dobrze dla Fergusa i o niego dbała. I mimo tego, że zawsze sam kładł mu pełno pieknych i nierealnych wizji do głowy, cieszył się, że była taka Cynthia - kobieta, która potem ściągała Fergusa na ziemie, bo chciała, żeby jego życie miało realną możliwość... jeśli nawet nie poprawy to stabilizacji. Jak się to skończyło wiemy doskonale. Albo raczej - jak Fergus skończył. Niby dorosły gość, a jednak dzieciak, Piotruś Pan, który ciągle nie dorósł do dorosłości. Brzmi fenomenalnie, zdaję sobie z tego sprawę.

Nie spodziewał się jednak tego, że trafią do knajpy, że się umówią, że otrzyma od Cynthii list. Ostatnimi czasy działo się bardzo wiele niespodziewanych rzeczy. Tak mocno starał się odciąć od dawnych znajomości, a wystarczyły dwa spotkania i nagle wszystko wróciło. Pierdolnęło w niego z całą swoją mocą. Wrócili ludzie, zaczął trafiać na starych znajomych i najgorsze było to, że był już tak stęskniony za towarzystwem, że nawet nie próbował tego zatrzymać. Wręcz chętnie do tego wychodził. Kiedyś tego pożałuje, był więcej niż pewien. A teraz po prostu starał się uważać na to, co dzieje i będzie działo.

Fart, a może nie fart, ciężko stwierdzić. Sauriel był wyjątkowo spokojny tego wieczoru. Kiedy musiało się przetrawić kilkudniowy ból, bo osoby trzecie uznają, że pomocy nie potrzebujesz, to człowiek pokorniał. Czarnowłosy nie był wyjątkiem. Ten spokój niósł ze sobą ponurość i cały pakiet, jaki Czarny Kot ze sobą nosił. Ale różnica między tym, co było w Hogwarcie a tym, co było teraz, była diametralna. Oboje się zmienili. Dorośli, dojrzeli. Nie tylko emocjonalnie - fizycznie. Już nie byli nastolatkami, a chociaż wiek Sauriela przestał płynąć i zatrzymał się na około 21 lat, to nadal - różnica była spora. Jeśli kiedyś Sauriel był szkolnym rebelem, to teraz był po prostu zniszczonym życiem człowiekiem. Albo i nie. Bo już przede wszystkim nie był człowiekiem.

- Czy to narada pod tytułem "Sauriel przestań wciągać Fergusa w kłopoty"? - Sauriel od zawsze miał cichy krok. Koci. Mógłby pewnie przechadzać się po wybiegach dla modeli, gdyby nie to, że tylko krok się tutaj zgadzał. Przyszedł na czas. Dosiadł się bez pardonu i zamiast przyglądać Cynthii - spoglądał na proponowane alkohole wystawione za barem. Choć zazwyczaj pił po prostu whisky. Trwało to moment, kiwnął palcem na kelnera dając znać, by podszedł, kiedy złapał jego spojrzenie i dopiero wtedy spojrzał na Cynthie. Eleganką i piękną jak zimowy poranek. - Tym razem to nie moja sprawka. - Bo kiedyś to było niemal oczywiste - Fergus miał kłopoty? No to wiadomo, z kim je spowodował! Ale z Fergusem na nowo spotkali się całkiem niedawno. I nie widywali wcale przesadnie często. - Wypiękniałaś. - Rzucił komplementem, a czy szczerym czy nieszczerym pozostawiał to do interpretacji kobiety. Ściągnął skórę z ramion, zostając w bluzce - oczywiście wszystko było czarne. Kontrastujące z jego bladą karnacją podkreślającą całkowitą czerń jego oczu.