Mulciber doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że na temat starożytnych run posiadał wiedzę mocno podstawową, nie do końca aktualną. Od dawna chciał nad tym przysiąść, zawsze jednak brakowało mu czasu. Inne sprawy okazywały się ważniejsze. Otrzymywały wyższy priorytet. Pewne kwestie należało więc odłożyć na później. Raz. Drugi. Trzeci. Aż wreszcie pasującym określeniem okazywało się dla nich ad ad calendas Graecas.
Tak zwane święte nigdy.
- Dobrze orientujesz się w temacie? - ni to pytanie, ni stwierdzenie faktu. Dał Wilhelmowi czas na udzielenie odpowiedzi. Potwierdzenie lub zaprzeczenie, choć nie można powiedzieć, aby tego faktycznie potrzebował. Wnioski wyciągnęły się same. Pomoc nie była potrzebna. - Kiedyś interesowałem się tym trochę bardziej. - kontynuował po chwili namysłu. - Byłem mniej więcej... w Twoim wieku. Później jednak skupiłem się już na zupełnie innych kwestiach, przede wszystkim związanych z pracą w Departamencie Tajemnic. Najdłużej byłem zatrudniony w Komnacie Badań Sekretów Mózgu. To zupełnie inna dziedzina.
Trochę jakby się tłumaczył. A przy tym też zwracał uwagę na tematykę, w której się znacznie lepiej odnajdywał. Specjalizował. Zajmował się również po odejściu z Ministerstwa Magii, choć już na własny rachunek, poświęcając pracy naukowej znacznie mniej czasu. Zwłaszcza po śmierci ojca, kiedy zmuszony był przejąć jego obowiązki. Nie mógł sobie pozwolić na to, żeby w inny sposób podejść do tematu.
- Nie mniej na pewno zwrócę się do Ciebie, jeśli kiedyś będę miał możliwość się tym zająć. Na poważnie. Dobrze jest móc skorzystać z fachowej pomocy. - zakończył temat, składając przy okazji obietnice? Rzucając ostrzeżeniem? A może tak po prostu... komplementując wiedzę krewnego?
Mulciber nie obawiał się odrobinę mocniejszego alkoholu. Nie uważał, żeby ten rzeczywiście mógł mu uderzyć do głowy. Do tego trzeba było znacznie większych ilości procentów w stosunku do tego, co miał w zwyczaju wypijać. Nigdy nie pozwalał sobie na nazbyt duże ilości, a już na pewno - nie wypijał ich w zbyt krótkim czasie. Zdawał sobie sprawę z tego, że szkocką najlepiej było sączyć. Powoli. Nieśpiesznie.
W taki też sposób podchodził również i w tym momencie do zawartości szklanki, która znajdywała się w jego dłoni. W grę wchodził jeden, niewielki łyk. Nic więcej.
- Zastanawiałem się nad tym czy będziesz chciał się w tej sprawie zwrócić do mnie. - nie zwlekał, nie owijał w bawełnę, nie bawił się w kotka i myszkę. Skoro chłopak wszystko przedstawił, Robert zamierzał podejść do tego w sposób jak najbardziej rzeczowy. Odstawił szklankę na stół. - Mówiłem już wcześniej, że nie zapominam o ludziach, którzy okazali się dla mnie przydatni. - nawiązał do słów, które padły przy ich poprzednim spotkaniu. - Zawsze oczekuje jednak czegoś w zamian. Współpracy. Zadawania jak najmniejszej liczby pytań. Dyskrecji... bycia przydatnym. Uważasz, że będziesz przydatnym i samo pieczętowanie tutaj wystarczy? - przechylił głowę lekko na prawo, czekając na odpowiedź.