[Jesień 72 13.10, Lamezia Terme | wyjazd Cutty Sark] Dom PoStrachów

Pamiętał moment, gdy żegnał się z Millie. Moment wydawał się odległy, choć wydarzył się nie więcej niż godzinę temu. Może znacznie mniej. Czas ciągnął się od tamtej pory plastycznie; bez tej znajomej twarzy trzymającej go przy ziemi Peregrinus czuł się bezwładnie rzucony na łaskę proroctwa ciągnącego go przez kolejne minuty. Kroczył tą ścieżką pół ze snu, pół z jawy. Elementy przemieszały się.
Chciał to odwlec, ale nie zrobił nic, żeby wtedy zatrzymać Moody — jej przeznaczeniem tego wieczora było lecieć, jego przyjść tu.
Klęcząc przy runicznych inskrypcjach, Trelawney odwrócił się na Eremitę, który trzymał za nim lampion rozjaśniający mroki nocy — po czym wróżbita spuścił wzrok, zamrugał kilka razy. Gdy podniósł głowę, lampion lewitował sam. Tak jak powinien. Podniósł głowę wyżej: na Księżyc. Wspominał wróżbę tego poranka — nieprzyjemne uczucie tęsknoty za prawdziwością wszyte w kartę Księżyca. Niepokoiło go to, co poczuł, biorąc ją do ręki. Dotknął teraz ukrytej pod koszulą zawieszki w kształcie księżyca, którą dostał od Vakela tuż przed podróżą. Czy Dolohov wiedział, jeszcze zanim Peregrin wyciągnął kartę? Czy to przeczucie trzeciego oka kazało mu zdecydować się akurat na taki prezent? Peregrinus szukał w tym otuchy przed niewygodnym lękiem odcięcia od realnego świata, który szeptały mu wróżby. Skoro bowiem Vasilij widział wcześniej księżyc i drogę, może i jemu będzie dane znaleźć wyjście.
Ale nie zgubił się jeszcze przecież. Słyszał w tle rozmowy dwóch innych uczestników wycieczki, widział przed sobą surowe cegły, czuł pod palcami żłobienia run — niewątpliwie prawdziwe.
Gdy tylko jednak jego wzrok padł na uszkodzone runy zaklęcia maskującego, uczucie odrealnienia zostało przebite gwałtownym zaskoczeniem i zastrzykiem stresu. Mężczyzna zmarszczył w skupieniu brwi. Czy rozpoznawał te runy? Czy dało się choćby tymczasowo i prowizorycznie odnowić ochronę?

rzucam WOŚ4 na próbę oceny tego, czy dam radę w miarę szybko naprawić runę lub wstawić gdzieś nową dzięki przewadze Pieczętowanie opartej na tej statystyce

Rzut PO 1d100 - 67
Sukces!

Czarodziej podniósł się natychmiast, gdy usłyszał głosy mugoli. Chwycił swobodnie lewitujący do tej pory lampion i ustawił go twardo na ziemi. Otrzepał kolana z piachu, w pośpiechu zbliżył się do swoich towarzyszy.
— Zdaje się, panno Rowle, że bez odpowiedniego instrumentarium magicznego, świec i przedmiotów, z których korzysta medium, nie będą w stanie nawiązać żadnego kontaktu — powiedział, ale wyraźnie myślami był w innym miejscu. Patrzył z niepokojem na zbliżającą się do nich grupę. — Ci ludzie nie powinni tutaj być. Zaklęcie odstraszające mugoli zostało przełamane. Uszkodzenie wygląda na ślady jakiejś istoty. — Nie miał pojęcia, czy Helena podzielała zoologiczne zainteresowania utożsamiane z jej rodziną i czy potrafiłaby rozpoznać źródło zadrapania; zerknął więc na nią kontrolnie, aby zobaczyć, czy dziewczyna zareaguje w jakiś sposób na tę sugestię. — Zdaje się, że nasz kurort korzystał z tego samego układu zabezpieczeń, co to miejsce. Powinniśmy zgłosić to jak najszybciej. — Tu przeniósł wzrok na Hannibala, który zdawał się w ich zespole najbardziej rezolutnym i czarującym. — Chciałbym wrócić i spojrzeć na to jeszcze raz… ale z tymi ludźmi za plecami — pokazał niezręcznie na mugoli — będzie to... trudne.

// wykorzystane w poście: statystyka WOŚ, przewaga Pieczętowanie III