17.03.2026, 00:36 ✶
— Same ruiny nie są ukryte. Nałożono na nie runy odstraszające mugoli, lecz mogą oni zawsze zobaczyć to miejsce. Nie powinni móc do niego podejść — zreferował cicho swoim towarzyszom Peregrinus w odpowiedzi na pytanie Hannibala. — Kurort jest z kolei zamaskowany, lecz bez tego zaklęcia odstraszającego mogą do niego przypadkiem wejść.
Nie interesował wróżbity sposób, w jaki Hannibal wziął się do przekierowywania uwagi mugoli na inne uroki turystycznej mieściny. Najważniejsze było to, że był w tym urzekająco skuteczny, a on mógł wraz z Heleną zbliżyć się do ściany, którą znaczyły uszkodzenia.
Peregrinus, choć w pierwszej chwili skupił się głównie na runach, zerkał również co jakiś czas na dziewczynę, ciekaw tego, na co ta zwróci uwagę i czy wyciągnie coś z kształtu tego zadrapania. Przeszło mu przez myśl, że Rowle wyglądała na bliską w wieku do Lyssy, a jednak wydawała się od niej spokojniejsza i bardziej wyważona. Tak bardzo wróż przywykł do głośnej i porywczej natury Dolohóvny, że ta dziewczyna wydała się niecodziennym zjawiskiem.
— Nie ma w nim niczego szczególnego — mężczyzna wyjaśnił znak, który został przełamany, oderwawszy się na moment od tworzenia w głowie koncepcji na renowację runy. — Problemem jest wyłącznie to, że zerwano ciągłość układu.
Wahał się pomiędzy spleceniem zupełnie nowego runicznego wzoru, który szedłby ponad zniszczonym znakiem i omijał go, a działaniem na uszkodzonej runie. Pierwsza opcja gwarantowała zachowanie śladu pazurów czy kłów w nienaruszonej formie — z pewnością ułatwiłoby to dalsze badanie sprawy uszkodzenia. Wydało się to jednak Trelawneyowi rozwiązaniem wymagającym zbyt dużego nakładu czasu, którego mogli nie mieć, skoro raz już wydarzyło się najście. Zdecydował się więc nałożyć świeżą runę w miejsce tej uszkodzonej, na pogłębienie jej, dołożenie nowych warstw magii na to poszarpane, niestabilne miejsce.
— Czy mogę? — zapytał Heleny, aby mieć pewność, że jeśli coś pójdzie nie tak, nie stracą żadnej informacji, którą w przeciwnym razie mogliby uzyskać.
Jeśli otrzymał potwierdzenie, od razu przystąpił do kreślenia różdżką świeżego symbolu nad przełamaną runą. Powietrze rozgrzało się od wibrującej w nim magii, gdy znak złożony przez Peregrinusa powoli wżarł się w strukturę ściany, osadzając się głębiej niż sięgało zadrapanie.
// wykorzystuję przewagę Pieczętowanie III
Nie interesował wróżbity sposób, w jaki Hannibal wziął się do przekierowywania uwagi mugoli na inne uroki turystycznej mieściny. Najważniejsze było to, że był w tym urzekająco skuteczny, a on mógł wraz z Heleną zbliżyć się do ściany, którą znaczyły uszkodzenia.
Peregrinus, choć w pierwszej chwili skupił się głównie na runach, zerkał również co jakiś czas na dziewczynę, ciekaw tego, na co ta zwróci uwagę i czy wyciągnie coś z kształtu tego zadrapania. Przeszło mu przez myśl, że Rowle wyglądała na bliską w wieku do Lyssy, a jednak wydawała się od niej spokojniejsza i bardziej wyważona. Tak bardzo wróż przywykł do głośnej i porywczej natury Dolohóvny, że ta dziewczyna wydała się niecodziennym zjawiskiem.
— Nie ma w nim niczego szczególnego — mężczyzna wyjaśnił znak, który został przełamany, oderwawszy się na moment od tworzenia w głowie koncepcji na renowację runy. — Problemem jest wyłącznie to, że zerwano ciągłość układu.
Wahał się pomiędzy spleceniem zupełnie nowego runicznego wzoru, który szedłby ponad zniszczonym znakiem i omijał go, a działaniem na uszkodzonej runie. Pierwsza opcja gwarantowała zachowanie śladu pazurów czy kłów w nienaruszonej formie — z pewnością ułatwiłoby to dalsze badanie sprawy uszkodzenia. Wydało się to jednak Trelawneyowi rozwiązaniem wymagającym zbyt dużego nakładu czasu, którego mogli nie mieć, skoro raz już wydarzyło się najście. Zdecydował się więc nałożyć świeżą runę w miejsce tej uszkodzonej, na pogłębienie jej, dołożenie nowych warstw magii na to poszarpane, niestabilne miejsce.
— Czy mogę? — zapytał Heleny, aby mieć pewność, że jeśli coś pójdzie nie tak, nie stracą żadnej informacji, którą w przeciwnym razie mogliby uzyskać.
Jeśli otrzymał potwierdzenie, od razu przystąpił do kreślenia różdżką świeżego symbolu nad przełamaną runą. Powietrze rozgrzało się od wibrującej w nim magii, gdy znak złożony przez Peregrinusa powoli wżarł się w strukturę ściany, osadzając się głębiej niż sięgało zadrapanie.
// wykorzystuję przewagę Pieczętowanie III
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie