[Jesień 72 13.10, Lamezia Terme | wyjazd Cutty Sark] Dom PoStrachów

Coś znajdowało się za nim. Słyszał to i czuł. A choć głos szeptał pokusy, które w pewien pokrętny sposób pociągały go swoją tajemnicą, to Peregrinus nie był człowiekiem głupim. Rozumiał, że dzieje się z nim coś przede wszystkim niedobrego. Ta niematerialna moc, która żądała od niego odprawienia kompanów, nie mogła być dobra, nie mogła być bezpieczna. Odezwał się w nim strach — czy coś próbowało go opętąć?
Obecność wbijała się w niego, paraliżując. Zachęcała do pozostawienia tajemnicy między nimi — między widzącym a tym, co go nawiedzało. Bo gdy ów młody głos tak mówił do niego, było to niemal jakby dzielili jakiś sekret, jakby istniało między nimi porozumienie, coś niedostępnego dla tych dwóch młodzików. Tylko dla niego… tylko on wie. Trelawney powiódł wzrokiem od Heleny do Hannibala. Nie znał ich zbyt dobrze, ale przebiło się do jego świadomości podejrzenie, że jeśli teraz odejdą, on może się tu pogubić.
Spróbował się do nich odezwać i zakomunikować problem.

// rzucam na charyzmę (2) z modyfikatorem -10 ze względu na zawadę Samotnik I

Rzut N 1d100-10 - 42 -10 = 32
Akcja nieudana

Wróżbita mrugnął powoli.
— Idźcie. Im szybciej zasygnalizujemy problem, tym szybciej ściągną tu specjalistów. Ja sprawdzę, czy żaden inny element zabezpieczeń nie został uszkodzony.

// rzut Charyzma, zawada Samotnik I