[Jesień 72, 5.10 dom Szeptuchy | Peregrinus & Millie] Hanzel und Gretel

Ten sam lodowaty wiatr, który owiewał kosteczki truposzy ozdabiających gałęzie drzew, nadymał i poły długiego, czarnego płaszcza Peregrinusa. Nawykł był Trelawney do funkcjonowania w tych samych przestrzeniach co śmierć, jako że genetyka przeklęła go oczyma zdolnymi podglądać krainę umarłych. Nie znaczyło to bynajmniej, że spieszyło się prorokowi do zawiśnięcia na drzewie czy oddania się na strawę glizdom. Zdrowy rozsądek nakazywał trzymać się życia, a za mężczyznę zdrowego rozsądku w pierwszej kolejności poczytywał się wróż. Zdrowego rozsądku, świętego spokoju, logicznej analizy.
Starał się odwoływać do nich, nawet kiedy głowa z uporem podrzucała mu przed oczy fałszywe tropy. Wiedząc, że to niemożliwe, Peregrin więc wcale nie pokazywał po sobie tego, że po ścieżce przez las wisielców idzie przed nim i Millie identyczna para. Cień przyszłości, który pojawiał się i znikał, jak wiatr raz dął, raz cichł. Dobijające się do świadomości upiorne leśne szepty dodatkowo drażniły umysł. Rozpraszało go to.
Dziwnie błądziły oczy wróżbity, jakby nie w pełni skupionego na chwili obecnej. Zacisnął mocniej palce na dłoni Millie. Czarownica była żywa. Ciepła, mimo że nie tak dawno otwarło się przed nią to samo Limbo, które pochłonęło każdego z mijanych przez nich nieszczęśników żyjących między gałęziami.
— Nie wydaje mi się, żeby to, co ci powiedziała, zniknęło. Pewnie gdzieś w tobie siedzi. Hipnotyzerem nie jestem, ale takie rzeczy nie odchodzą. Chowają się i czekają — odparł po chwili namysłu. — Może to lepiej, że nie wiesz. Czy ktoś kiedyś usłyszał od tej kobiety coś przyjemnego?
Zmęczony wyraz twarzy Peregrinusa nieco pokwaśniał. Odpowiedź była oczywista. Szeptucha nosiła same złe przepowiednie, a mimo to Trelawney wierzył, że spotkanie z nią będzie dla kuzynki dobre. I modlił się całą drogę, żeby się przypadkiem nie przeliczył, bo będzie jego wina. Znał kosmogram Mildred na pamięć, czytał jej z kart niezliczoną ilość razy, lecz nigdy nic, co jej powiedział, nie obudziło w niej wspomnienia słów Szeptuchy. Widać wieszczka oglądała o Millie coś, do czego on dostępu nie miał i nie pozostawało mu nic innego, jak się z tym pogodzić.
Osobiście Szeptuchę widział kilka razy, lecz żadne z nich nigdy się do drugiego nie odezwało. Ich relację stanowiło milczenie. Może dlatego, że Peregrinus widział własne złe proroctwa, a ducha miał melancholijnego i spokojnego, pogodzonego z tym, że od wczesnego dzieciństwa oswajać mu przyszło wizje spoza czasu i granic życia. Może nie mieli z Szeptuchą, o czym mówić, a może Szeptucha nie dostrzegła nigdy sensu dokładać do jego zmęczenia wieszczby kolejnej udręki.
Pokręcił więc głową w odpowiedzi na pytanie Millie.
— U niej? Nie. W tym lesie? Nie tak dawno. — Mężczyzna rozejrzał się dookoła, wspominając dziwacznie upajający spacer z Lorraine. Zbyt odrealniony, żeby się w niego w tamtej chwili zagłębiać. — Wiem, że tata parę razy był u Szeptuchy — podjął, aby przywrócić myśli do rzeczywistości. Stabilnej rzeczywistości, w którą ściągała go ręka Moody. — Ale za mały byłem, żeby się tym ze mną dzielił. Mamie się te jego kilka wyjść nie podobało. Z ojca podobno wyłaził czasem dziwak.
Peregrinus snuł teorie, że chodziło o limbo. Było to jedyne, co jego nienormalnie jak na Trelawneya normalnego ojca czyniło dziwakiem.
Pytać Peregrinusa, czy zapali, było za to jak pytać dzika, czy raczy się zesrać w lesie.
— Wiadomo.
Czarodziej zatrzymał się, gdzie ich Millie zatrzymała, i wyciągnął fajki, i to jak chętnie. Wypaliłby całą paczkę, żeby okopcić stres, gdyby nie podejrzewał, że po wszystkim przyda im się ona bardziej. Powstrzymywało go zaś do tej pory tylko to, że w lesie — nawet jeśli to upiorny las pełen truposzy — palić nie wypadało, bo… zagrożenie pożarowe? A akurat pożarów im było w Anglii dosyć do końca stulecia.
Przy tej okazji Peregrin rzucił uważniej okiem na przyjaciółkę, żeby zobaczyć, jak się trzyma.
Czy nie ma w złocistym oku znaków, że zaraz jej odpierdoli.
— Wiesz, że nie musisz jej gadania… rozumiesz, brać do siebie — upewnił Millie. Szary dym do jego szarawej persony na tle szarego smutnego lasu pasował jak ulał. Próżno jedynie było w tym wróżbicie szukać okrutnej drapieżności charakterystycznej dla nawiedzonego krajobrazu. Nawiedzały go wyłącznie duchy zmęczenia życiem. — Nie rób obory. Jak cię wnerwi, to daj znać i grzecznie wychodzimy. Szkoda Basiliusowi dokładać roboty, jakby nas miała odprawić z klątwą.
Niezależnie od tego, co powiedział, nie miał wielkich nadziei, jeśli się miał rzeczywiście wydarzyć się kryzys.