[Jesień 72, 19.09] Most Overtoun [Adrian & Robert]

Poza tym, że Robert dobrze znał Adriana i mu ufał, wiedział nieco o jego sytuacji w domu. O rozwodzie, o dzieciakach… Bogowie, sam przecież przez to przechodził. Urzędowe potwierdzanie tego, że dawna miłość wygasła było okropne. Nikomu tego nie polecał. W takich momentach dobrze było oderwać myśli od trudnych spraw. Co pomagało w tym bardziej niż opieka nad psem? On sam przecież po Spalonej Nocy przygarnął Olivera Twista, terrierowatego kundelka, który zaszył się w jego kamienicy. Ten coraz bardziej już mu ufał, uwielbiał biegać po rodzinnym ogrodzie i zaczynali go lubić nawet rodzice Roberta.

– To nie jest takie trudne. Trzeba takiego karmić, poić, zapewnić posłanie, chodzić na spacery i regularnie drapać za uchem. A jak się pokłada i nie jest radosny, idziesz z nim do weterynarza. Jeśli ja sobie z tym radzę, ty tym bardziej sobie poradzisz – poklepał przyjaciela po ramieniu. – A teraz wracajmy do kominka Fiuu i spadajmy stąd. To miejsce przyprawia mnie o ciarki.

Robert był bardzo zadowolony z asystenta. Adrian szybko myślał i działał. No i nie był obojętny wobec otaczającego go świata. Bo wiedza prawnicza dla sędziego stanowiła rzecz drugorzędną, dostępną do wyuczenia się dla niemal każdego. Inni jednak nie mieli tej woli działania i kompasu moralnego. Croucha wcześniej krytykowano za przyjęcie na swą prawą rękę właśnie mugolaka. Jednak ten każdego dnia przypominał Robertowi, że podjął właściwą decyzję.

Koniec sesji