[Jesień 72, 5.10 dom Szeptuchy | Peregrinus & Millie] Hanzel und Gretel

Peregrinus chciał wierzyć, że w każdym człowieku, choćby gdzieś na samym dnie duszy, drzemie ten legendarny dziwak. Nie chciał dla siebie tego poczucia wyjątkowego dziwactwa, które szło za jego nazwiskiem. Wolałby, żeby Trelawney kojarzyło się z badaczami i strażnikami sekretów niż bandą na wpół szalonych widzących, z których połowa traciła rozum szybciej niż jędrność cery.
On, Peregrinus, był przecież zupełnie przeciętnym gościem.
— Wybaczę ci to tylko tym razem — żachnął się, lecz kryło się pod tym oburzeniem rozbawienie jej przytykiem. Millie miała ten przywilej, że mogła mu wypominać jego dziwactwa, bo sama była… nie lepsza. — Albert? — Peregrinus zmarszczył czoło, zaciągając się papierosem. Jaki, kurna, Albert? — Alfred? O, Mills, weź nawet nie zaczynaj. — Potarł czoło dłonią na wspomnienie bezdomnego krewniaka, do którego nikt o zdrowych zmysłach by się nie przyznawał.
Wróżbita słyszał o nim, a nawet wymienił z nim kilka listów, lecz poza tym nie bardzo go znał i miał szczerą nadzieję, że i inni londyńczycy nie bardzo znali nazwisko jegomościa. Nie, aby Peregrinus Trelawney uprzedzony był do bezdomnych alkoholików, ale.
Gdyby Mildred krócej znał, to może by jej uwierzył w to, że wszystko, co Mildred usłyszy, to po niej spłynie. Nie dość jednakże, że znał ją długo, to znał i obiegową opinię o Szeptusze. Miał przeczucie (a nawet nie otworzył jeszcze trzeciego oka), że zetknięcie tych dwóch nie może skończyć się bez zgrzytu i nie istniały zapewne słowa, którymi kuzynka mogłaby go przekonać, że będzie inaczej.
— Mówiłem, będą obaj — bąknął mimochodem Peregrinus, gdy Millie wspomniała o Basiliusie i Thomasie na jednym tchu. Wypowiadał tę uwagę nie bez satysfakcji. Oto kolejna jego trafiona wróżba.
Poczuł kapkę rozczarowania, gdy Moody ukróciła ich nikotynowy moment. On mógłby jeszcze chwilę pokręcić się tak rekreacyjnie, lecz nie zamierzał ustępować kroku Mildred, w którą nagle wstąpił duch determinacji. Widział w tym nagłym zrywie manifestację jej burzy emocji, tymczasem jego duch nie poderwał się wcale. Nawet gdy nogi same zaczęły rwać go przez zaklęte ścieżki, przyjął to z jakimś mdłym spokojem popadającym w obojętność. Uczucie zapraszającego przyciągania było osobliwe, na tyle osobliwe, że znów musiał upewnić się, że znajduje się w rzeczywistości, lecz nie potrafiło go wewnętrznie poruszyć. Ani ono, ani widok zapuszczonej chatyny.
Żyć w podobnym miejscu, za całe towarzystwo mając własne złe wróżby — przy całym swoim introwertyzmie, nigdy nie życzyłby sobie takiego losu.
Millie zaanonsowała ich, jakby prowadzili śledztwo — i po części tak właśnie było. Prośba brygadzistki była bezpośrednia i być może nieco głośna, ale bardzo w jej stylu.
Trelawney stał u boku czarownicy w biernym milczeniu, wypatrując oznak obecności gospodyni.
Zapadła cisza, po czym pojawiła się ona. Pierwszy raz w życiu Peregrinus stanął tak blisko tej wiedźmy. Mężczyzna powitał Szeptuchę oszczędnym skinieniem głowy. Z właściwą sobie uprzejmością zignorował fakt, że miała na sobie łachmany, lecz unoszący się wokół niej smród popiołów przywołał mimo woli nieprzyjemne wspomnienia. Bliskość tej dziwaczki wywoływała w człowieku dyskomfort.
Wieszcz wszedł do chaty i stanął niezręcznie opodal fotela Szeptuchy, składając ręce za plecami.
— Jesteśmy tu, ponieważ poszukujemy mądrości. Chcielibyśmy rady w próbach zrozumienia natury sytuacji nękających… córkę Madeleine. Millie. — Peregrinus należał do zwolenników konkretu i zwięzłości przekazu (chyba że chodziło o wygłoszenie nadmiernie drobiazgowego, rozległego wykładu naukowego). — Sądzę, że najlepiej ona sama opisze, na czym rzecz polega. — Zerknął przelotnie na Millie, lecz nie zatrzymał na niej spojrzenia, aby kobiety nie tremować. Z przyzwyczajenia, bo nie był pewien, czy ona zna słowo trema.