[04.1972] Jęcząca Marta, zaułek między Nokturnem a Pokątną - Sauriel & Daisy

Czy brak empatii to problem? Nooo... może. Bardziej dla innych niż dla ciebie. Ludzie zazwyczaj nie przepadali za osobami, które kompletnie nie zważały na problemy innych. Ewentualnie stawałeś się taką osobą "od imprezy do imprezy", albo musiałeś szukać w równie mało zobligowanym na potrzeby świata towarzystwie. W jedną czy drugą stronę dało się żyć i to raczej inni mieli problem z tobą, a nie ty miałeś problem z nimi. Nie możesz wymagać przecież od wilka, że będzie wegetarianinem. Czarnowłosy spotkał już osoby, które jakoś kompletnie rozmijały się z pomysłem na to, że Rookwood posiada jakieś wyższe emocje i że jest do nich zdolny, a na pewno takich, co nie sądzili, że mógł mieć inne problemy niż to, kogo przegryźć na śniad... kolację? Do tego obracał się w takich towarzystwie, że współczucie to ostatnie, czego oczekiwał i spodziewał się od nieznajomych. Zresztą nie trzeba być empatyczną osobą, żeby się kimś zająć czy zainteresować. O ile ta osoba była dla ciebie naprawdę istotna.

- Łoh. - Zmarszczył nos, uśmiechnięty od ucha do ucha, z tą swoją sprośną minką, na której wymalowane wręcz było "hot" na informacje o tym, że nie dość, że brat, to jeszcze bliźniak. Proszę bardzo, nie trafił na damulkę. Większość kobiet czuła się święcie oburzona z odrobiny sprośności (no dobra, to nie była odrobina), a tutaj Daisy wydawała się kloacznym żartem rozbawiona. Nawet nie wydawała, no w mniemaniu czarnowłosego rozbawiona była. - Może i Marta padła marnie, ale jakie ma w takim razie widoki PO śmierci... - Zagwizdał, ale nie tak ładnie, głośno i klarownie. Sztuka gwizdania nie zaliczała się do tej, którą opanował w pełni. Niektórzy nie potrafili gwizdać wcale.

- Moją filozofią życiową jest to, że mogę umrzeć w każdej chwili. To, że jeszcze nie umarłem, jest natomiast życiową tragedią. - Przymknął na moment oczy w aroganckim, gładkim uśmiechu. Jego ton głosu, który brzmiał jak flirt (flirt ze Śmiercią) zupełnie nie pasował do samej wypowiedzi. - Zasuwaj sobie kanapeczki, Stokrotko, w samo południe. Ja będę czekał na ciebie, gdy zapadnie zmrok. - Puścił w jej kierunku perskie oczko, obracając się ku niej przez ramię.

- Sauriel. Mam na imię Sauriel. - I choć chciał się uważać za kota dachowego, to niestety był w pełni rasowy. Niestety dla samego siebie. - Możesz się wykazać kreatywnością w wymyślaniu przezwisk, nie krępuj się. - Zachęcił ją, ale brzmiało to całkiem jak pułapka. Jak taki moment, kiedy dobrze wiesz, że ktoś kusi cię do złego, bo wie, że wynik wcale nie będzie dobry. Już tam był. Już to zrobił. A teraz chciał, żebyś się nauczyła na własnym błędzie, bez dostawania gotowych odpowiedzi i podpowiedzi.