[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Nie chciał się kłócić, nie przyszedł tutaj po to, więc właściwie Victoria zareagowała cudownie i słodko. Przyszedł tu licząc na to, że zajmie jego myśli i proszę bardzo. "Dla ciebie zrobię". Chyba sobie nie zdawała sprawy z tego, ile mu tym przyjemności sprawiła.

- Takie zasrane życie. - Odpowiedział lakonicznie, ale przy tym się uśmiechnął, już nie w ten cyniczny sposób, ale łagodnie. - Pięknie. Królowa Kwiatów. - Pochwalił i nawet sypnął komplementem, a co. Sauriel jak chciał to potrafił. Problem polegał na tym, że za rzadko chciał. - Już poprawiło. - Przyjął wianek, wyciągając po niego dłonie w rękawiczkach i przysunął go do siebie. Delikatnie. Ostrożnie. W końcu to był piękny, lecz kruchy twór. - To teraz życz mi powodzenia. - No bo skoro już wianek dostał...

Zsunął się ze stolika i poszedł w kierunku pala.

!wspinamsiePO