11 godzin(y) temu ✶
Robert uwielbiał wizyty u Jonathana i miał ku temu jeden prosty powód. Zawsze raczono go znakomitymi przysmakami. Łatwo było go tym kupić, jeśli można się tak wyrazić. Wcześniej dostał wspaniałe tartaletki, a teraz ciasto cytrynowe. Kremowe, ale jednocześnie przyjemnie chrupkie. Crouch musiał przyznać, że w pracy brakowało mu tak dobrego jedzenia. Czasami nawet zapominał w ogóle o tej potrzebie, chodził sfrustrowany, a ktoś z jego biura przypominał mu, żeby może podniósł sobie cukier. To nie był szczególnie zdrowy tryb życia. Pozostawał jednak charakterystyczny dla swoistego pracoholizmu, którym ostatnio wykazywał się Robert. Cóż, było to potrzebne, by zrealizować projekt mieszkaniowy dla obywateli poszkodowanych w czasie Spalonej Nocy.
Crouch szczerze chciał pomagać ludziom. Nawet jeśli czasem postępował nie fair, a swoje stanowisko zdobył w nie najbardziej etyczny sposób, miał dobre chęci. Dlatego z uwagą słuchał Jonathana. Historia Chantrei Khiavi i jej córki Diany była zapewne jedną z wielu. Mugolacy chcieli uciekać z kraju i Robert uważał to za porażkę Ministerstwa. Zawiedli z daniem tym ludziom poczucia bezpieczeństwa. Widział zresztą, jakie nastroje panowały u Adriana i Johna po Spalonej Nocy. Robert wysłał praktykanta na dodatkowy kurs z zaklęć obronnych, by ten mniej bał się chodzić po londyńskich ulicach. Wściekało jego jednak to, że musiał to robić z własnej inicjatywy. Oczywiście nie dało się przeforsować w Wizengamocie ochrony dla mugolaków, bo zaraz odzywały się głosy o upadku cywilizacji czarodziejów i specjalnym traktowaniu. Z tego powodu ta cała tajna organizacja Jonathana była potrzebna. Żeby ci ludzie mieli jakiekolwiek szanse.
Podrabianie dokumentów oczywiście zawsze wiązało się z ryzykiem. Szczególnie jeśli oryginał spłonął.
– Czy to powszechna wiedza, że ten akt urodzenia się spalił? Chodzi mi o to, że sytuacja, w której nagle, jakimś cudem, odnajdzie się oryginał, będzie podejrzana. Bardziej wiarygodny byłby odpis z poświadczoną zgodnością z oryginałem. To mogłoby teoretycznie się znaleźć nawet w archiwach Ministerstwa – rzekł. Nałożył sobie drugi kawałek ciasta. – Oczywiście realnie go tam na pewno nie ma, jestem przekonany, że sprawdziliście ten trop. Odtworzenie odpisu aktu urodzenia nie będzie więc problemem. W którym roku urodziła się ta córka? Wiesz, wzory aktów urodzenia czasem się zmieniają, więc muszę dopasować się do jednego konkretnego.
Crouch szczerze chciał pomagać ludziom. Nawet jeśli czasem postępował nie fair, a swoje stanowisko zdobył w nie najbardziej etyczny sposób, miał dobre chęci. Dlatego z uwagą słuchał Jonathana. Historia Chantrei Khiavi i jej córki Diany była zapewne jedną z wielu. Mugolacy chcieli uciekać z kraju i Robert uważał to za porażkę Ministerstwa. Zawiedli z daniem tym ludziom poczucia bezpieczeństwa. Widział zresztą, jakie nastroje panowały u Adriana i Johna po Spalonej Nocy. Robert wysłał praktykanta na dodatkowy kurs z zaklęć obronnych, by ten mniej bał się chodzić po londyńskich ulicach. Wściekało jego jednak to, że musiał to robić z własnej inicjatywy. Oczywiście nie dało się przeforsować w Wizengamocie ochrony dla mugolaków, bo zaraz odzywały się głosy o upadku cywilizacji czarodziejów i specjalnym traktowaniu. Z tego powodu ta cała tajna organizacja Jonathana była potrzebna. Żeby ci ludzie mieli jakiekolwiek szanse.
Podrabianie dokumentów oczywiście zawsze wiązało się z ryzykiem. Szczególnie jeśli oryginał spłonął.
– Czy to powszechna wiedza, że ten akt urodzenia się spalił? Chodzi mi o to, że sytuacja, w której nagle, jakimś cudem, odnajdzie się oryginał, będzie podejrzana. Bardziej wiarygodny byłby odpis z poświadczoną zgodnością z oryginałem. To mogłoby teoretycznie się znaleźć nawet w archiwach Ministerstwa – rzekł. Nałożył sobie drugi kawałek ciasta. – Oczywiście realnie go tam na pewno nie ma, jestem przekonany, że sprawdziliście ten trop. Odtworzenie odpisu aktu urodzenia nie będzie więc problemem. W którym roku urodziła się ta córka? Wiesz, wzory aktów urodzenia czasem się zmieniają, więc muszę dopasować się do jednego konkretnego.
Vox populi
Królami świata rządzi dziś strach
Bo gubią się we własnych sidłach i grach
W walce o to, by wciąż zajmować sam szczyt
Budują mur, by ukryć ból swój i wstyd.
Królami świata rządzi dziś strach
Bo gubią się we własnych sidłach i grach
W walce o to, by wciąż zajmować sam szczyt
Budują mur, by ukryć ból swój i wstyd.