Wczoraj, 22:06 ✶
Nigdy jakoś specjalnie nie patrzyła na majętność facetów, za którymi się oglądała, a jednak Morpheus Longbottom! No, wcale by to Woody’ego nie zdziwiło, że jego brat wyrywa takie sztuki, cholera jasna. Przeklęty mały pędrak miał wszystko: pieniądze, inteligencję i facjatę. Oraz trzecie oko. Starszy z braci Longbottom to już dawno się spełniał przede wszystkim jako ojciec, nie ponętny uwodziciel, no cóż, każdego inaczej natura obdarzyła. Nic to!
— A widzi pani, człowiek też zwierzę. I to najpaskudniejsze ze wszystkich — zarechotał Tarpaulin, obracając se w wyobraźni tego i owego potwora, co ich powsadzali swego czasu za kraty. Detektyw Longbottom cieszył się jeszcze po dziś dzień, gdy sobie przypominał, jakie gnidy w tej właśnie chwili gniją w Azkabanie. — Interesuję się różnego typu działalnością. Koty, sowy, puffki, wiadomo, ale ostatnio zaadoptowałem te tego, no… stado szczuroszczetów. To cała historia. A wczoraj, ha, wczoraj wziąłem na dzień próbny lelka wróżebnika z Zoologicznego tam za rogiem. — Pokazał kciukiem w odpowiednim kierunku. — Jeszcze się nie zdecydowałem.
Jeszcze trochę to Rejwach mu w szwach pęknie, ale akurat tamtego dnia poskładało się to na wyśmienite okoliczności usprawiedliwiające zainteresowanie Tarpaulina psem z Nokturnu.
— Tych z Ostoi — odparł Woody. — Jak mnie pamięć nie myli, to chyba żem kiedyś nawet miał z waszej sowiarni sówkę. — Usłyszawszy, że pani doktor aż z Egiptu przyjeżdża, Tarpaulin uniósł z uznaniem brwi. Fiu-fiu. — To co? Pierwsza zima w Londynie się szykuje?
Kocich oczu na myśli rzeczywiście nie miał, choć robiły nie byle jakie wrażenie. Kocie oczy to było coś, co łączyło mu się idealnie z McGonagallami i obiegową opinią o ich sprawnościach transmutacyjnych.
— Właściciel to był kutas, proszę pani, ale na śmierć nie zasłużył. Dopadli go przy Spalonej Nocy. Wyobraża sobie pani, że kalekę dopadli? Jakim trzeba być potworem? — Woody mówił o tym z odrazą, której nie dało się udawać. Nie musiał jej udawać. Barnaby Finch był starą mendą, ale na brodę Merlina, kto się rzuca na człowieka kuśtykającego o lasce?
Lekcja o tym, że nie każdego da się uratować, nachodziła prędzej czy później każdego detektywa działającego w terenie. Gdy rozpoczęła się wojna, Longbottom musiał tę lekcję przeżyć raz jeszcze, i raz jeszcze, i raz jeszcze. Nieważne, ile razy tej lekcji mu udzielono, zawsze pytał: czy dało się temu zapobiec? Przestać zadawać sobie to pytanie to znaczyło poddać się i zaprosić do głowy bezradność.
Tamtej nocy Woody Tarpaulin był na Podziemnych Ścieżkach. Mijał norę Barnaby’ego Fincha kilka razy. Może nawet słyszał skowyt Grimma, ale nie zwrócił wtedy na niego uwagi.
Czarodzieje dotarli na miejsce. Wóz był już zaparkowany w bocznej uliczce, paką zwrócony ku głównemu traktowi. Znajdowali się w punkcie, który należało minąć, kierując się na Podziemne Ścieżki, lecz nie widać było stamtąd samego zejścia. Doktorka z Zakonu doktorką, ale Tarpaulin nie zamierzał sprzedawać sekretów półświatka bez potrzeby.
Woody skinął Heepowi dłonią. Heep odwzajemnił, ale nie mieszał się między stojących o wygodnych parę kroków od niego czarodziejów.
— Ano pasuje mu, piękny pies. Sam bym takiego chętnie wziął — przyznał Woody, pocierając wychłodzone dłonie jedna o drugą. — Właściwie… dokładnie tak powiedziałem Finchowi, właścicielowi psa. Że Grimma od nowa ułożymy, a potem wróci na Nokturn. Do mnie. — Choć mówił bez zająknienia, to odczuwał pewien wstyd po okłamaniu martwego… tyle że nie było to do końca kłamstwo. Dziś na jarczuka Tarpaulinowi brakowało doświadczenia ze zwierzętami, ale… — Może pewnego dnia go faktycznie wezmę, kto wie. To teraz czekamy. Skoczyć pani po to winko?
Bo ważne, żeby kierowca był trzeźwiutki. Oni… powinni, ale czy musieli? Zresztą, jeden kubeczek to tyle co nic.
— A widzi pani, człowiek też zwierzę. I to najpaskudniejsze ze wszystkich — zarechotał Tarpaulin, obracając se w wyobraźni tego i owego potwora, co ich powsadzali swego czasu za kraty. Detektyw Longbottom cieszył się jeszcze po dziś dzień, gdy sobie przypominał, jakie gnidy w tej właśnie chwili gniją w Azkabanie. — Interesuję się różnego typu działalnością. Koty, sowy, puffki, wiadomo, ale ostatnio zaadoptowałem te tego, no… stado szczuroszczetów. To cała historia. A wczoraj, ha, wczoraj wziąłem na dzień próbny lelka wróżebnika z Zoologicznego tam za rogiem. — Pokazał kciukiem w odpowiednim kierunku. — Jeszcze się nie zdecydowałem.
Jeszcze trochę to Rejwach mu w szwach pęknie, ale akurat tamtego dnia poskładało się to na wyśmienite okoliczności usprawiedliwiające zainteresowanie Tarpaulina psem z Nokturnu.
— Tych z Ostoi — odparł Woody. — Jak mnie pamięć nie myli, to chyba żem kiedyś nawet miał z waszej sowiarni sówkę. — Usłyszawszy, że pani doktor aż z Egiptu przyjeżdża, Tarpaulin uniósł z uznaniem brwi. Fiu-fiu. — To co? Pierwsza zima w Londynie się szykuje?
Kocich oczu na myśli rzeczywiście nie miał, choć robiły nie byle jakie wrażenie. Kocie oczy to było coś, co łączyło mu się idealnie z McGonagallami i obiegową opinią o ich sprawnościach transmutacyjnych.
— Właściciel to był kutas, proszę pani, ale na śmierć nie zasłużył. Dopadli go przy Spalonej Nocy. Wyobraża sobie pani, że kalekę dopadli? Jakim trzeba być potworem? — Woody mówił o tym z odrazą, której nie dało się udawać. Nie musiał jej udawać. Barnaby Finch był starą mendą, ale na brodę Merlina, kto się rzuca na człowieka kuśtykającego o lasce?
Lekcja o tym, że nie każdego da się uratować, nachodziła prędzej czy później każdego detektywa działającego w terenie. Gdy rozpoczęła się wojna, Longbottom musiał tę lekcję przeżyć raz jeszcze, i raz jeszcze, i raz jeszcze. Nieważne, ile razy tej lekcji mu udzielono, zawsze pytał: czy dało się temu zapobiec? Przestać zadawać sobie to pytanie to znaczyło poddać się i zaprosić do głowy bezradność.
Tamtej nocy Woody Tarpaulin był na Podziemnych Ścieżkach. Mijał norę Barnaby’ego Fincha kilka razy. Może nawet słyszał skowyt Grimma, ale nie zwrócił wtedy na niego uwagi.
Czarodzieje dotarli na miejsce. Wóz był już zaparkowany w bocznej uliczce, paką zwrócony ku głównemu traktowi. Znajdowali się w punkcie, który należało minąć, kierując się na Podziemne Ścieżki, lecz nie widać było stamtąd samego zejścia. Doktorka z Zakonu doktorką, ale Tarpaulin nie zamierzał sprzedawać sekretów półświatka bez potrzeby.
Woody skinął Heepowi dłonią. Heep odwzajemnił, ale nie mieszał się między stojących o wygodnych parę kroków od niego czarodziejów.
— Ano pasuje mu, piękny pies. Sam bym takiego chętnie wziął — przyznał Woody, pocierając wychłodzone dłonie jedna o drugą. — Właściwie… dokładnie tak powiedziałem Finchowi, właścicielowi psa. Że Grimma od nowa ułożymy, a potem wróci na Nokturn. Do mnie. — Choć mówił bez zająknienia, to odczuwał pewien wstyd po okłamaniu martwego… tyle że nie było to do końca kłamstwo. Dziś na jarczuka Tarpaulinowi brakowało doświadczenia ze zwierzętami, ale… — Może pewnego dnia go faktycznie wezmę, kto wie. To teraz czekamy. Skoczyć pani po to winko?
Bo ważne, żeby kierowca był trzeźwiutki. Oni… powinni, ale czy musieli? Zresztą, jeden kubeczek to tyle co nic.
piw0 to moje paliwo