Nie tylko nie wyglądał, ale też faktycznie nie był człowiekiem, który zwykł spotykać się z innymi ludźmi bez konkretnego powodu. Prawie za każdym działaniem, którego się podjął, stało coś więcej. Te spotkanie, ze Stellą, nie różniło się pod tym względem od wszystkich pozostałych. O ile wszystko potoczy się zgodnie z planem, miało potencjał ku temu, aby przynieść każdej ze stron wymierne korzyści.
Stella nie była mu szczególnie bliska. Kolejna krewna, których nie brakowało. Pochodziła z dobrej, czystokrwistej rodziny. Była rozpoznawalna. Kiedy więc w kolejnym z wymienionych listów, poruszony został temat zaangażowania jej w sprawy związane z klubem, nie zastanawiał się nad tym szczególnie długo. Avery potrzebowała drobnej pomocy, Mulciber natomiast - odpowiednich ludzi na poszczególnych stanowiskach. Od tego zależny był w znacznej mierze sukces całego przedsięwzięcia, które było dość rozbudowane. Nie brakowało tutaj prawdziwego rozmachu, ale jak inaczej pokazać siłę, którą od pokoleń dysponowali czystokrwiści?
Na miejscu zjawił się mniej więcej o czasie. W grę nie wchodziło spóźnienie większe niż maksymalnie 5 minutowe. Trasę pokonał pieszo. Mieszkał w tej części Londynu, od wskazanego lokalu nie dzieliła go szczególnie duża odległość. Pogoda była na tyle ładna, wiosenna, aby nie postrzegać tego za pewną niedogodność. A nawet jeśli - byłaby ona niewielka.
Ubrany w wiosenny płaszcz, pozwolił sobie pozostawić go rozpiętym, tak że widoczny był kryjący się pod nim biały sweter i nieco ciemniejsze jeansy. Okrycia pozbył się ledwie wkroczył na teren kawiarni. W tym przypadku do niewielkiego ogródka. Nie tracił czasu na podejście do lady, kupno kawy, czegokolwiek innego. Przewiesił płaszcz przez oparcie krzesła, które odsunął. Usiadł.
- Widzę, że cenisz sobie punktualność, to dobra cecha. – zamiast przeprosić za własne spóźnienie, pochwalił Stellę za to, że sama nie kazała mu czekać. – Dobrze wyglądasz. Jacob pisał mi, że nadal nie do końca radzisz sobie ze śmiercią siostry. Z czasem jednak na pewno będzie lepiej. – nie był szczególnie delikatny. Nie zaliczało to się do grona cech, którymi Robert dysponował. Wbrew temu, co można byłoby sobie teraz pomyśleć, starał się wykazać tym, czego najpewniej nie posiadał. Odrobiną empatii.
W międzyczasie podeszła do nich młoda kelnerka, u której zamówił herbatę. Odpowiedni napój o tej porze dnia. Podczas gdy jemu przyszło poczekać kilka chwil na własną filiżankę, przed Stellą pojawiła się kawa. Przeniesiona przez tę samą dziewczynę, która na odchodnym zapytała jeszcze czy czegoś sobie życzą; czegoś więcej niż to, co już zamówili.