[28.06.1972] Trzymaj ręce przy sobie

Była zła. Sfrustrowana. Wkurzona. Z wielu powodów. Emocje się w niej namnażały od… półtorej tygodnia i nie miały ujścia – a był to pełen przekrój: niezrozumienie, smutek, ból, samotność, bezsilność, strach, zmartwienie, zmartwienie, zmartwienie… złość. Frustracja. Gdzieś tam była też zarysowana nadzieja. A przy tym wszystkim musiała normalnie żyć i funkcjonować i… starała się nie dawać po sobie znać jak źle jest. Jak przestaje sobie ze wszystkim radzić. Jak wysypuje jej się to wszystko z rąk, choć dawała z siebie w wszystko by to łapać, nim upadnie na podłogę i się roztrzaska na miliony odłamków jak najdelikatniejsza porcelana. I starała się też pomagać innym, jakoś znajdywała w tym sens. A teraz część tych emocji dało upust – upewniła się, że Saurielowi nic nie jest, że sobie sam poradził z ewentualnymi rozdarciami. Westchnęła.

- Tak, może być, znajdę cię tam – uśmiechnęła się do niego. - Postaram się załatwić to jak najszybciej – co oznaczało że złapany na gorącym uczynku złodziejaszek nie będzie miał krótkiej nocy. - Niee, co ty – mruknęła, patrząc na swoje stópki. Machnęła różdżką, żeby wyczyścić nóżki, chociaż wiedziała, że będą ja bolały i tak. Dopiero teraz znowu założyła szpilki, które upuściła tutaj żeby nie zajmowały jej rąk, bo miała tylko dwie. Założyła je i bez ostrzeżenia popchnęła związanego mężczyznę na najbliższą ścianę. Nie odzywał się, widać miał doświadczenie ze stróżami prawa – że wszystko co powie może zostać wykorzystane przeciwko niemu. Stęknął tylko, kiedy uderzył w cegły, a Victoria docisnęła go do ściany i wygrzebała z torebki parę kajdanek, którą zawsze ze sobą nosiła. Dopiero kiedy je miała i zapięła jedną dłoń mężczyzny, cofnęła zaklęcie jakim go oplatała, żeby spiąć mu za plecami obie ręce.

- Ufff. No. To idziemy panie kolego – mruknęła do złodzieja, który ze wszystkich osób musiał trafić akurat na nią. I zepsuć jej humor. - Skorzystamy z kominka – powiedziała jeszcze Saurielowi.

Nie wiedział, jak wiele emocji przelewało się przez Victorię, ale zdawał sobie sprawę z tego, że nie mogło być jej łatwo z różnych względów. Z bardzo wielu względów. Jej świat był teraz wszystkim, tylko nie stabilnym gruntem. Rozjeżdżał się, rozpływał, łamał na kawałki, jakby przeżywał wstrząsy tektoniczne, które miały na zawsze to wszystko odmienić. Bo miały. Nie było możliwości, żeby żyć dalej tak, jakby nigdy nic się nie wydarzyło. Jego mały wyskok dołożył jej zmartwień - to też wiedział na pewno. Sam by się przejmował gdyby ktoś z osób, które lubił, wyskoczyły z takim czymś. Pewnie by się wkurwiał. I nie wiedział zupełnie, co ma robić. Jeśli ona nie wiedziała to świetnie to ukrywała. Ale ona zawsze świetnie wszystko ukrywała, jeśli tylko chciała. Teraz zaś dawała upust swojej złości - miał peszka złodziejaszek. Trafił na bardzo złą klientelę jego zabiegów. Chociaż tak to chyba bywało, kiedy pchałeś łapy, gdzie nie trzeba, prawda? Nawet gdyby im teraz uciekł to Sauriel by go znalazł później - już jego w tym głowa. Wtedy byłoby gorzej niż teraz, więc tak naprawdę dobra jego, że Victoria wykazała się zabójczą precyzją z tym strzałem.

Pewnie będzie to wielkim szokiem i zdziwieniem, ale Sauriel nie wiedział, jak to jest nosić szpilki. Tym bardziej nie miał pojęcia, jak to jest w nich biegać. Kobiece nogi prezentowały się w nich fantastycznie i...

- Wiesz, że obcasy nosili jako pierwsi tylko mężczyźni? - Iiii miał jedną ciekawostkę ich dotyczącą. Tak mu się jakoś przypomniało, kiedy czyściła swoje nogi i wtedy dopiero te szpilki założyła. Spojrzał na mężczyznę, który nawet nie próbował się wyplątać i nie sięgał po swoją różdżkę. Tak, chyba miał trochę oleju w głowie i całkiem możliwe, że to nie było jego pierwsze aresztowanie, jakiego uświadczył. Na najmłodszego nie wyglądał, ale ludzie z marginesu społecznego potrafili wyglądać o wiele starzej niż mieli lat w rzeczywistości. Pod tym względem do obdartusów z Wiwerny nie pasował Czarny Kot ani trochę.

- Ay. Do zobaczenia. - Skinął głową, obserwują ten cały proces skuwania. Zastanawiał się, czy mężczyzna by również tak grzecznie stał, gdyby była tutaj sama, skoro okazała się być aurorem? Pewnie gdyby nie to, że Sauriel go dogonił, to w ogóle nie byłoby tej sytuacji. Cwaniak wiedział, co robi. Wpadł w tłum, a potem w kręte uliczki, żeby na pewno nie dostać żadnym zaklęciem. Och, cóż, nie był to nikt, kogo by rozpoznawał, więc ni chuja nie było mu żal. Nie podobało mu się tylko to, że wieść o tym, że jest zaręczony z aurorką dotarła już do ciemnych alejek Nokturnu. I to tylko dlatego, że pierdolnął zajebisty błąd o Victorii ROOKWOOD! No właśnie, ZARĘCZONY. Już mu, śmieszki jebane, gratulowali małżeństwa. Chyba nie trzeba mówić, że nie miał na to nastroju.

- Poczekam, spokojnie. - Zapewnił ją i lekko machnął ręką dając znać, że się nigdzie nie wybierał, że miał czas, więc żeby zrobiła, co do niej należy. Pokaż mu, Różyczko. Niech ten winowajca dobrego nastroju zostanie przysłowiowym workiem treningowym dla jej frustracji. Chociaż trochę będzie mogła dokręcić śrubę.

Przeszedł się jeszcze z nią do kominka, żeby tam zniknęła w płomieniach i aportowała się do Ministerstwa, a sam skierował się wtedy do Nory, żeby poczekać na kobietę. Urokliwa, pełna kwiatów i różu kawiarnia była miejscem, gdzie Sauriel w swoim codziennym stroju wyglądał jak maluch obok lamborginii. I nie chodziło o prestiżowość, tylko o odmienność dwóch światów. W tych strojach jednak prezentowali się tutaj całkiem normalnie. Sauriel namówił Victorię, żeby zamówili różne rzeczy, tak po troszkę i popróbowali. Bo sam się na to pokusił i mimo, że aktualnie nie był najbardziej wybitnym towarzyszem do rozmów, to naprawdę szczerze się uśmiechał tego wieczoru.

I prawda była taka - nie było lepszych łakoci niż w Norze Nory.

Koniec sesji