Sowa Guinevere McGonagall

—13/10/72—

Kruk zdawał się wybitnie zaskoczony, że nie miał tak długiej drogi do przebycia.

Umiłowana moja Różo Pustyni,

Czy pomimo wojennej zawieruchy pozostałaś w Londynie? Znając Twoje serce nie zdziwiłbym się Ciebie zobaczyć na korytarzach Munga, sam jednak mam sporo pracy i doskwiera mi brak czasu na moje małe śledztwa. Jeśli jesteś wciąż w Anglii, czy zechcesz uczynić przyjemność staremu przyjacielowi i spotkać się ze mną na herbatę? Zapraszam Cię w poniedziałek lub wtorek w godzinach popołudniowych. W moim mieszkaniu przy Horyzontalnej obecnie rezyduje sporo osób, ale myślę, że uda nam się wyrwać odrobinę prywatności w okolicach mojego gabinetu - ostatniego przyczółku wciąż nienaruszonego. Jeśli nie pasują Ci te daty, proszę podaj własne, ale nie gwarantuje przestrzeni…
W niecierpliwości wypatruje wieści od Ciebie. Odpisz najszybciej jak będziesz mogła.

Antoni

10 IX 1972

Droga Guinevere,

na szczęście tak, poza kilkoma mało poważnymi poparzeniami. Mam nadzieję, że Twoja wiadomość jest znakiem, że i Ty wyszłaś z pożarów obronną ręką.

W Norze Nory spotkałem magimedyka z Munga, więc nie musimy się o nią martwić, chociaż nie znam konkretów.

Pozdrawiam,

Morpheus

Przewaga: Kłamstwo (I)