Cynthia Flint & Dellian Ollivander – Pomieszczenie Socjalne

21.04.1972

Siedziałem nad dziwnym przedmiotem, z którego biła wręcz dziwna magia. Miałem na dłoniach rękawiczki, aby czegoś z niego nie przejąć. Ostrożności nigdy za wiele. Ściągałem je dopiero, gdy wiedziałem, że nic mi nie będzie grozić. Bell ciągle mnie instruował, podpowiadał co widzi i co czuje. Był przydatnym partnerem i przyjacielem, a wręcz moją Bratnią Duszą. W końcu zostawiłem przedmiot chowając go w bezpieczne miejsce. Potrzebowałem przerwy i doskonale wiedziałem, co zrobię. Od kilku dni z tyłu mojej głowy chodzi jeden, łagodny, przyjemny głos, który musiał należeć do jakiejś rusałki.

Podniosłem się z miejsca i poszedłem po kawę. W ostateczności wziąłem jeden kubek wypełniony kawą i jeden herbatą. Różdżkę musiałem schować, czego nie lubiłem robić, bo ciężko było się tu poruszać. Bell prowadził mnie blisko ściany, a ja starałem się nie oblać. Obie ciecze były gorące, więc musiałem być tysiąc razy bardziej ostrożny. Jeśli chcecie drodzy czarodzieje dowiedzieć się, gdzie ten ślepy chłopak zmierza z dwoma kubkami ciepłych napoi to złapcie się dobrze foteli, ponieważ zmierzam do pomieszczeń wypełnionych trupami – do Cynthi Flint z głosem tak słodkim, tak anielskim, że nie mogłem obok niej przejść obojętnie. Znałem ją jako przyjaciółkę Fergusa i nigdy nie zwracałem na nią uwagi. Może czasami, ale zawsze byłem zajęty kimś innym, więc nic dziwnego, że się nią nie zainteresowałem.

Słyszałem, że ma pełne ręce roboty, więc zamierzałem jej sprawić przyjemność. Zjechałem na odpowiednie piętro windą, wyszedłem z niej kierując się w dobrze znanym mi kierunku. Tak kilka razy byłem w tym miejscu pod pretekstem tego, że miałem zgarnąć kilka raportów dla aurorów. Działało zawsze. W końcu odważyłem się zagadać do niej o coś innego niż jakieś świstki papierów, które dla mnie nie miały znaczenia.

— Puk puk. – odezwałem się wchodząc do pomieszczenia z uśmiechem. — Dzień dobry droga Cynthio. Mam dla ciebie kubek kawy lub kubek herbaty. Ostatnio bardzo dużo pracujesz, więc pomyślałem, że przyniosę ci coś ciepłego do picia. Macie tu strasznie chłodno, tylko nie wiedziałem, co lubisz pić. – zalałem ją falą mało istotnych informacji, ale chciałem, aby czuła, że naprawdę zrobiłem to dla niej.

Im więcej ciemnych chmur kłębiło się na horyzoncie, tym więcej pracy miało całe Ministerstwo, a już na pewno prosektorium, gdzie urzędowały z Lycoris. Jej przełożona przy obecnej ilości podejrzanych zgonów — zwłaszcza wśród czarodziejów półkrwi lub mogolskiego pochodzenia, była często wzywana na miejsce zbrodni w celu wstępnych oględzin zwłok lub do Munga, gdzie dla kogoś było już zbyt późno. Dzisiejszy dzień nie różnił się absolutnie niczym, zegar leniwie poruszał metalowymi wskazówkami i sygnalizował zbliżającą się przerwę, na którą nie miała właściwie ochoty. Skończyła autopsję Pani Meihard, czarownicy pół krwi znalezionej dwa dni temu w jednej z alejek na Pokątnej i do uzupełnienia miała raport oraz orzeczenie końcowe, który czekał na biurku wśród innych papierów. Schowała więc trupa i zabezpieczyła, pozbywając się bałaganu prostym zaklęciem. Jej wrodzony pedantyzm nie zniósłby nawet kropelki krwi lub innych substancji na białej podłodze, więc sprawdziła ją dokładniej, gdy wyrzucała do kosza rękawiczki i myła ręce. Odwiesiła swój śnieżnobiały kitel, pozwoliła sobie przeciągnąć i po ponownym zerknięciu na zegar, szła już w stronę biurka.
Gości się nie spodziewała, wiec zastygła w bezruchu na odgłos otwierających się drzwi. Omiotła bladoniebieskimi oczami przybysza, zupełnie nie spodziewając się tutaj kuzyna Fergusa, chociaż zdarzało mu się wpadać po raporty. Pozbawiony zmysłu wzroku był znacznie łatwiejszy w obyciu, chociaż musiała uważać na ton głosu, którego używała. Uniosła więc ku górze kąciki ust, a kroki skierowała w jego stronę.
- Dellian! Dzień dobry. - przywitała się z nim, zatrzymując półta kroku przed mężczyzną. Był chyba bardziej uroczy, niż Castiel, przypominał jej trochę puszyste zwierzątko, chociaż wiedziała, że męskie ego nie zniosłoby takiego porównania. Drobny gest był jednak zwyczajnie słodki i miły. - Nie musiałeś się fatygować specjalnie dla mnie, ale skoro wziąłeś i to, i to — co preferujesz? Możemy wypić razem podczas przerwy. Obydwa są doskonałym wyborem. - odpowiedziała zgodnie z prawdą, bo darzyła sympatią zarówno kawę, jak i dobrą herbatę. Zbliżyła się do niego, ostrożnie odbierając kubeczki z jego rąk za pomocą swoich zimnych palców. Stanęła obok niego, trącając go łokciem, aby złapał ją pod ramię i poszli do niewielkiego pomieszczenia obok, gdzie była kanapa oraz stolik, a także mała biblioteczka. Nie było tu również czuć trupów, było odrobinę cieplej. Odstawiła kubeczki na stoliku. - Masz ochotę na coś słodkiego? Mam trochę ciastek, bo Fergus i Castiel zawsze podjadają, gdy tu zajrzą.
Zaproponowała, sięgając na jedną z półek na regale, gdzie stała kolorowa i duża puszka z mieszanką świeżych wypieków, którą również położyła na stoliku. Zerknęła na mały zegarek przy drzwiach — nie miał metalowych wskazówek, spóźniał się trzy minuty i nigdy nikt go nie miał czasu przestawić. Miała chwilę, nim wróci Lycoris lub skończy się przerwa. Zwróciła się więc w jego stronę, dłońmi wygładzając materiał czarnych spodni, a następnie poprawiając rękawy koszuli. Nie była dobra w rozmówkach.

Uśmiechnąłem się słysząc w jej głosie zadowolenie. Zapewne bym poczuł się delikatnie urażony, gdybym wiedział, że widzi we mnie tylko urocze stworzonko, którym trzeba się opiekować. Byłem jednak tego nieświadomy i nie odczuwałem od niej jakiejkolwiek złej energii, czy współczucia, więc czułem się tu dobrze.

— Wiem, że nie musiałem moja droga, ale sprawiło mi to wielką przyjemność, że mogłem cię odwiedzić i odciążyć trochę od przykrych obowiązków. Zapewne w ostatnim czasie masz bardzo dużo ciężkiej pracy, więc pomyślałem, że to sprawi ci przyjemność. – odpowiedziałem wręczając jej kubek ciepłej kawy. W końcu ciężko pracowała, energia pod postacią kofeiny dobrze jej zrobi. – Jest to czarna kawa bez dodatków, ponieważ nie wiem jaką lubisz, ale dzisiaj mam nadzieję, że się tego dowiem i następnym razem sprawię ci więcej przyjemności z takiej wizyty. – czując jej zimne palce przeszedł mi przez ciało przyjemny dreszcz. Z przyjemnością złapałem jej ramię mimo, że mogłem wyciągnąć swoją różdżkę i bez problemu dotrzeć do miejsca siedzącego.

Bell chyba się gdzieś ulotnił jak zwykle, gdy wchodziłem w takie interakcje z ludźmi. Nigdy mi nie przeszkadzał, ale zawsze pozwalał mi być samodzielny, za co byłem mu wdzięczny. Był specyficznym kotem i cieszyłem się, że to właśnie ja na niego trafiłem. Chociaż jak miałem słabsze dni to czułem się jakbym był ciężarem dla każdego, kto próbował się mną opiekować. Gdy dotarliśmy do odpowiedniego miejsca pozwoliłem się doprowadzić do kanapy i usiadłem na niego z cichym westchnięciem. Zdecydowanie taka kanapa była wygodniejsza niż fotel przy biurku.

— Chętnie zjem coś dobrego. – odpowiedziałem, gdy usiadła obok mnie nie sięgnąłem jeszcze po ciastka. – Jak się ostatnio miewasz Cynthio? Masz dużo zmartwień? – zapytałem czując, że dziewczyna była zdecydowanie skrępowana, ale mi to nie przeszkadzało. Ludzie często byli przy mnie niezręczni, ale szybko potrafiłem rozładować takie napięcie i miałem nadzieję, że tym razem będzie tak samo.

Cynthia była kobietą odrobinę wybrakowaną emocjonalnie, niewiele było w niej empatii czy wrażliwości, gdyby dokładniej się przyjrzeć jej zachowaniu. Nawet jeśli nie widział, nie umiała mu współczuć, czy patrzeć z litością, jeśli radził sobie najlepiej, jak potrafił. Zresztą, gdyby ona była na jego miejscu, wcale nie chciałaby wzbudzać takich uczuć. Zacisnęła zimne palce na kubku, który jej wręczał i spojrzała na czarny, gorzki napój — mały kubek zawierał wszystko, czego potrzebowała.
- To naprawdę bardzo miłe, że pomyślałeś o kawie. Czarna jest w porządku do południa, później wolę z odrobinę śmietanki. A Ty? Co lubisz pić? - zapytała, pochylając nieco głowę i pozwalając, aby para o intensywnym zapachu dotarła do jej nozdrzy. Uwielbiała jej aromat, sam w sobie pobudzał. Gdy złapał jej ramię, odwróciła twarz w jego stronę i zlustrowała go wzrokiem, ruszając do przodu. Nie przeszkadzało jej zupełnie zastąpienie jego różdżki, tak było szybciej.
Usiadł, a ona podała jeszcze ciastka, zanim zajęła miejsce obok i zrobiła łyk gorącej kawy, przymykając na chwile oczy. Zawsze miała chłodną skórę i chociaż nie miała w zwyczaju marznąć, uwielbiała ciepły dreszcz towarzyszący gorącym posiłkom i napojom. Był orzeźwiający. - Spróbuj tych kruchych. Są delikatnie cytrynowe.
Poleciła ze spokojem, bez skrępowania łapiąc za ciastko i wsuwając mu w dłoń, żeby nie szukał zbyt długo wśród tych z czekoladą, galaretką czy nadzieniem. W puszce mógł znaleźć chyba wszystkie rodzaje, bo zarówno Fergus, jak i Castiel byli fanami słodyczy, chociaż wciąż wprawiało ich w dyskomfort jedzenie w pomieszczeniu, które przylegało do kostnicy.
- Zmartwień? Nie. - kontynuowała tym samym głosem, kręcąc delikatnie głową. Właściwie czuła się przy nim znacznie swobodniej, bo jej nie widział. Nie musiała pilnować się aż tak z gestami lub mimiką. Zresztą, Cynthia nigdy nie była nieśmiała, była bezczelna i chociaż odzywała się niezbyt często, trudno było, aby czegoś nie skomentowała. Paskudny charakter lodowej królowej, jak ją zwykł nazywać Rookwood. - Czarne chmury niosą ze sobą coraz więcej trupów, więc nie mam czasu na błahe sprawy i zmartwienia. Mam nadzieję, że i Ty się miewasz dobrze, nic Cię nie dręczy?
Żyli w trudnych czasach, wielu Czarodziejów wystawianych było na próby, które nie zawsze kończyły się dobrze. Zrobiła kolejny łyk kawy, przymykając na chwilę oczy — coraz trudniej było tkwić neutralnie, lawirować bez konkretnych opinii w towarzystwie.

Ja byłem osobą emocjonalną, szybko zakochiwałem się w ludziach, uwielbiałem wręcz ludzi. Poznawać, dotykać, obcować z nimi w różnych sferach. Po prostu ludzie mnie fascynowali w swoim istnieniu. Zazdrościłem im tego, że mieli nade mną przewagę, że widzieli wszystko, co nas otaczało, a mi pozostawały strzępki wspomnień z dzieciństwa i wyobraźnia. Musiałem sobie radzić w inny sposób, ale to nie powodowało, że stałem się wybrakowany, zgorzkniały. Chciałem być dla ludzi promykiem doświadczając od nich nie raz większej ślepoty niż samemu posiadając. To mnie w nich fascynowało.

— Zapamiętam. – dodałem notując sobie w głowie, aby wiedzieć w jakich godzinach co jej przynosić. — Ja lubię w sumie wszystko w zależności gdzie jestem i co robię. Czasami po pracy lubię wybrać się na piwo lub drinka do jakiegoś pubu. Jeśli będziesz miała kiedyś ochotę na taki wypad możesz śmiało do mnie napisać. – odpowiedziałem.

Przyjąłem od niej ciastką z wielką ochotą. Lubiłem słodycze, a zwłaszcza kruche ciastka. Dziewczyna najwyraźniej wiedziała, co ludzie lubią. Mógł to być też totalny przypadek, któremu dopisałem głębsze znaczenie, ale tak chyba działa zauroczenie, prawda? Będę musiał napisać do Fergusa i dopytać czy w ogóle warto robić sobie nadzieje. Ugryzłem kruche ciastko, które posypało mi się na ubranie, ale nie przejąłem się tym.

— Mmm… dobue – mruknąłem zaskoczony czując jak mimo kruchości przyjemnie rozpływają się w ustach. — Chyba się mnie teraz nie pozbędziesz na długi czas. – zaśmiałem się cicho pochłaniając resztę ciastka i popijając je herbatą.

Ja nie czułem tego dyskomfortu, ponieważ nie widziałem nigdy trupa. Wiedziałem, że byli to martwi ludzie, ale nie czułem przed tym strachu. Nawet nie myślałem, albo nie zdawałem sobie sprawy, że za ścianą jest kostnica. Była to dla mnie abstrakcja, ponieważ liczyło się dla mnie tu i teraz.

— To też zawsze jakieś zmartwienia. – zauważyłem. W końcu jeśli przebywa się wśród martwych ludzi częściej się pewnie myśli o śmierci. Takie osoby jak Cynthia muszą mieć rozmyślania na temat tego, co czeka nas po utracie życia. – Tak, sam również się dobrze miewam. Brat wrócił do miasta w styczniu i czuję się lepiej jak wiem, że tu jest i nic mu nie grozi niż jak był w swoich podróżach i odzywał się raz na pół roku. – dodałem.

— Jeśli będziesz potrzebować w czymś pomocy to wiedz, że chętnie ci pomogę. – uśmiechnąłem się prosząc o jeszcze jedno ciastko. Nie chciałem jej macać wszystkich ciastek, więc wolałem, aby mi je podawała. Upiłem kolejnego łyka herbaty przysuwając się do niej nieznacznie. — Czyli mogę śmiało stwierdzić, że zrezygnowałaś z życia prywatnego na rzecz pracy? – przekrzywiłem delikatnie głowę.

Emocje malowały się na jego twarzy, chociaż pewnie nie był tego świadom. Nawet Cynthia, która jest odrobinę upośledzona w tym zakresie i miała bardzo ubogą paletę emocjonalną, była w stanie w jakiś sposób go odczytać. A w tym, co sobą obecnie reprezentował — w całej tej kawie, nie umiała znaleźć podstępu, chociaż próbowała. Był zwyczajnie uroczy i miły w prosty sposób, o którym ludzie zdawali się zapominać, w sposób całkiem odmienny od swojego kuzyna, z którym przecież przyjaźniła się od czasów szkolnych. Przyglądała mu się w milczeniu, nie mogąc powstrzymać jednej myśli: jak przetrwał w takiej formie w czasach, w których przyszło im żyć? Bycie sobą wcale nie było dobre, jeśli odrobinę odskakiwało się od przyjętych przez społeczeństwo lub raczej śmietankę towarzyską norm. Był tak przerażająco jasny i słoneczny w tym prosektorium, że po ciele przebiegł jej chłodny dreszcz.
- To bardzo wygodne, jeśli jesteś tak wszechstronny w doborze trunków. Odnajdziesz się w każdym lokalu i na każdym przyjęciu. - zaczęła, przyglądając się swojej kawie. Wciąż brzmiała dość łagodnie i niewinnie, spokojnie, tak, jak w Ministerstwie w interakcjach społecznych było najlepiej. - Będę musiała w takim razie odwdzięczyć się za kawę, ale prędzej drinkiem niż piwem.
Dodała, zanim zrobiła łyka aromatycznej kawy i sięgnęła po kruche ciasteczko, aby wsunąć mu je w dłoń. Te czekoladowe zostawały ślady na palcach dość szybko, ale Castiel je lubił. Z rodzajem jedzonego przez niego ciastka było tak, że naprawdę było najbezpieczniejszą opcją. Kruche lub cytrynowe lubili prawie wszyscy, bo doskonale łączyły się z intensywnością kawy czy nutą herbacianą. Wafelki przekładane lub te z marmoladą były znacznie słodsze, lepiej sprawdzały się jako pojedyncza przekąska do książki lub raportów, bez towarzystwa gorących napojów. Nie omieszkała zwrócić uwagi, że miał ciepłą dłoń.
- Czyli drogą do Twojej atencji są słodkości? - zapytała z nutą rozbawienia w głosie, bo wyjątkowo to do niego pasowało. Chyba przez te loczki. Trudno było być spiętym w jego towarzystwie dłużej niż kilka pierwszych minut. Może wynikało to z komfortu, który brał się przez jego brak wzroku, a może przez ciepło i słodycz, którą emanował. Zwykle umiała wyobrazić sobie odwiedzających ją ludzi w czarnym worku na jednym ze stołów, nawet bliźniaka czy przyjaciela (z pewnością tam skończą przez swoje durne pomysły), ale nie Delliana. Był młody, pogodny i rześki, aż błyszczący.
Nie odpowiedziała niczym poza westchnięciem na klasyfikowanie trupów w kategorię zmartwień, chociaż nie świadczyło to o niej chyba zbyt dobrze. Lubiła, gdy trafiały się ciekawe przypadki, zagadkowe zgony. Na początku swojej kariery śmierć faktycznie trochę ją mierzwiła, sprawiała, że zadawała sobie wiele pytań, ale teraz? Była częścią codzienności niczym strasznym. Przypominała objęcia matki, która czeka na swoje dziecko na końcu jego drogi, gdy ostatni oddech ucieknie między wargami. Była czymś pewnym, momentem, w którym człowiek stawał oko w oko ze sobą. Nieuniknionym.
- To prawda, zawsze lepiej, gdy rodzeństwo jest obok. Wolałabym, żeby Castiel też częściej bywał w domu lub na swojej łódce, ale niestety, mój brat przyciąga kłopoty. Gdzie ostatnio był Twój brat?
Z jej bliźniakiem było tak, że też się nie odzywał, jak wpadł w ciąg swoich przygód i kłopotów. Nie chciał może jej w to wciągać, a może się jej bał — trudno było określić, co nim kierowało. Naiwnie jednak powtarzała sobie, że zmądrzeje. Na jego deklaracje wróciła myślami do rzeczywistości, przyglądając mu się podczas upijania kolejnego łyka kawy i poprawiania się na kanapie. - Dlaczego chcesz mi pomóc?
Nie powstrzymała pytania, które cisnęło się jej na wargi, które zaraz potem zacisnęła, przymykając oczy z irytacją. To było dla niej dziwne, niespotykane. Zwykle to ona pomagała i zajmowała się wszystkim, wyciągając ludzi z wszelkiej maści tarapatów — oczywiście tych, na których jej zależało, a niewielu takich było. - Dziękuje. Nie zrozum mnie źle, to bardzo miło, tylko niespodziewane. - kontynuowała, wybierając tym razem cytrynowe ciasteczko i kładąc je ostrożnie na jego dłoni, przeniosła spojrzenie błękitnych oczu z jego twarzy, na jego palce. Wargi tkwiły subtelnie rozchylone, jakby nie wiedziała, której odpowiedzi powinna udzielić. Otrzepała dłoń o spódnice, zgarniając jasne pasmo za ucho i zaśmiała się, kręcąc głową. - A jeśli stwierdzę, że praca to też w pewien sposób moje życie?
Odstawiła kubek na stolik, kładąc dłonie na swoich kolanach. Oczywiście, że zrezygnowała, ale nie musiał o tym wiedzieć. Łatwiej było, pnąc się ku górze, gdy inni nie widzieli w Tobie zagrożenia. Łagodna, niewinna i czasem głupiutka, nieśmiała pracownika biura koronera umiała zniknąć z języków i z oczu, nawet jeśli czasem komentowano jej aparycję. Nikt nie musiał wiedzieć, co kryło się pod zbroją. Nie przyniosłoby to niczego dobrego. - Wolisz kruche, czy cytrynowe?

Nigdy nie byłem podstępny. Nie potrafiłem. Wiele osób mówiło mi, że jestem zbyt naiwny i zbyt ufny. I była to prawda. Łatwo było mnie zdobyć, łatwo było mnie w sobie rozkochać, i łatwo było mnie zranić. Nie przejmowałem się tym. Uważałem, że jeśli ktoś potrzebował wykorzystać moją naiwność, ufność i lekkomyślność pomieszaną z kochliwością to miał w tym jakiś cel, który sprawił tej osobie przyjemność. Byłem zadowalaczem, człowiekiem niosącym prostą misję, aby pomagać i być, dla tych co potrzebowali pomocy.

— To właśnie ja. – stwierdziłem lekko i szczerze. – Drinki są też dobre. Słyszałem, że barmani potrafią robić niezłe przedstawienie, gdy niektóre z nich przygotowują, ale ja nie widzę w tym żadnego show. – wyszczerzyłem zęby mając nadzieję, że Cynthia wyłapie mój wyrafinowany żart.

— Drogą do mojej atencji jest po prostu byciem interesującym człowiekiem, a ciastka są dodatkiem. – Pochyliłem się ku niej nie powstrzymując się od uśmiechu.

Była intrygująca i słodka, a ja chciałbym ją móc dotknąć. Czułem jednak, że nie był to odpowiedni jeszcze moment. Wiedziałem, że nadejdzie on niedługo.

— Już nie pamiętam, ale jak sobie przypomnę to ci na pewno od razu powiem. – odpowiedziałem krótko.

Nie miałem głowy do tego, aby teraz o tym myśleć. Nadal byłem w euforii, że Mellvyn w ogóle wrócił do miasta i spędzał ze mną więcej czasu. Słysząc jej pytanie zdziwiłem się, wyprostowałem i napisałem się w zamyśleniu herbaty.

— Dlaczego miałbym tego nie robić? I dlaczego niespodziewane jest to, że ktoś chciałby ci pomagać, Cynthio? – jej imię wymówiłem delikatnie, cicho i z nutką przyjemności. Miała bardzo ładne imię i chyba ono było pierwszym zapalnikiem do tego, aby się zainteresować dziewczyną z prosektorium.

— To nic złego, ale wychodząc z pracy zostawiasz ją lekko za sobą. Masz na pewno jakieś troski, które nie są związane z martwymi ludźmi. – nie lubiłem słowa trupy. Brzmiało okropnie i odbierało pierwiastek ludzki istotom, które zmarły. – Już jedną troskę mi wyjawiłaś. Jest nią twój brat. Martwisz się, że może coś mu się stać – tak, z ludzi czytałem naprawdę dobrze. Nie potrzebowałem do tego oczu, aby widzieć mimikę twarzy, która wiele zdradzała.

— Ciastka lubię wszystkie. – odpowiedziałem krótko.

Bycie podstępnym do niego nie pasowało, przez ten blask i dobroć, która przyćmiewała nawet ją i jej wyuczone maski. Na szczęście nie mógł dostrzec zmian na jej twarzy, nad którą w jego obecności panowała mniej i skupiała się na głosie, nawet jeśli było to odrobinę niegrzeczne. W ogóle nie zastanawiała się nad ich relacją i jej ewentualnym rozwinięciem, bo nie pozwalała sobie nigdy na takie gdybania. Była ostrożna i nieufna, skryta za warstwą grubego lodu. Nie bez powodu Rookwood wołał na nią Królowa Śniegu, bo nawet jeśli nie wyglądała i obdarzała wszystkich wyuczonym uśmiechem, to wciąż nią była. Pustą i zimną w środku.
- To właśnie Ty. - powtórzyła za nim ciszej, wzdychając bezgłośnie i przesuwając spojrzeniem błękitnych oczu po jego twarzy, przymknęła na chwilę oczy. Był niewinny i był łatwym celem w czasach, gdzie wszystko było dyktowane pod narastający konflikt. Nie sądziła, że stanie po stronie promowania czystej krwi. To go narażało jak Fergusa jak Casteila, jak Victorię. Na jego słowa najpierw rozchyliła usta w zaskoczeniu i wbiła w niego spojrzenie zszokowane i niepewne, a na myśl przyszedł jej stary przyjaciel. Kąciki ust jej jednak drgnęły, a ona zaśmiała się cicho pod nosem. Dystans do siebie był dobry. - Niczego nie tracisz, często im lecą z rąk butelki. Nie musisz odpowiadać, jeśli nie masz chęci Dellianie, ale czy pozostałe zmysły masz wyostrzone?
Zapytała z ciekawością, nie mogąc powstrzymać ciekawości i chyba zachęcona jego uprzejmością oraz promiennym uśmiechem. Na jego nachylenie się nawet nie drgnęła, jakby jakakolwiek forma bliskości zupełnie nie robiła jej problemu. Ba, czasem wykorzystywała ją do własnych celów, jeśli była taka konieczność. - Przecież każdy jest interesującym człowiekiem. No, może jedną osobę na dziesięć można nazwać nudną.
Zauważyła z odrobiną wrodzonej zadziorności, zaskoczona jej obecnością w rozmowie z praktycznie obcym mężczyzną. Było to też trochę kłamstwa, bo ludzie byli przewidywalni. Przełknęła powietrze, prostując plecy i przenosząc wzrok na ścianę, zebrała myśli, karcąc się w duchu. Były pewne rzeczy, których pokazywać nie chciała. Nie kontynuowała tematu jego brata, nie była wścibska. Upiła kilka łyków swojej kawy, czując przyjemne ciepło rozchodzące się po ciele i silny aromat, który uderzył w nozdrza. Nie chciała mu powiedzieć, że nie potrzebuje pomocy, bo to zawsze brzmiało źle i sztucznie. Zwilżyła więc wargi w zastanowieniu, zupełnie jakby odpowiedź na jego pytanie była problematyczna. Była.
- Masz na pewno ciekawsze rzeczy do roboty, niż zawracanie sobie głowy mną. Dziękuje za Twoją troskę. - odpowiedziała w końcu, nie bardzo wiedzieć, co więcej dodać, kompletnie nieprzyzwyczajona do takich sytuacji. To ona opiekowała się i pomagała swoim osobom, nie one jej. Cynthia była bardzo niezależna, samowystarczalna, wyuczona. Była córką swojego ojca- marynarza, jej matka zmarła młodo. Często miała wszystko na głowie jak ta bardziej odpowiedzialna od bliźniaka. W uszach wciąż rozbrzmiewało, jak wymówił jej imię — niezwykle delikatnie, a nie chłodno i wyniośle, jak zwykle robili to ludzie. To też było nietypowe. Olivanderowie byli chyba ucieleśnieniem właśnie nietypowości i indywidualizmu.
- Hmmm? Mój brat powinien znaleźć żonę. - zauważyła w końcu, co było faktycznie troską jej ojca, którą zrzucał na nią, bo wierzył, że tylko ona przemówi Castielowi do rozsądku. Jej życie było jednak dość nudne, skupione na zwłokach, eliksirach czy dziwnych księgach matki. Trupy już nie były ludźmi, jedynie skorupą. - On jest typem Piotrusia Pana jak Fergus. Obydwoje mają umysły nastolatków w ciałach dorosłych mężczyzn, ale taki ich urok. Nie mam na co narzekać i czym się martwić, naprawdę.
Dodała prędko, nie chcąc sugerować, że miała z tym jakikolwiek większy problem i sprawić, że siedzący obok czarodziej niepotrzebnie zawracałby sobie głowę. Nie lubiła, gdy ktoś w ogóle sobie nią zawracał głowę. - I żadne ciastko nie wygrywa z innym? Nawet trochę?

Fergus zawsze wmawiał mi, że robię bardzo dziwne miny i mam bogatą ekspresję, ale nie byłem tego pewny. Starałem się zawsze panować nad mimiką twarzy i chyba czasami wyglądam jak osoba zbyt chłodna, gdzie w rzeczywistości byłem bardzo ciepłym człowiekiem. Starałem się też dużo uśmiechać, bo słyszałem, że uśmiech pomaga w zdobywaniu przyjaciół, powoduje, że ludzie się tak nie martwią.

— Mam trochę bardziej wyczulony zmysł słuchu, ale nic dziwnego. Bez wzroku cały czas nadstawiam uszu, aby dobrze słyszeć. Dodatkowo – zaciąłem się, ponieważ rzadko opowiadałem o mojej ułomności – jestem wyczulony na magię, chyba mogę to tak nazwać, ale nie wiem do końca jak to działa. Moja różdżka pomaga mi w przemieszczaniu się poprzez wysyłanie wibracji. Wtedy wiem, że na coś lub kogoś mogę wpaść. Intuicyjnie jestem w stanie wiedzieć, gdzie są jakieś przedmioty, stoły, krzesła. Nawet wiem, gdzie leżą ciastka, ale samych ciastek nie jestem w stanie rozróżnić. To po prostu przedmiot w jakimś miejscu – znowu przerwałem mówienie odwracając się ku dziewczynie bardziej – wiem, gdzie siedzisz ty… – sięgnąłem w kierunku jej ramienia i opuszkami palców dotknąłem go, ale nie byłem nachalny. Mogła bez problemu się odsunąć. Wahałem się dłużej niż bym chciał, ale cofnąłem w końcu dłoń, aby przemyśleć, czy chcę ją pytać o to, czy mogę ją dotknąć, czy jednak zaczekać.

— Ty też jesteś interesująca – odpowiedziałem z uśmiechem. – Ale nie będę naciskać z pomocą, jeśli kiedyś będziesz w kłopocie możesz do mnie napisać. – Uśmiechnąłem się lekko i napiłem się znowu herbaty.

W sumie sam też nie byłem człowiekiem zdolnym do ustatkowania się. Leciałem od człowieka do człowieka szukając osoby, która nie istniała. Nie potrafiłem nikogo znaleźć na stałe jakbym obawiał się stabilności. Nie chciałem też być dla kogoś ciężarem, bo co jeśli kiedyś moja moc osłabnie i nie będę w stanie się poruszać po świecie? Co jeśli Bell mnie opuści i zostanę po prostu sam? Ktoś będzie musiał ciągle ze mną chodzić, ciągle mi pomagać. Nie lubiłem rozmów o małżeństwach, ponieważ sam tego nie potrafiłem ułożyć sobie w głowie.

— Nie zmusisz go do tego. Myślę, że w końcu dorosną. Jak przyjdzie na to pora. To nie jest twoje zmartwienie, droga Cynthio. – Podrapałem swoje udo w niepewności. – Chciałem się ciebie zapytać… czy mógłbym… dotknąć twojej twarzy? – zapytałem w końcu. – Chciałbym wiedzieć jak wyglądasz – chrząknąłem delikatnie pierwszy raz chyba czując przy tym pytaniu taką niepewność. Olałem już pytania o ciastka, bo nie chciałem o nich rozmawiać, a też za chwilę będę musiał już iść, ponieważ nadal mam swoje obowiązku, a przerwy nie trwają wiecznie.

Miał faktycznie dość ciekawą i bogatą ekspresję, której pewnie nie był świadom. Starał się trzymać chyba dystans, ale daleko było mu do osoby chłodnej, jak ona. Miał w sobie coś słonecznego, zupełnie jak Fergus. To chyba u Olivanderów było rodzinne. Przyglądała mu się chwilę w milczeniu, zastanawiając się, dlaczego akurat jej towarzystwo? Z polecenia kuzyna? Słuchała go uważnie i z zainteresowaniem, była z natury była ciekawa. Nie umiała wyobrazić sobie życia bez wzroku, jak miałaby wtedy robić sekcje? Czy świat pogrążony w ciemności, bez księżyca i gwiazd na niebie, nie był trochę straszny?
- Przepraszam, jeśli zadaje niewygodne pytania. - rzuciła szybko, korzystając z przerwy w jego wypowiedzi, zdając sobie sprawę, że mogła zabrzmieć niegrzecznie. Nie musiał mieć ochoty wcale o tym mówić, a jednak kontynuował. Wyczulenie na magię było jeszcze bardziej intrygujące niż kwestia wyostrzenia innych zmysłów. Jej palce stuknęły w udo, delikatnie wbijając się w materiał ubrania i wydając cichy szum. To też usłyszał? Nieco zbił ją z tropu nagły dotyk, jednak nie cofnęła się, pozwalając mu na pozostawienie palców tam, gdzie je zostawił. - To wyjaśnia, jak poruszasz się tak sprawnie po Ministerstwie. To właściwie wiele mi tłumaczy.
Przyznała szczerze, nie wchodząc jednak w szczegóły, chociaż już doszukiwała się nowych rzeczy i powiązań z nim związanych w swojej głowie. Ludzie byli jak puzzle, niewiele układanek było trudnych i wartych poświęconego czasu — nie umiała zdecydować, jakimi był Dellian. Na pewno przez przyjaźń z Fergusem podchodziła do niego inaczej, niż do obcej osoby, czuła się nieco swobodniej, chociaż wciąż nie ściągała swojej maski.
- To tylko złudzenie, jestem strasznie nudna. - wzruszyła delikatnie ramionami po swoich słowach, widocznie nie lubiąc zwracać na siebie żadnej uwagi. Łatwiej osiągało się cele i łapało ludzi w garść, gdy było się niewidzialnym. Gdy było się nikim. Idąc jego śladem, zrobila kilka łyków kawy. - Zapamiętam, dziękuje za Twoją... Ofertę? Dobroć.
Nie miała pojęcia, jak inaczej to określić. Był strasznie otwartym człowiekiem.
Małżeństwa były okropne, ale użyteczne i taka rzekomo była ich powinność, aby zapewnić wpływu i wzmocnić ród. Pogodziła się z tym, nawet jeśli tego nie chciała. Ojciec niezbyt mógł liczyć na jej brata, została więc ona. Cynthia uznała, że najlepiej to przeciągać, bo lubiła być sama i niezależna. Patrząc na niego, zupełnie nie przypuszczałaby, że mogły kierować nim takie obawy i myśl, że mógłby ciężarem. Radził sobie przecież tak dobrze.
- Pewnie nie. - przyznała z nutą niechęci w głosie, która mogła sugerować, że już próbowała. Castiel był jednak sprawą beznadziejną. Znów zwróciła uwagę na to, w jaki sposób wymawiał jej imię, miękki i łagodny. To było niespotykane. -Dotknąć mojej twarzy?
Powtórzyła nieco ciszej, jakby zaskoczona i zbita z tropu, co nie zdarzało się przecież często, bo była pewną siebie kobietą, która po prostu wiedziała, jak przywołać rumieniec i grać nieśmiałą. Błękitne oczy wędrowały pomiędzy jego twarzą a dłońmi, podczas gdy jej wargi pozostały delikatnie rozchylone. W jakiś sposób ta propozycja wydawała się jej bardziej intymna, niż większość, którą kiedykolwiek dostała.
Chciałbym wiedzieć jak wyglądasz.
Zacisnęła usta, gdy jego słowa kolejny raz rozbrzmiały echem w jej głowie i odchyliła ją na chwilę do tyłu, patrząc w sufit. To była tak dziwna, nagła i odmienna prośba, że nawet nie miała pojęcia, jak miałaby odmówić. Przysunęła się więc bez słowa po odstawieniu kawy, wyciągając w jego stronę dłonie, które zacisnęła na jego palcach i uniosła do góry, kładąc na swoich policzkach. Miała zimne ręce, a twarz chłodną — zwykle tak było, pewnie przez pracę w kostnicy. - Śmiało.