[23.09.72, Snowdonia] Dancing through life

Na ślubie Ambroise'a i Geraldine przyszła ta charakterystyczna pora, gdy muzyka grała przyjemne tony, a pary, w większości podpite, wstępowały na parkiet. Słońce chyliło się już ku zachodowi, malując niebo jaskrawymi kolorami. Powietrze przesiąkły zapachy wilgotnego lasu, niezwykle odświeżające dla osób, które na co dzień przebywały w dotkniętym Spaloną Nocą mieście.

Icarus raczył się gazowaną wodą i lemoniadą, choć patrzenie na to, jak inni pili wpędzało go w niepokój. Straszliwie go kusiło, by chwycić za kieliszek. Jeden szampan wystarczyłby jednak, żeby wszystko zaczęło się od nowa. Nikt nie mówił, że abstynencja była łatwa. Najchętniej by uciekł stamtąd i zamknął się w jakimś odizolowanym pokoju, byle nie widzieć wokół siebie trunków. Jednak nie był tu dla siebie, lecz dla kobiety, która właśnie siedziała naprzeciwko niego. Chciał, by ten wieczór był dla niej jak najwspanialszy. Uznał, że skoncentruje się na Monie. Raczył ją swoim poczuciem humoru, po cichu komentował niektórych co to bardziej napuszonych gości, a wszystko po to, by wywołać jej uśmiech.

– Wiesz, co? – Oparł się o powierzchnię lekko chybotliwego stołu. – Przyszła chyba najwyższa pora, bym pokazał ci, że nie każdy czystokrwisty kawaler potrafi tańczyć. W tym celu posłużę się przykładem mojej skromnej osoby, jeśli pozwolisz. Wszystko, by obalić tezę przyjętą na podstawie stereotypu. W nauce nazywane jest to falsyfikacją.

Zapędził się w słowotok i po chwili zdał sobie sprawę z tego, że gadał kompletnie niezrozumiale. Nawet nie był zabawny, brzmiał raczej jak kujon, który używał żargonu naukowego, kiedy stresował się przed klarownym wyrażeniem swoich myśli. A przecież... Pytanie było tak proste.

Prewett westchnął. Trzeba było zrobić to porządnie. Dlatego wstał i wyciągnął rękę do Mony.

– Miałem na myśli, żebyśmy zatańczyli. Jeśli masz ochotę.

Wieczór był przyjemny. Po złożeniu najserdeczniejszych życzeń parze młodej i przywitaniu się z każdym, Rowle usiadła naprzeciwko mężczyzny, dłoń opierając o krawędź stołu i leniwie obracając w palcach szklankę z chłodnym napojem. Miękkie światło zachodzącego słońca oraz muzyka wypełniały przestrzeń między nimi.
— A myślałam, że już nie zapytasz — Mona spojrzała na Icarusa z czułością tak wyraźną, że namacalną. W wypowiedzianych słowach pobrzmiewała nuta rozbawienia, ponieważ w istocie może jednak potrafiła kłamać. Przez większą część wieczoru nie spodziewała się tego pytania i wątpiła, aby którekolwiek z nich rwało się na parkiet jako pierwsze. Ostatnie wydarzenia nie sprzyjały tańcom, jednakże okazji było tak niewiele, że kobieta nie widziała powodu, żeby mu odmawiać. — Skoro tak stawiasz sprawę, nie wypada odrzucać zaproszenia, panie Prewett — dodała miękko. Zignorowała uporczywe motyle w brzuchu. — Zobaczmy, jak wygląda ta twoja falsyfikacja w praktyce.

Zapach lasu wymieszał się z zapachem jego perfum, a gdy podniosła się z krzesła, materiał sukni zaszeleścił cicho. Następnie skróciła dystans miedzy nimi. Wsunęła lewą dłoń w jego prawą, pozwalając się poprowadzić na parkiet.
— Widzi pan — uniosła na Icarusa rozbawione oczy.— Hipoteza o niezdolności czystokrwistych kawalerów do tańca właśnie zaczyna się panu kruszyć.
Oparła się lekko o jego ramię, pozwalając sobie na ten drobny luksus bliskości. Muzyka prowadziła ich dalej, a reszta świata rozpłynęła się gdzieś za nimi.
— Dziękuję, że zgodziłeś się przyjechać tu ze mną. Sama pewnie nie dałabym rady — przyznała.

Kiedy rozmawiał z Moną, nie potrafił przestać się uśmiechać. I też nie musiał się powstrzymywać. Mógł pozwolić sobie na odczuwanie radości. Oczywiście nie było to łatwe. Jak na kogoś, kto praktycznie całe życie przetrwał z podskórnym stresem, radził sobie całkiem nieźle.

Przeszedł z kobietą na parkiet, prawą dłonią ujął jej rękę, drugą natomiast położył w jej talii. Nie był to taniec specjalnie wyćwiczony ani stylowy. Raczej przypominał kiwanie się dzieciaków na pierwszym w życiu balu. Bezpieczna opcja i wcale nie nieprzyjemna. Lepsza niż próby odstawiania walca lub innego tango.

– Właśnie nie do końca. To zaledwie potwierdzenie jednej tezy, jednak ignorujemy tu warunki tła. Na przykład takie, że jak jestem z tobą, czuję się jakbym wzlatywał nad ziemią – puścił jej oczko. – Aby sfalsyfikować tezę lub ją potwierdzić, potrzebujemy więcej testów.

Na te słowa, Icarus uniósł rękę i dał Monie zrobić piruet. Kolejny ruch taneczny godny piątoklasisty w Hogwarcie, ale czy miało to znaczenie? Czy w tańcu chodziło o jakieś popisy, a nie o przyjemność przebywania z osobą, do której czuło się sympatię?

Kątem oka Ari zauważył nieopodal czuprynę ciemnych włosów. Czyli Basil też wyszedł na parkiet... No i tańczył z Millie. Młodszego z Prewettów nie przestawało dziwić, że akurat z tą dziewczyną przyszedł jego brat sztywniak. Przecież on i Moody stanowili dwa maksymalnie oddalone od siebie bieguny. Ogień i woda. Lód i... cóż, znowu ogień. W każdym razie złączenie tych składników w teorii powinno wywołać silną reakcję.

– Basil i Millie na dwunastej – szepnął Monie, nachylając się lekko.

Jej palce zacisnęły się na jego dłoni odrobinę mocniej, gdy kołysali się dalej w rytm muzyki, a reszta parkietu rozmyła się na obrzeżach jej uwagi. Był tylko jej Icarus Prewett w garniturze skrojonym idealnie. Dziwiło ją, że dopiero w tamtym momencie to dostrzegła — wcześniej myśli błądziły wokół Geraldine, ceremonii, powrotu do domu, wszelkich spraw dużych i obcych. Dopiero taniec przyciągnął ją do niego jak do jedynego stałego punktu w wirującym świecie.
— Warunki tła możemy modyfikować wedle uznania w kontrolowanych i bezpiecznych okolicznościach. Zdradź mi tylko u kogo mogę się zapisać na kolejne testy?
Pannica Rowle dała się zakręcić w piruecie, a następnie posłała mu słodki uśmiech. Muzyka dała jej przyzwolenie na drobny brak równowagi, kiedy wsparła się o niego. Na jego szept uniosła wzrok.
— Twoja dwunasta czy moja? — mruknęła z rozbawieniem. Mona postarała się nie dopuszczać do siebie tej drobnej zazdrości, która zakiełkowała na wspomnienie innej kobiety. Każda chwila z Icarusem była piękna, aby kalać ją gadzim instynktem posiadania.

Tańczyli. Po prostu normalnie tańczyli. Tańczyli no i rozmawiali i chociaż rozmowa bywała miejscami nieprzyjemna, jak wtedy gdy Millie wspomniała o Atreusie, to jednak potem nastąpiły też milsze tematy, jak chociażby wizja wspólnej zabawy we trójkę po powrocie z wesela. Zabawy, która zapowiadała się dla niego zdecydowanie lepiej niż dzisiejsze przyjęcie. Dlaczego więc nagle musiało stać się tak cholernie niezręcznie? Zaczęło się od tego, że byli blisko siebie. Zbyt blisko siebie, ale nie zdążył w żaden sposób na to zareagować bo Millie upadła... Dość dziwnie i Basilius nie miał pojęcia o co tak naprawdę mogłaby się tutaj potknąć, ale zamiast to kwestionować po prostu pomógł jej wstać.
– Wiem, że wszystko jest w porządku – skłamał, lub po prostu spróbował sam siebie przekonać, możliwe że trochę zbyt nerwowo po czym wziął głęboki oddech i zaczął od nowa. – Tak, chodźmy do nich. Na pewno jesteś cała? Masz coś na przebranie?
Ruszyli w stronę tańczących Icarusa i Mony, ale zamiast podejść od razu do pary, Basilius zatrzymał się niedaleko nich, nie do końca pewny czy aby na pewno powinni im na razie przeszkadzać. Naprawdę do siebie pasowali i możliwe, że w chwilach takich jak ta, trochę zazdrościł bratu, że najwyraźniej te wszystkie sprawy uczuciowe miał już mocno ułożone.

Było dziwnie. Było niezręcznie. Było zupełnie obco i niewłaściwie.

Był moment kiedy zatęskniła za tym, jak w czasie imprezy na plaży w sierpniu zapodziali się na klifach i czuli emocje, absolutnie niezwiązane z sobą.

Musiała coś zrobić z myśleniem i to bez użycia alkoholu. Było to nie lada wyzwanie.

– Ej i tak się na nas gapią, nie ma sensu stać z boku. Usiądźmy, napijmy się, może ta laska przestanie na mnie patrzeć tak jakby chciała mnie pożreć żywcem w możliwie wolny i bolesny sposób hmm? – zaproponowała, zdając sobie zupełnie sprawę z tego, że więcej osób tymbardziej że... – i tak potem śpimy ze sobą razem, bo mamy jeden kurwa namiot – powiedziała to co myślała, zupełnie ślepa i głucha na ten fakt. A gdy zdała sobie sprawę, że to zrobiła, postanowiła absolutnie nie patrzeć na Basiliusa i absolutnie skupić się na jego bracie.

– Iki kupę lat! Totalnie nie pamiętam kiedyśmy się widzieli ostatnio – dwa dni temu? – Chyba w poprzednim życiu. – brzmiała sztucznie bez żadnej kurwy w wypowiedzi, ale ją to jebało. Miała się zachowywać. Obiecała to Geraldine. – I Mo. Iki i Mo, cudownie. Basilius znasz z pewnością... swojego brata prawda? I jego piękną towarzyszkę doskonale, chodźmy się napić, opowiecie mi które z młodych Was zaprosiło, chce wiedzieć absolutnie wszystko. – lekki, plotkarski ton brzmiał koszmarnie niewiarygodnie w ustach Miles, która obecenie miała gardło zaciśnięte ciasnym sznurem pereł wyglądających jak owoce jemioły. Metaforycznym sznurem, ale doskonale wyczuwalny.

– Powiedziałbym, że do doktora Prewetta, ale tak się składa, że w mojej rodzinie tytuł ten jest już zajęty – westchnął teatralnie.

Nie dał rady dopowiedzieć nic innego, bo wtedy ich bliskość zaprzątnęła jego uwagę całkowicie i niemalże niepodzielnie. Kroki taneczne przeszły w coś poza jego zważaniem, momencik sunęli po parkiecie wpatrzeni w siebie, otumanieni wzajemną obecnością.

Na dwunastej. Basil i Millie. No tak. Powiedział to.

– Tak mi się powiedziało – odrzekł cicho. – Przyznam, że zastanawia mnie to połączenie. Millie i Basil. Wiem, że się przyjaźnili...

A nuż tych dwoje przyszło jedynie jako przyjaciele, a on coś insynuował? Trzeba było w każdym razie trochę powęszyć, ponieważ istniała nikła szansa, że brat Icarusa nareszcie znalazł sobie partnerkę. Albo przynajmniej się zakochał. To by było nawet urocze.

Przerwali z Moną taniec, co zrobić musieli z ubolewaniem, lecz i niemą obietnicą następnego tańca w niedalekiej przyszłości.

– Millie, Basil! Miło wreszcie porozmawiać – odpowiedział im, uśmiechając się. Starał się uśmiech ten zatrzymać, gdy Millie wspomniała o drinkach i chyba nawet nie zdradził sobą tego, że myśl o zbliżeniu się do pokusy. Całe przyjęcie tonęło w alkoholu, było to nie do uniknięcia. Icarus na szczęście już wcześniej pił tutaj bezalkoholowe napitki. Miał nadzieję, że nie przywoła tym niepotrzebnych pytań ze strony Millie i Basila. Mógł rozmawiać o wszystkim, tylko nie o tym. – Myślę, że z Basilem raczej się znamy. Choć nie miałem pojęcia, że został tu zaproszony. Ja na przykład nie zostałem. Jestem tak zwaną osobą towarzyszącą. Dumna rola, honorowa powiedziałbym. Zostałem wybrany nie przez parę młodą, lecz przed tę oto kobietę – wskazał na Monę.

— Proszę nie umniejszać własnych zasług — odezwała się, żartując. — Proces selekcji był niezwykle rygorystyczny. Kandydaci musieli spełniać bardzo konkretne kryteria, to jest być czarujący i zdolni utrzymać mnie na parkiecie dłużej niż jedną piosenkę.
Było jej nad wyraz wygodnie tam, gdzie stała — blisko Icarusa. Niechętnie więc cofnęła dłoń z jego ramienia. Palce musnęły jeszcze materiał rękawa, ociągając się z rozstaniem zanim Mona ustąpiła rozsądkowi i przypomniała sobie o towarzystwie.
— Świat jednak bywa zaskakująco mały. Cześć, miło was widzieć — dodała pogodnie, przenosząc spojrzenie na stojącą przed nimi dwójkę. — Oj, tam, Ari, przyznaję, rola osoby towarzyszącej leży ci wyjątkowo dobrze. Rozważam zatrudnienie cię na stałe.
Panna Rowle zaakcentowała miękko zdrobnienie z paskudną satysfakcją kogoś, kto wiedział, że właśnie zaznaczył swoją prywatną wyłączność…
— Ja jestem od Ger — wyjaśniła. — A wy? Przyszliście razem?
O ile domyśliła się, że Millie Moody była również od strony panny młodej, tak w jej głosie wybrzmiała naturalna ciekawość o relację łączącą ją z Basilem. Nie byłoby to dla istotne, gdyby nie fakt, że była chorobliwa zazdrosna dzień lub dwa dni temu.