1. Scena kulturalna

Cypress Avery

Właściciel Galerii OdNowa

Celebryta, artysta i posiadacz wielu talentów, o których lepiej nie wspominać głośno. Lokalny celebryta, który wielokrotnie występował na okładce Czarownicy i Proroka Codziennego. Przekonany o swojej wielkości, gotów dla sławy zrobić wszystko, do tego posiadający umiejętność skradania serc fanów. Wierzy w sporą część czarodziejskich teorii spiskowych.

autorstwo: Eutierria

Eloise

Wokalistka

Eloise, właściwie Anne Eloise Lebeau, dwudziestoczteroletnia gwiazda brytyjskiej magicznej sceny muzycznej. Eloise znana jest przede wszystkim z emocjonalnych, nagrywanych z udziałem orkiestry symfonicznej utworów, nierzadko wykorzystywanych jako ścieżki dźwiękowe w filmach oraz miłosnych ballad, w których niektórzy czarodzieje doszukują się ukrytych dwuznaczności, sugerujących, że adresatką romantycznych wyznań może być kobieta. Eloise dodatkowo podsyca plotki, twierdząc w wywiadach, że obiektem jej westchnień jest ktoś w branży. Swoją karierę rozpoczęła w 1967 roku zdobywając pierwsze miejsce w Europejskim Festiwalu Muzyki Magicznej. Sceniczna rywalka Saorise Spencer-Moon, z którą walczy o sławę i uznanie.

autorstwo: Rowena Ravenclaw i Eutierria

Saoirse

Wokalistka

Saorise Spencer-Moon zaczynała jako śpiewaczka operowa, o której talencie rozpisywała się magiczna prasa. Z biegiem czasu coraz bardziej nudziła ją opera, a coraz mocniej ciągnęło w stronę jazzu, soulu oraz szeroko pojętych eksperymentów muzycznych. Jej utwory, choć niekiedy ekstrawagandzke i wyprzedzające swoje czasy, łatwo wpadają w ucho i zajmują wysokie miejsca na listach przebojów - nie ma osoby w magicznej Wielkiej Brytanii, która chociaż raz nie słyszała jej piosenki. Dwudziestosześcioletnia czarownica posiada także dodatkową przewagę - jest w połowie selkie, zatem jej koncerty można uznać za podwójnie magiczne. Walczy z Eloise o względy publiczności i zdaje się, że w tej wojnie nie cofnie się przed niczym;  kiedy obie panie znajdują się na jednej scenie, atmosfera pomiędzy nimi wydaje się tak gęsta, że można ją kroić. Laureatka licznych muzycznych nagród.

autorstwo: Rowena Ravenclaw i Eutierria

Everett Aeschylus Selwyn

Dyrektor The Globe, nestor rodu Selwyn

Urodzony w 1900 roku jako najstarszy syn w głównej linii rodu. Dyrektor The Globe. Prywatnie mąż malarki Rose z domu Avery i ojciec Hannibala Selwyna.

Zwykł mawiać, że w jego wieku i na jego stanowisku trzeba być bardziej przedsiębiorcą, niż artystą. Tak też zarządza teatrem - dbając o kontakty z patronami, tonując zbyt zaangażowane politycznie zapędy artystów, pojawiając się regularnie na bankietach i wydarzeniach. Potrafi docenić oryginalną wizję i prawdziwy talent, niekiedy pozwala, by jakieś szokujące dzieło ujrzało światło dzienne, rozumiejąc wartość skandalu dla utrzymania zainteresowania publiki.
Zręczny dyplomata i biznesmen - dla mecenasów i partnerów biznesowych uprzejmy, pełen swobodnej pewności siebie i zawsze elegancki. Pielęgnuje znajomości w niemal każdym czystokrwistym rodzie. Jednocześnie bliscy współpracownicy wskazują na to, że wytwarza presję na osiągnięcia i potrafi być bezwzględny jako przełożony. Nieprzychylni zarzucają mu nepotyzm w sposobie, w jaki wypromował swego syna i innych członków rodziny na gwiazdy sceny.
Po rozpoczęciu rebelii przez Lorda Voldemorta, przyjął oportunistyczną strategię: aby nie tracić widowni ani wśród czystokrwistej elity, ani wśród promugolackich środowisk, stawia na spektakle rozrywkowe i historyczne, podsycając ewentualne skandale obyczajowe pracowników, aby odwrócić uwagę od mniej wygodnych pytań o status ich krwi.

Za młodu jego podboje miłosne i głośny rozwód w czasach, kiedy nie była to powszechna praktyka, odbijały się echem w brukowcach. W latach 50. ku uldze rodziny ożenił się z młodszą o połowę malarką i spłodził dziedzica.

autorstwo: Dearg Dur

Saoirse Spencer-Moon – wielka fanka. Lorraine absolutnie się nie przyznaje do słuchania muzyki innej niż klasyczna, a gdyby zapytać ją o ulubionego twórcę współczesnego, westchnęłaby, że jest to Rachmaninow. Ale panna Malfoy jest nie dość że straszną kłamczuchą, to okropnie pretensjonalną osobą, więc nie można jej w to wszystko wierzyć. Zna bowiem dyskografię Saoirse bardzo dobrze, i wyczekuje z niecierpliwością kolejnej płyty. Czasem można usłyszeć jak podśpiewuje sobie pod nosem jej piosenki przy pracy, ale o tym wiedzą tylko trupy w prosektorium Necronomiconu.

Eloise – mniejsza fanka. Potupała sobie na jej koncercie zorganizowanym z okazji Lammas, ale Eloise pozostaje dla Lorraine zbyt mainstreamowa.

Eloise. Fan. Starszy brat Alexandra, Donald, pozostaje posiadaczem okropnego gustu muzycznego. Każdy, kto był z Donaldem Mulciberem bliżej, pozostawał wystawiony na okropny popowy jazgot, przy którym szanowny pan mecenas bardzo lubił się relaksować. Alexander wbrew swojej woli przesłuchał wszystkie płyty Eloise, ba, nawet jedną kupił ostatnio bratu na urodziny, żeby magomedycy mogli mu ją puszczać w Lecznicy Dusz.

Prim jest wielką fanką Saorise Spencer-Moon i wielokrotnie określiła ją mianem swojej największej miłości (co ma nawet odbicie w jej profilu). Kiedy rodzina musi wymyślić jej jakiś prezent, to najczęściej kupuje jej coś związanego z Saoirse. Dziewczynie pękła żyłka kiedy się dowiedziała, że ominął ją koncert-niespodzianka na sabacie. Zna na pamięć wszystkie jej oryginalne piosenki i często puszcza jej muzykę pacjentom w Lecznicy (sigh). Saoirse oczywiście nie wie o jej istnieniu.

Saoirse - fan i współpraca biznesowa

Icarusowi raz udało się ściągnąć Saoirse na kameralny koncert jazzowy do baru Convivium. Od pierwszej nuty został wielbicielem muzyki wykonywanej przez wokalistkę. Jej głos, charyzma sceniczna i umiejętność przyciągnięcia masy klientów urzekły Prewetta, podobnie jak samą piosenkarkę oczarował nastrój baru na Alei Horyzontalnej.

Cypress Avery - ojciec

Ich relacja nie jest łatwa - ojciec wiele od niej wymaga i pokłada w niej nadzieję, że będzie siłą napędową, która wspomoże rozwój sztuki, nie tylko w galerii, ale w całym Londynie. Od dziecka pokazywał jej "właściwą" drogę, edukował z zakresu historii sztuki, malarstwa, wprowadzał za kulisy wydarzeń, gdzie mogła poznać wszelkie zagadnienia od podszewki. Widzi w niej zaangażowanie, którego nie boi się wykorzystywać, nakładając na nią coraz większą liczbę zadań i obowiązków. Ich relację można bardziej opisać jako "mistrz - uczeń/pracownik", bo w rzeczywistości nie mają wiele okazji do wspólnego spędzania czasu poza murami galerii. Mężczyzna przelewa na córkę swoje ambicje, choć ta, podobnie jak jej matka, bardzo polega na swoim zdrowym rozsądku, dzięki temu nie wierzy ślepo w każde słowo i weryfikuje teorie spiskowe, w które wierzy ojciec. Niestety większość prób przekonania go o błędnym założeniu, kończy się fiaskiem.
Niemniej jest dla niej wielkim autorytetem, zawdzięcza mu wszystko, co ma i docenia jego trud, nawet jeśli w konsekwencji sama musi mierzyć się z trudnościami dodatkowej pracy lub uciążliwością reporterów polujących na "gorące tematy" o celebrycie i jego rodzinie. A chociaż bywa surowy, nieuznający kompromisów w swoich ocenach, tak potrafi też pokazać swoją opiekuńczą stronę. Po śmierci jego najstarszego syna Juliana, jest uczulony na bezpieczeństwo swoich dzieci i nie szczędzi w środkach, by okazać troskę o ich dobro.

Eloise - fanka
Electra dalej pamiętam moment, w którym usłyszała po raz pierwszy balladę Eloise. Nigdy wcześniej żadna piosenka nie poruszyła jej emocjonalnie do tego stopnia, że zaczęła płakać. Fakt, że utwór mógł opowiadać o uczuciach do drugiej kobiety, stanowił dla Prewettówny dodatkową zaletę. Od tej pory jest wierną fanką Eloise.

Saoirse Spencer-Moon - fanka
Electra bardzo docenia artystów, którzy zrywają z tradycją by stworzyć coś unikatowego i autentycznego. Nic więc dziwnego, że uwielbia twórczość Saoirse, włącznie z bardziej eksperymentalnymi utworami. Chętnie daje się również ponieść głosowi wokalistki podczas koncertów.

Saoirse
Przepada za jej brzmieniem i prezencją sceniczną. Zdarza jej się puszczać jej utwory, kiedy akurat nad czymś pracuje, bo jazzowe brzmienie pozwala się jej nieco bardziej skupić. Marzy, że kiedyś uda się jej pójść na koncert Saoirse i zobaczyć ją na żywo.

Eloise
Docenia emojonalne, balladowe brzmienie wykonywanych przez nią utworów, aczkolwiek największą z nimi styczność ma poprzez filmy. Niektóre z nich ogląda właśnie dla popisów Eloise, nie wspominając o tym że odrobinę fascynuje ją relacja wokalistki z inną popularną gwiazdą muzycznej sceny, Saoirse.

Cypres Avery

Nieprzychylni

Gabriel miał okazję poznać się z Cypresem, gdy ten był jeszcze młodym podlotkiem zdobywającym dopiero kunszt malarski poza granicami kraju. Początkowo ich relacja była bardzo pozytywna, wręcz przyjacielska. Wspólnie uczestniczyli w licznych wernisażach, Gabriel pomógł mu w nawiązaniu kilku dość istotnych w późniejszych latach znajomościach. Wszystko jednak zmieniło się, gdy młody Avery pokazał mu swoje prace i szkice, a Gabriel bardzo ostentacyjnie wypunktował mu braki warsztatowe związane z ludzką anatomią, w której sam zainteresowany był biegły. Obrażony artysta zerwał znajomość z wampirem i unikał go, gdy był w Paryżu w późniejszych latach. Choć teraz mężczyzna jest w zupełnie innym miejscu życia, nie zapomniał potwarzy i mało delikatnie wbitego noża między żebra przez kogoś, w kim widział swoje wsparcie. Gabriel z kolei nie widzi powodu, żeby jakkolwiek przepraszać za słowa prawdy, nawet jeśli z zewnątrz brzmiały jak szyderstwo i wyśmiewanie się z artysty.

Saoirse Spencer-Moon — utylitaryzm

Była ruda. To zapamiętał. Miała identyczną dziką, rudą szopę, jak wokalistka na winylu. Eloise prężyła klatkę w pozie totalnego emocjonalnego odsłonięcia. Dziewczyna, która wyrwała mu płytę z ręki — no, ona nie. Ona to jak jeżowiec. Był to ostatni egzemplarz debiutanckiego albumu Eloise w Esach&Floresach. Nie kłócił się. Tej Eloise to nawet nie znał. No, ale debiucik znany. Chciał mieć dla Rejwachu. Dziewczyna furczała i burczała. Oblicze jej zmiękło, gdy upewniła się, że Zenek naprawdę chciał tej płyty. Nie zapytała, czy faktycznie jej słuchał. Umówili się na herbatę. Herbata była u niej w mieszkaniu. Dodała wywar z werbeny. Po wszystkim Zenek wejrzał jej w oczy i zapytał, czego pragnie. Naprawdę pragnęła dać mu tę płytę. Zasłużył. No, to Zenek wziął. Co miał nie wziąć.