Odpowiedzi do Kalendarza Adwentowego

Zachary nigdy nie płakał w Yule. Nie sam z siebie i nieprzymuszonej woli. A biorąc pod uwagę, że momentami bywał nieznośnym dzieckiem to parę razy pan ojciec dał mu powody do uronienia paru łez, ale przecież coś takiego się nie liczy!

Święta powinny być radosnym czasem, tak jej zawsze powtarzano. Ludzie powinni cieszyć się towarzystwem bliskich i doceniać go, ale Larisa nigdy nie miała wrażenia że yule było aż nadto wyjątkowe, pomijając dedykowane potrawy czy ozdoby. Nigdy jednak nie płakała; mogła czuć się pusta, nieobecna czy smutna, ale łzy zostawiała sobie na inne okazje.

Jak to jest płakać w Yule, dobrze? Wbrew pozorom Ambrosia to trochę beksa, a jej rodzina zawsze dbała o to by obchodzić sabaty we wspólnym gronie. Przemyślane prezenty, śmianie do łez czy zwyczajnie złamane serce - wszystkie te powody do płaczu Rosie udało się odhaczyć na przestrzeni kolejnych lat.

Najgorsze Yule to było to po śmierci matki - Kate naprawdę starała się nie martwić cioci, ale i tak miała łzy w oczach przez większość wieczoru. Może i jej egzotyczna matka zawsze była trochę zdystansowana i bardziej zajęta mężem niż córką, ale wciąż... była mamą. Jeśli szło o najlepsze, to właściwie poza tym każde było bardzo dobre: panna Barclay dostawała całkiem ładne prezenty, bawiła się z kuzynami, pomagała ubierać świąteczne drzewko i wcześniej całymi dniami z zapałem przygotowywała świąteczne ozdoby, czerpiąc z tego mnóstwo radości.