Brenna A. Longbottom
Pamiętam naszą rozmowę. Zaraz po tym jak ją skończyliśmy, przypomniało mi się, że już komuś takie zlecenie robiłem. Czasu mało, ale postaram się wykonać je dla Ciebie priorytetowo. Materiału mi zostało, więc powinienem zdążyć na czas.
Olivia przesyła buziaki.
nie ma mnie dzisiaj w pracy, miałam wczoraj pewien wypadek i nie nadaje się do wyjścia do ludzi. Jak dobrze pójdzie to do biura wrócę jutro.
Ale w związku z tym mam czas żeby uporządkować i uzupełnić informacje, też pod kątem tego, co może nas czekać w Samhain… raczej nikt z nas nie ma czasu czytać raportów ze spraw, jeszcze przy tym nie wiedząc, czego się dokładnie szuka. I tak wracamy do sprawy widm. One ciągle są w Kniei i to, zgodzimy się chyba obie, największy z problemów.
W sierpniu rozmawiałam, chociaż chyba lepsze słowo to przesłuchiwałam, osobę, która stanęła z nimi twarzą w twarz, oko w oko i mogła powtórzyć to, co wtedy widziała. Nie wiem kiedy dokładnie jej spotkanie miało z nimi miejsce, ale wygląda na to że na wschód od Polany Ognisk istnieje jakaś polana z kręgiem kamieni, których te zasrańce nie były w stanie przekroczyć. To może się przydać. Ta osoba mówiła też oczywiście o strachu, smutku i o tym, że czuła się, jakby już nic dobrego miało jej nie spotkać w życiu. Oraz o tym, że te widma najwyraźniej wyhodowały sobie wielkie, czarne ślepia – nie pytaj, bo sama tego nie rozumiem. Tak jak tego, że potrafią mówić (?), bo najwyraźniej brzmią jak ludzie i potrafią być bardzo przekonujący…
Nie wiem nic ponad to, co sama do mnie pisałaś i co mówił mi Atreus, ale w tej sytuacji, skoro prawdopodobnie skończy się to wejściem do tego przeklętego lasu, to chyba dobrze uporządkować wszystko co wiemy.