Sowa Guinevere McGonagall

—13/10/72—

Kruk zdawał się wybitnie zaskoczony, że nie miał tak długiej drogi do przebycia.

Umiłowana moja Różo Pustyni,

Czy pomimo wojennej zawieruchy pozostałaś w Londynie? Znając Twoje serce nie zdziwiłbym się Ciebie zobaczyć na korytarzach Munga, sam jednak mam sporo pracy i doskwiera mi brak czasu na moje małe śledztwa. Jeśli jesteś wciąż w Anglii, czy zechcesz uczynić przyjemność staremu przyjacielowi i spotkać się ze mną na herbatę? Zapraszam Cię w poniedziałek lub wtorek w godzinach popołudniowych. W moim mieszkaniu przy Horyzontalnej obecnie rezyduje sporo osób, ale myślę, że uda nam się wyrwać odrobinę prywatności w okolicach mojego gabinetu - ostatniego przyczółku wciąż nienaruszonego. Jeśli nie pasują Ci te daty, proszę podaj własne, ale nie gwarantuje przestrzeni…
W niecierpliwości wypatruje wieści od Ciebie. Odpisz najszybciej jak będziesz mogła.

Antoni

10 IX 1972

Droga Guinevere,

na szczęście tak, poza kilkoma mało poważnymi poparzeniami. Mam nadzieję, że Twoja wiadomość jest znakiem, że i Ty wyszłaś z pożarów obronną ręką.

W Norze Nory spotkałem magimedyka z Munga, więc nie musimy się o nią martwić, chociaż nie znam konkretów.

Pozdrawiam,

Morpheus

Przewaga: Kłamstwo (I)

23 października; odpowiedź na ten list

Nie znam wielu osób, które bywają przez swoje przeczucia zwodzone, jeśli już się jakieś pojawiają. Jak mogłabym pomyśleć, że to głupie?
Guinevere, mój brat, Seisyll, ma kuźnię. To mistrz w swoim fachu, ale przede wszystkim jest odpowiednią osobą i traktuje sprawy sabatowe z właściwym szacunkiem. Zapiszę adres. Napisz do niego.

Mam nadzieję, że ty i dziadkowie śpicie lepiej. Udanego sabatu.

H

Panno McGonagall,

pozwoliłem sobie oznaczyć runicznym symbolem
opakowanie gwoździ wykonanych podczas recytowania
modlitwy w intencji ochrony, z użyciem panny imienia.

Oba zestawy nadają się zarówno do przechowywania
ich w kieszeni, jak i do wbicia ich w progi domostwa.

Zapraszam również do odwiedzenia mojego zakładu w Beddgelert.

Spokojnego Samhain,

Seisyll Rowle

Gwaith y Ddraig

Ginny
Cathal

25.10

Paczuszka z pudełkiem i listem została dostarczona przez znajomego krogulca, bo Sam miał bardzo specyficzne poczucie humoru.

Pudełko nie było zbyt duże, ale wieczko pokrywały wyrzeźbione piórka oraz kocie ślepia wpatrujące się intensywnie w… przyszłość.

jest dobrze planuje zrobić stoisko w little hangleton slyszalem rze tam ma byc bezpieczenie unikaj doliny prosze niech pudełko ci słurzy

S

—18/10/72—

Mała sówka Ginwery powróciła do domu z odpowiedzią

Różo Pustyni,

przykro mi słyszeć o śmierci Twojego pradziadka. Proszę przyjmij moje kondolencje i przekaż je również rodzinie.

Oczywiście skontaktuję się z ojcem i poproszę go, by jak najszybciej przekazał wiadomość Saturnusowi. Skorzystam z wewnątrzministerialnych kanałów komunikacji z ambasadami zaraz gdy oddam Twojej sowie tę wiadomość, więc informacja powinna dotrzeć do niego bez zbędnej zwłoki.

Ze swojej strony postaram się również dowiedzieć, czy po stronie egipskiej istnieje możliwość zorganizowania świstoklika dla Twojego ojca i rodziny. Nie chciałbym składać obietnic, których spełnienie nie zależy wyłącznie ode mnie, jeśli się nie uda, jestem pewien że Michael zapewni im najszybszą z możliwych alternatyw. Pozostańmy w kontakcie. Jeśli jest coś, w czym mógłbym jeszcze pomóc Tobie lub Twojej rodzinie, nie wahaj się o to poprosić.

Antoni

—14/10/72—

Kruk zdawał się wybitnie zaskoczony, że nie miał tak długiej drogi do przebycia.

Guinevero,

informacyjnie daję Ci znać, że może chcieć się z Tobą kontaktować Ceolsige Burke w sprawie jakiejś zagadki powiązanej z Twoją rodziną. Nie przedstawiła mi szczegółów, liczę jednak że znalazłabyś dla niej chwilę, ciekaw jestem zakresu jej umiejętności i Twoich wrażeń z ewentualnej współpracy - to jeden z moich świeższych kontaktów, ale jest bardzo obiecująca. Tymczasem - widzimy się za dwa dni. Jakieś życzenia odnośnie poczęstunku?

Antoni

Zmachana, ostrożenie stawiająca kroki sówka przyniosła w łapkach małą butelkowo zieloną kopertę z purpurowym, okrągłym lakiem. Z wyraźną ulgą zostawiła kopertę przy adresatce i chaotycznie machając skrzydłami odleciała dziwnymi zygzakami mijając przeszkody jakby unikała ich "nagłego" pojawienia.

Londyn, 14.10.1972

Szanowna Pani McGonagall

List ten kieruję do Pani z polecenia naszego wspólnego znajomego, Anthony’ego Shafiqa. Wstępnie zaznajomiony z tłem zagadki jaką napotkała wskazał Panią jako posiadaczkę odpowiedniej interdyscyplinarnej wiedzy. Zjawisko, które mu przedstawiłam zdaje się łączyć w sobie historię magii sięgającą starożytności, szerokie spektrum wykorzystania magii transmutacji oraz korzystać z wyjątkowego dziedzictwa jakie gości w krwi potomków rodziny McGonagall.

Jak rozumiem w tych niespokojnych warunkach czas jest zasobem, którego wielu z nas brakuje. Byłabym jednak wdzięczna za możliwość, krótkiego spotkania w celu przedstawienia szczegółów puki świeżo mieszkają w pamięci i uzyskania pani porady czy to ślepy trop, lub zbieg okoliczności. Żywię jednak nadzieję, że będzie to może jakaś wskazówka odnośnie pochodzenia lub natury klątwy maledictusa. Zjawisko zdawało się duplikować jego efekt.

Z wyrazami szacunku

Ceolsige Burke

Sówka podobna do poprzedniej. Zmachana i czujnie się rozglądająca. Przyniosła w łapkach butelkowo zieloną kopertę z purpurowym, okrągłym lakiem. Nie ruszyła od razu w drogę powrotną a jedynie odleciała pod najbliższe schronienie by tam zatrzymać się na dłuższą chwilę.

Londyn, 15.10.1972

Szanowna Pani McGonagall,

Dziękuję za wyrażenie zainteresowania i zaproszenie. Z przyjemnością skorzystam i przybędę drogą powietrzną o uzgodnionej porze.

Rzeczywiście i mnie Pani personalia wydają się przyzywać wspomnienia sprzed kilku laty. Nie spodziewałam się, że opuści Pani urokliwe i tajemnicze okolice domeny słońca i kotów na rzecz słoty i fauny naszych wysp. Ciekawa jestem jakie archeologiczne tropy przywiodły Panią do nas.

Z tym większym zainteresowaniem oczekuję naszego rychłego spotkania.

Pozdrawiam,

Ceolsige Burke

25.10.72

Droga Guinevere,
dostałam od Jonathana informację, że wprowadził Cię w tajniki naszego klubu książki i chętnie pomożesz nam w drobnych sprawach przy organizacji. Piszę więc do Ciebie z dość nietypową prośbą: jeden z członków naszego stowarzyszenia martwi się losem pewnego pieska, który stracił niedawno właściciela… i rzeczony właściciel powrócił jako duch. Twoja rodzina zdaje się opiekuje się zwierzętami w podobnej sytuacji, być może więc zechciałabyś pomóc nam w tej sprawie? Dostarczymy potrzebne informacje o tego typu psiakach i ktoś oczywiście będzie Ci asystował.

Pozdrowienia

Wraz z listem przyszedł też krótki opis przypadku, który wyraźnie sugerował, że piesek nie jest tylko pieskiem.