Kolejny sabat. Miała wrażenie, że od pamiętnego Beltane minęło bardzo dużo czasu, jednak nie do końca tak było. Ostatnio wszystko jej się dłużyło, przez to, że przez miesiąc nie chodziła do pracy. Strasznie się przy tym nudziła, nie umiała się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Nieco osowiała, jedyne, co ją pocieszało było to, że przez swój wypadek mogła być bliżej Camerona. Po tym, jak wspinał się dla niej z tym nieszczęsnym wiankiem na pal tyle razy nie mogła przestać o nim myśleć. Zastanawiała się, jak będzie wyglądać ich przyszłość. Nie pomagał w tym wcale fakt, że gazety zaczęły się rozpisywać o tym, że się zaręczyli. Wiedziała, że prędzej, czy później Kamiś zdecyduje się na ten krok, nie chciała jednak, żeby czuł presję otoczenia, zdawała sobie sprawę, że denerwuje się byle pierdołą.
Miała farta, tym razem nie musiała pracować podczas sabatu. Mogła celebrować go całą sobą i spędzić ten dzień dokładnie tak, jak lubiła najbardziej. Spotkała się z Effy wcześniej. Przyszły na sabat razem. Niesamowicie zadowolona była z tego, że miały możliwość spędzić ze sobą trochę czasu. Stęskniła się za nią, trochę jej było głupio, że przez swoją pracę nie miały możliwości widywać się częściej, także korzystała z każdej okazji która się nadarzyła.
Uśmiech nie schodził jej z twarzy, rude włosy układały się w nieładzie, nadal nie doprowadziła ich do porządku, po tym jak Charlie jej je obciął w szpitalu. Pogodziła się już jednak ze stratą długich kudłów. Ubrana była raczej niezbyt gustownie, jak zawsze stawiała na wygodę. Na nogach miała jeansowe dzwony, a do tego jasną koszulę związaną nad pępkiem - zdecydowanie bardziej po mugolsku, ale wokół niej było tak wielu, kolorowych czarodziejów, że zlewała się z tłumem. - Effy, promyczku, od czego chciałabyś zacząć, jeśli mam być szczera, to nie wiem w co najpierw ręce włożyć. - Złapała ją pod rękę, ale nie ruszyła się z miejsca, bo chyba nie wiedziała, w którą stronę ma iść. Wszystkie kramy przyciągały wzrok, musiały mieć jakiś plan. Miała wrażenie, że przyjaciółka lepiej będzie potrafiła się zorganizować, jej trzecie oko, czary mary, czy ci ludzie z zaświatów powinni jej pomóc obrać jakąś drogę. Uwielbiała towarzystwo Effy, była jej jedyną przyjaciółką, z którą znała się jeszcze od Hogwartu, nie licząc Ady, tylko, że ta była dla niej prawie jak siostra.
Chcąc nie chcąc jej wzrok przyciągnęły kapłanki przy ogniskach. Zrobiło jej się cieplej, kiedy zobaczyła płomienie. Nie miała z nimi zbyt wiele miłych wspomnień po ostatnim święcie. Wpatrywała się dłużej w ogniki tańczące w rytm tylko sobie znanej melodii. Oczarowały ją.
Pojawienie Flynna zaskoczyło ją niczym hiszpańska inkwizycja. Nie przekalkulowała tego przy swoich obliczeniach, jej noga zamiast na kroczu Chestera zatrzymała się na łydce Edga, gdyby tylko przyszedł sekundę później pewnie by jej się udało podnieść nogę wyżej, a tak, cały jej misterny plan poszedł w pizdu. Gdyby Flynn tylko na nią spojrzał, to dostrzegłby w jej oczach panikę. Nie chciała zrobić mu krzywdy! Zapewne jednak nie miał teraz czasu na to, żeby patrzeć na Fiery.
Zamieszanie robiło się coraz większe, sporo osób na nich spoglądało, co powodowało, że ucieczka stawała się coraz bardziej trudna. Dzieci zaczęły piszczeć, nie dziwiła im się wcale, bowiem przy tym wszystkim ucierpiała wata cukrowa, czy w swoim życiu dosięgła ich już równie wielka strata?
Flynn uwiesił się na tym typie, co go próbowała obrabować, jakby chciał nim zastąpić Alexandra. Może pomyślał, że to idealna szansa, żeby wymienić go na nowy model, chociaż czy lepszy? Nad tym mogliby dyskutować. Wzrok przeniosła na guziki koszuli Chestera, które aktualnie sypały się po trawie, a później na jego tors, który świecił niczym jasny księżyc na ciemnym niebie.
Dzieciaki zaczęły wspominać coś o nowej babci, znaczy jednak dziadku, jak się miało okazać. To była idealna okazja, żeby faktycznie wziąć nogi za pas, skoro Flynn wykonał tutaj taki perfekcyjny występ przed tymi wszystkimi ludźmi. Będzie musiała mu to jakoś wynagrodzić.
Wszystko by się udało, już była gotowa do biegu, kiedy poczuła na swoim ramieniu chłód, nienaturalny, szczególnie, że w tej chwili było jej naprawdę gorąco, nie wiedziała dlaczego też coś pociągnęło ją do tyłu. Miała właśnie uciekać. Odwróciła się gwałtownie, żeby zobaczyć sprawcę zamieszania. Był to jakiś obcy facet, najwyraźniej znajomy tego, którego próbowała obrabować. Trzymała nadal w dłoni tę sakiewkę, minę miała bardzo rozczarowaną, bo chciała przewalić jej zawartość na głupoty, a najwyraźniej będzie musiała ją oddać.
Poczuła, że palce mężczyzny zacisnęły się mocniej na jej barku, westchnęła więc bardzo głośno, ostentacyjnie, rozczarowana tym, że wymaga od niej tego, żeby ją zwróciła. Następnierzuciła sakiewkę w stronę Rookwooda. Przeniosła jeszcze wzrok na Flynna, żeby zobaczyć jego minę, chciała sprawdzić, czy bardzo jest wkurzony o to, że nie kupiła mu tej waty cukrowej, co to miał ją obiecaną.
To nie tak, że planowała pojawić się na obchodach Lithy. Od czasu majowych wydarzeń, raczej nie zakładała, że kiedykolwiek jeszcze zaszczyci swoją obecnością sabaty, z wielu różnych przyczyn, tych oczywistych jak i tych mniej, które zachowała wyłącznie dla siebie. W ostatniej chwili zdecydowała jednak, że powinna tu przyjść. Może uznała, że nie może dać się zastraszyć, bo właśnie tego chcą Śmierciożercy? Może uznała, że musi tu przyjść, bo to jedyny sposób żeby wyzbyć się traumy, jaką pociągnęły za sobą ostatnie wydarzenia?
Na Sabacie pojawiła się sama, spóźniona. Była nieco bledsza niż zwykle w ciemnej prostej sukience, a dosyć typowym dla Dani, choć kontrastującym z całością akcentem była wpięta we włosy spinka w kształcie żółtego motyla. Mimo zmęczenia, jakie malowało się na jej twarzy, jej usta co jakiś czas wykrzywiały się w delikatnym uśmiechu, gdy akurat nawiązywała kontakt wzrokowy z kimś znajomym. Nie rozglądała się jakoś szczególnie, nie przywiązywała wagi do tego, co działo się dookoła niej - sabaty zawsze znane były ze swej chaotyczności i tego, że różne dziwne rzeczy mogły się na nich dziać. W pierwszej kolejności skierowała kroki w stronę ognia i choć w pierwszej chwili odruchowo odwróciła głowę, zupełnie jakby bała się w nie spojrzeć, zagryzła wargi i zmusiła się, by skierować wzrok w stronę płomieni.