Lato 1972
Na dnie morza groza śni (18-21 czerwca 1972)
18 czerwca 1972 roku na horyzoncie Morza Północnego pojawiła się Perła Morza. Nie był to pierwszy raz, gdy statek widmo zamajaczył na horyzoncie. Za każdym razem, gdy wyłaniał się z morza, przez trzy dni sunął wzdłuż linii brzegowej od Dover ku Aberdeen, by wieczorem zniknąć. 21 czerwca 1972 roku grupa śmiałków wyruszyła, by go zbadać i odkryć czekające na pokładzie tajemnice.
Historia, którą poznali, sięgała kilkudziesięciu lat wstecz, gdy to chciwość, przemoc i niezdrowa miłość doprowadziły do tragedii. Lękający się zemsty nastoletni mugolak przemienił się w obscurusa i gdy z niszczycielską siłą sunął przez ładownię, uwalniając skryty w jednym z luków bagażowych magiczny naszyjnik z pereł, w kajutach drugiej klasy oszalała z bólu wiedźma próbowała za sprawą nekromantycznych zaklęć ożywić martwą córkę.
Magia wytworzyła niekończące się zapętlenie: Perła Morza szła na dno i tkwiła na dnie, dopóki starczało energii na utrzymanie przy (nie)życiu Marianne Fawley. Gdy nadchodził czas, statek wypływał na powierzchnię. Dryfował blisko linii brzegowej, ściągając na pokład nieszczęśników, którzy zapadali w sen. Trzy dni – trzy dni - w czasie których zwabieni na statek przeżywali we śnie to, co już się kiedyś wydarzyło, by ostatniej nocy umrzeć.
Aż wreszcie, 21 czerwca 1972, przybyli na pokład czarodzieje przerwali pętlę.
Przydatne linki
Na dnie morza groza śni - główny wątek wydarzenia
Litha & Prawdziwe przeznaczenie Stonehenge (21 czerwca 1972)
21 czerwca czarodzieje zebrali się wokół kromlechu Stonehenge, by celebrować Lithę. Wydarzenie to było w całości organizowane przez kowen Whitecroft, a choć wieść o nim dotarła do najodleglejszych zakątków Wielkiej Brytanii, nie cieszył się on tak wielką frekwencją jak poprzednie sabaty - głównie za sprawą wydarzeń na Beltane. Obawy magicznej społeczności okazały się jednak bezzasadne; pierwsza część wydarzenia upłynęła w przyjemnej, sielskiej niemalże atmosferze. Zaczarowane wianki działały pozytywnie na większość czarodziejów, zaś w płonących tego dnia ogniskach dostrzec można było przebłyski przyszłości. Jedynie zjawienie się Szeptuchy mogło w opinii niektórych z zebranych położyć się cieniem na wydarzeniu...
Po zachodzie słońca w Stonehenge pozostały jedynie kapłanki oraz kilku zaproszonych czarodziejów, którzy mieli stać się świadkami rytuału. Jego celem było złożenie w kromlechu ofiary, która miała wyprosić u bogini-Matki błogosławieństwo tego miejsca, aby stało się przepełnione mocą jak polana w Dolinie Godryka. Ale ofiara z owieczki nie wystarczyła; arcykapłanka Isobell Macmillan potrzebowała czegoś - a raczej kogoś - większego. Przed szereg wyszła kapłanka Agatha, jej ulubienica, gotowa oddać swe życie na ołtarzu. Rytuał został przerwany przez jego świadków, choć zbyt późno; krew rannej Agathy spłynęła na ołtarz, a zebrani doświadczyli wizji, w których spotkali się z Dziewicą, Matką oraz Staruchą. Ale czy była to naprawdę Potrójna Bogini?
Kiedy się ocknęli z letargu, na miejscu pracowała już Brygada Uderzeniowa. Isobell Macmillan została aresztowana, a później przeniesiona do Lecznicy Dusz w wyniku załamania nerwowego, jakie przeszła podczas przesłuchania. Obecnie nie ma z nią kontaktu. W wyniku niedopełnienia rytuału w obrębie Stonehenge zauważone zostały anomalie, polegające na zakłóceniach magii w obrębie kromlechu. Miejsce to zostało dogłębnie zbadane przez Ministerstwo Magii i po potwierdzeniu, że nieprawidłowości te, choć trudne do wyjaśnienia, nie są niebezpieczne, Stonehenge zostało ponownie otwarte zarówno dla czarodziejów, jak i mugoli.
Przydatne linki
Litha + Prawdziwe przeznaczenie Stonehenge - główny wątek wydarzenia
Krąg ognisk
Prawdziwe przeznaczenie Stonehenge
Artykuł - tekst w gazecie, który pojawił sie po wydarzeniach na Stonehenge
Isobell Macmillan - arcykapłanka kowenu
Pustynna Róża (5 lipca 1972)
W magazynach Magicznego Urzędu Celnego znaleziono monstrualną pustynną mandragorę, którą przetransportowano do siedziby Towarzystwa Herbologicznego w hrabstwie Kent. Szefowa Mirabella Abbott wraz z sekretarzem Urqartem, zarządziła badanie tego egzemplarza, zaproszając do tego członków Towarzystwa (Norę Figg, Roselyn Greengrass, Ambroise'a Greengrassa, Camerona Lupina) oraz kandydatkę chcą wejść w jego szeregi (Victoria Lestrange). Z informacjami dotyczącymi pierwszego kontaktu z anomalią przybył na miejsce również jeden z urzędników, który ją odkrył: Jonathan Selwyn. Po wymianie informacji i przypuszczeń podjęto próbę pozyskania próbek soków i tkanki rośliny, która niestety zakończyła się fiaskiem. Grupa odkryła, że w trakcie obecności w Kent, mandragora rozmnożyła się, na szczęście zapobiegnięto na czas zniszczeniu drugiej bulwy. Udało się ustalić, że roślina nosi na sobie znamiona magii nekromantycznej, "zasysa" z przestrzeni wszystkie wartości odżywcze czyniąc ziemię jałową w niezwykle szybkim tempie. Niestety z powodu ogólnego zamieszania i konieczności walki z rośliną, badania zawieszono do jesieni.
Przydatne linki
Pustynna Mandragora - prolog - odkrycie zawartości jednej ze skrzyń
Pustynna Mandragora - badania przeprowadzane w siedzibie hrabstwa
Złota Jabłoń (10 lipca 1972)
10 lipca późnym wieczorem odbyło się przyjęcie dla mieszkańców Doliny Godryka, zlokalizowane w sadzie Abbottów. Świętowano udane i wyjątkowo obfite zbiory: wydarzeniem Abbottowie chcieli podziękować mieszkańcom Doliny, którzy przy nich pomogli. Zaproszono wiele znakomitych osobistości z rodzin czystokrwistych. Przyjęcie zostało jednak nagle przerwane przez dziwną anomalię: tajemnicze pnącza, które pojawiły się nagle i wystrzeliły spod ziemi. Zaatakowały uczestników wydarzenia, lecz ich głównym celem była zamknięta część sadu Abbottów, gdzie znajdowała się Złota Jabłonka, roślina strzeżona i niedostępna dla osób spoza rodu. Wyglądało na to, że pnącza miały jeden cel: zniszczyć doszczętnie zamkniętą część sadu.
W jednej chwili wybuchła panika - ludzie próbowali się teleportować, a ci, którym się to nie udało, tratowali siebie nawzajem. Tajemnicza roślina strzelała dookoła chmurą żółtawego dymu o nieznanych właściwościach. Gdyby nie Nora Figg, Anthony Shafiq, Morpheus Longbottom, Philip Nott, Isaac Bagshot, Pandora Prewett i Penny Weasley przy wsparciu Jamesa Abbotta i jego żony, to najpewniej anomalii udałoby się zniszczyć cały zamknięty kawałek sadu, co miałoby ogromne konsekwencje nie tylko dla Abbottów, ale również dla całej magicznej społeczności. Dzięki siódemce bohaterów atak został udaremniony, a ranni i dzieci, które pozostawiono same sobie: uratowane.
Część osób, należących do bohaterskiej siódemki, postanowiła na własną rękę dowiedzieć się skąd wzięła się ta roślina i czy ma ona związek z tajemniczymi anomaliami, dotykającymi roślinności na przestrzeni całego lata.
Przydatne linki
Złota Jabłoń - główny wątek wydarzenia
Plotka - plotka związana z wydarzeniem
James Abbott - właściciel sadu i organizator przyjęcia
Mirabella Abbott - właścicielka sadu i organizatorka wydarzenia
Widowisko Randkowe (22 lipca 1972)
22 lipca W Dziurawym Kotle odbyło się Widowisko Randkowe. Cała impreza miała charakter randki w ciemno, do której wcześniej zgłosili się uczestnicy. Jak się jednak okazało: nie każdy uczestnik zgłosił się samodzielnie... Co najmniej kilka zgłoszeń zostało dokonanych przez osoby trzecie, co okazało się po fakcie.
Całe wydarzenie otoczone było aurą tajemnicy: uczestnicy mieli maski, dzięki którym nie dało się rozpoznać, czyja twarz się pod nimi kryje. Prowadząca, Yvone, zdążyła wybrać zaledwie dwóch kandydatów, którym przedstawiała pozostałych: Norę Figg, która wybrała ulicznego artystę, znanego pod pseudonimem The Edge, oraz Matthew, przez którego wydarzenie zostało przerwane. Gdy Matthew wskazał swoją wybrankę, którą okazała się być Sophie Mulciber, Auror znajdujący się na widowni, Atreus Bustrode, ruszył ku scenie z niewiadomego powodu. Zanim jednak zdążył cokolwiek zrobić, Matthew teleportował się razem z Sophie z Dziurawego Kotła. Ojciec młodej panny Mulciber wraz z małżonką, którzy również obserwowali widowisko, niemal od razu zażądali od aurora i prowadzącej wyjaśnień. W Dziurawym Kotle nagle zaroiło się od pracowników Ministerstwa Magii, lecz przybyli za późno: Matthew zdążył uciec i uprowadził dziewczynę, a widowisko zostało przerwane.
Według informacji podanych w następnych dniach Sophie Mulciber wróciła cała i zdrowa do domu. Biuro Aurorów do teraz odmawia podania przyczyny, dla której przerwało widowisko i chciała pojmać uczestnika wydarzenia.
Przydatne linki
Opis wydarzenia w Szpalcie
Widowisko Randkowe - scena - główny wątek wydarzenia
Widowisko Randkowe - widownia - wątek dla widowni
Plotka 1 - plotka, którą rozpuszczono o Atreusie, Sophie oraz Matthew
Plotka 2 - plotka dotycząca Atreusa i próby złapania Matthew
Lammas oraz Niech matka ma nas w swojej opiece (1 sierpnia 1972)
Po wydarzeniach mających miejsce podczas Beltane i Lithy, kowen nie odprawił sabatu na cześć Lammas. Zamiast tego, z inicjatywy lokalnych artystów i rzemieślników, przy wsparciu budżetu Ministerstwa, zdecydowano się wystawić kiermasz z okazji święta na placu na ulicy Pokątnej. Mało który czarodziej zaplanował wyjazd na wieś czy obrzeża miast, by oddać pokłon naturze. Zorganizowanie czegokolwiek było jednak potrzebne, by ludzie mogli czuć jakąś normalność i że nie jest wcale tak źle – skoro nawet kowen nie obchodzi święta oficjalnie i hucznie.
Oprócz kolorowych straganów, na kiermaszu postawiono scenę, gdzie zaprezentował się chór uczniów Hogwartu (choć przerwany dość brutalnie dla dzieciaków przez zamieszanie przy jednym ze stoisk…) oraz Niesamowity The Edge z cyrku Bellów „Fantasmagoria” (później ochotnicy z widowni mogli wziąć udział w występie razem z nim). Po pokazie umiejętności łowieckich Geraldine Yaxley, można było wziąć udział w konkursie strzeleckim pod patronatem klubu Artemis, a także w kursie samoobrony zorganizowanym przez BUM, prowadzony przez Millie Moody. Na sam koniec, swój koncert dała znana i czarująca czarodziejska piosenkarka Eloise. Podczas całego kiermaszu, każdy mógł zakupić kilka losów i zakręcić kołem fortuny – nagrody były wyjątkowo atrakcyjne.
Kiermasz należał do udanych i w miarę spokojnych – oprócz kilku… wyjątków. Przy stoisku ze świeczkami i kadzidłami rodziny Mulciber rozpętała się bójka na dwa fronty – jedną ze świeczek oberwał popularny celebryta i sportowiec, zawodnik Quidditcha Philip Nott, następnie umundurowany brygadzista poturbował znajdującego się nieopodal stoiska swojej rodziny Alexandra Mulcibera. W obu przypadkach musieli interweniować funkcjonariusze Ministerstwa. W trakcie bójki zasłabła jedna z postronnych osób – właściciel stoiska, na szczęście obecni na miejscu uzdrowiciele szybko się nim zajęli. Podobno całe zamieszanie zostało wywołane przez… osobliwy, przypominający męskiego członka, kształt świeczek, jakie zostały zaprezentowane na straganie przez jednego z młodych sprzedających. Drugim incydentem było zamieszanie przy straganie „Magiczne różności” prowadzonego przez Tristana Warda i Olivię Quirke. Według świadków, jedna z klientek zabrała notes niememu właścicielowi, co spowodowało ostrą reakcję jego towarzyszki i późniejszą szarpaninę kobiet. Obyło się jednak bez interwencji funkcjonariuszy pilnujących wydarzenie.
Chociaż kowen nie odprawił żadnego oficjalnego sabatu, w gazetach można było znaleźć artykuły odnoszące się do dawnych tradycji i oddawania czci słońcu. Wielu czarodziejów, w ramach ukłonu do przeszłości i dla poczucia bezpieczeństwa, odprawiło 1 sierpnia w swoich domach rytuał do bogini Matki. Coś w tym musiało chyba być, skoro jasnowidzowie, którzy zdecydowali się na celebrację rytuału, doznali po nim wizji dotyczących zbliżającej się wielkimi krokami jesieni…
Przydatne linki
Rozpoczyna się święto żniw - główny wątek wydarzenia
Plakat - zaproszenie na kiermasz
Dwa dni nad jeziorem Windermere (1-10 sierpnia 1972)
W nocy z 9 na 10 sierpnia 1972 roku do Ministerstwa Magii dotarła wiadomość o żywych trupach, które pojawiły się na terenie mugolskiego Ośrodka Windermere. Przysłani na miejsce pracownicy Ministerstwa Magii nie znaleźli ani śladu po nieumarłych, ani po zgłaszającym ich obecność Owenie Bagshocie. A jednak rozpłynięcie się w powietrzu badacza, w połączeniu z pogłoskami – jakoby w Ośrodku Windermere działy się rzeczy bardzo niepokojące, zmotywowało czarodziei do większych poszukiwań.
W toku dochodzenia odkryto istnienie na tym terenie pradawnego rytuału, który miał ochronić te ziemie przed niebezpieczeństwami, a który został spaczony przez pożądającego większej mocy czarnoksiężnika. Od trzech lat, każdy przebywający na terenie Ośrodka Windermere, nieświadomie padał ofiarą cichej wojny, którą toczyły na nim dwie przeciwstawne siły: rytuał ochronny biskupa oraz skryty w ruinach kościoła czarnomagiczny artefakt. Niektórzy mugole i czarodzieje przypłacali to nawet życiem. Podatne na wpływ czarnej magii okazały się również mieszkające w głębinach jeziora Windermere trytony. Pojone rozlewającą się w jeziorze czernią, planowały ataki na ludzkie siedliska.
Podzielonym w grupy czarodziejom udało się uratować Owena Bagshota, przywrócić magiczną równowagę w Windermere, zakończyć wojnę o władzę w jeziorze oraz odkryć skrywane przez to miejsce sekrety.
Przydatne linki
Dwa dni nad jeziorem Windermere - główny wątek wydarzenia
Plotka - plotka związana z wydarzeniem
Plotka - plotka związana z wydarzeniem
Plotka - plotka związana z wydarzeniem
Plotka - plotka związana z wydarzeniem
Sen Nocy Letniej (27 sierpnia 1972)
Imiennie zaproszeni przez Towarzystwo MUZA znamienici goście, odziani w wykwintne stroje inspirowane elfim dworem, pojawili na koncercie "Sen nocy letniej", zorganizowanym na plenerowej scenie nad brzegiem jeziora okalającego zamek Hogwartu. Wśród gości, znaleźli się szefowie Departamentów i sama Ministra Magii. Koncert przebiegł bez większych skandali, poza równościowym, promugolackim przemówieniem siostrzenicy przewodniczącej Towarzystwa, która przejęła rolę organizatorki z powodu niedyspozycji ciotki. Bankiet upływał na plotkach i zabiegach o względy bogatych mecenasów, do czasu gdy kopuła ochronna, która miała uniemożliwiać teleportację na miejsce zniknęła. Dość sprawnie przeprowadzono ewakuację, w której połowie okazało się, że dokonano ataku na prowadzącą koncert. Przebywający na miejscu Brenna Longbottom i Atreus Bulstrode przejęli śledztwo, które kilka dni później bardzo skutecznie zostało zamiecione pod dywan. Nawet relacja dziennikarska z wydarzenia była okrojona, przedstawiająca tylko przebieg koncertu i opis obrazów oraz nazwiska artystów (Rita Kelly, Lorraine Malfoy, Oleander Crouch, Baldwin Malfoy i Lyssa Dolohov).
Przydatne linki
Sen Nocy Letniej - koncert, bankiet i ewakuacja
Przerwany Sen - śledztwo w sprawie ataku
Polowanie na widma cz. 2 oraz Polana Ognisk (sierpień 1972)
Koty wyczuwały, że dzieje się coś niedobrego. Odkąd Ministerstwo kategorycznie zabroniło wchodzić do Kniei Godryka, a jego przedstawiciele zawracali każdego, kogo złapali na zbaczaniu z wyznaczonych, bezpiecznych ścieżek, w Dolinie Godryka z tygodnia na tydzień robiło się coraz mniej bezpiecznie. Amnezjatorzy czyścili pamięć mugoli, którzy przypadkowo dostrzegli coś, czego nie powinni, ale koty… One wyczuwały to zagrożenie swoim szóstym zmysłem.
Może to dlatego zaczęły ginąć? Z początkiem sierpnia zaginął pierwszy kot, potem drugi, trzeci… W połowie sierpnia było to już zbyt dużo kotów, by można to było uznać za normalne. Po całej Dolinie Godryka rozwieszone były ogłoszenia z poszukiwaniem ukochanych mruczków – kilkoro śmiałków podjęło się tego zadania i udało się znaleźć niektóre koty. W ramach podziękowania mieszkańcy ulicy Wiśniowej postanowili wyprawić dla swoich bohaterów małe przyjęcie.
Ale co się dokładnie działo? Żadne oficjalne informacje nie zostały podane do wiadomości publicznej. Niektórzy wiedzą, że to wszystko ma jakiś związek z dziwnymi widmami, które nadal krążą po Kniei, a nawet zaczęły z niej wychodzić… Koty miały najwyraźniej na tyle instynktu samozachowawczego, by oddalić się od nich najbardziej jak tylko się dało, bo gdy przepędzono widmo z miasta – wszystko wróciło do normy.
Działania, jakie Departament Tajemnic wykonuje na Polanie Ognisk to jeszcze inna sprawa – ściśle tajna, ale wszystko wydaje się być ze sobą powiązane. Odwrócone do góry nogami drzewo wyrosłe tam po Beltane nadal spędza im sen z powiek, jak również dziwne zjawisko nazywane przez nich Szczeliną.
Mało kto wie, że Knieja Godryka należy tak naprawdę do rodziny Greengrass, a część drzew zasadzono na grobach ich przodków. Przez zakaz do lasu, jeszcze mniej osób wie, że widma zabijają ich dęby, jakby wysysały z nich życie tak, jak to zrobiły z innymi nieszczęśnikami.
Jedyne co jest pewne to to, że to jeszcze nie koniec.
Przydatne linki
Polowanie na widma i Polana Ognisk - główny wątek wydarzenia
Zakaz wejścia do Kniei - plakat rozwieszony w Dolinie Godryka
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 - ogłoszenia w sprawie kotów rozwieszone w Dolinie Godryka